Του Γιώργου Χαρβαλιά
Διαβάζοντας τον τίτλο του άρθρου, μέρες που είναι, είμαι βέβαιος ότι το μυαλό σας θα πάει στα ελληνορθόδοξα αδέλφια μας της Συρίας και γενικότερα της Μέσης Ανατολής, τους αραβόφωνους Ρωμιούς, δηλαδή, που αργοσβήνουν εγκαταλελειμμένοι από τη Μητέρα Εκκλησία και μια πατρίδα κατώτερη των περιστάσεων.
Σωστά το σκεφτήκατε γιατί η μοίρα αυτών των ανθρώπων είναι ναρκοθετημένη. Το απίστευτο θρησκευτικό τους φρόνημα, η λαχτάρα για «ταύτιση» με μια ορθόδοξη κοιτίδα που κοιτά ανατολικά, ακόμη και η ρομαντική τους προσήλωση στον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου είναι στοιχεία που θα έπρεπε να στοιχειώνουν τους Έλληνες πολιτικούς. Δυστυχώς, όμως, σε αυτή τη ζωή τα καθάρματα κοιμούνται ήσυχα, δεν έχουν τέτοιου είδους έγνοιες.
Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση σπεύδει να σφίξει το χέρι του σφαγέα τους, ενός μεταλλαγμένου ισλαμοκανίβαλου που «αρέσει» στα σαλόνια της Δύσης και η «Πρωτόθρονη Εκκλησία», το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που θα έπρεπε να μεριμνά για τη τύχη τους και να τους προστατεύει, σφυρίζει αδιάφορα. Έχει μάτια και αυτιά μόνο για το… ποίμνιο της Ουκρανίας, τους σχισματικούς του Ζελένσκι, που έστησαν «αυτοκέφαλο μαγαζί» μόνο και μόνο για να δηλώσουν απογαλακτισμό από τη ρωσική ορθόδοξη επιρροή.
Ναι, λοιπόν, τα αδέρφια μας στη Συρία, όσο ψηλά κι αν κρατούν το λάβαρο της πίστης, δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από μια διεφθαρμένη ελληνική ηγεσία, ανιστόρητη και ξενομανή που ταυτίζεται με τον δυτικότροπο εκφυλισμό, όπως δεν έχουν να περιμένουν και από έναν Πατριάρχη όμηρο του τουρκικού σουλτανάτου, που είναι σαφές ότι δυσκολεύεται να επωμιστεί ρόλο οικουμενικού προστάτη της Ορθοδοξίας και προτιμά να καταπιάνεται με το δράμα της υπογεννητικότητας της φώκιας και τον εφιάλτη των… μικροπλαστικών.
Η αλήθεια είναι όμως ότι όταν άρχισα να γράφω το πασχαλιάτικο άρθρο, δεν αναφερόμουν σε αυτούς τους χριστιανούς. Τους ορθόδοξους και αληθινούς. Τους εγκαταλελειμμένους ανεξίτηλους Ρωμιούς που έτυχε και δεν μιλούν τη γλώσσα, αλλά έχουν καρδιά δέκα φορές πιο ελληνική από πολλούς εκλεγμένους στο δικό μας Κοινοβούλιο.
Η χριστιανική θρησκεία υποφέρει γενικότερα. Ανεξαρτήτως εκδοχής και δόγματος. Και υποφέρει γιατί συρρικνώνεται. Στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο. Είναι απλή δημογραφική πραγματικότητα. Οι χριστιανοί σβήνουν γιατί αντικαθίστανται από ισλαμικά στίφη τα οποία πλημμυρίζουν ανεξέλεγκτα την Ευρώπη. Και οι μουσουλμάνοι έποικοι, σε αντίθεση με τους μονήρεις γηγενείς Ευρωπαίους, συνοδεύονται από πολυπληθείς οικογένειες.
Όμως, εκτός από τη δημογραφική εξάλειψη, υπάρχει και ο εκφυλισμός. Τα παλαιότερα δόγματα με το ισχυρό λατρευτικό αποτύπωμα, όπως η Ορθοδοξία και ο ρωμαιοκαθολικισμός, εξοβελίζονται από μια λάιτ εκδοχή προτεσταντισμού που ευνοεί όλων των ειδών τις «καινοτομίες»: Από περίεργους Ευαγγελιστές που κηρύσσουν τον… λόγο του Θεού ενδεδυμένοι με παρδαλές ζιπ κιλότ στις αποχρώσεις του ουράνιου τόξου, Πεντηκοστιανούς ταχυδακτυλουργούς που κάνουν θαύματα επί σκηνής, μέχρι ανώμαλους Γερμανούς Λουθηρανούς που κάνουν χορευτικά σόου με φασκιωμένα νωπά κοτόπουλα μέσα σε προτεσταντικούς ναούς, προς μεγάλη τέρψη του προέδρου Βάλτερ Στάινμαγερ, ο οποίος επικροτεί αυτή τη μορφή… θρησκευτικής απελεύθερωσης.
Κι επειδή πολύ φοβάμαι ότι κάθε ανωμαλία ή τουλάχιστον κάθε στραμπουληγμένη εκδοχή της woke καμπάνιας στην Ευρώπη αρχίζει από τη Γερμανία, ας δούμε τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα αυτή που πρώτη άνοιξε την πόρτα στους μετανάστες κάνοντας τον μεγάλο σύγχρονο Βρετανό συγγραφέα Ντάγκλας Μάρει να γράψει το προφητικό μπεστ σέλερ με τίτλο «Ο παράξενος θάνατος της Ευρώπης: Μετανάστευση, ταυτότητα και Ισλάμ».
Στη Γερμανία, λοιπόν, σύμφωνα με ομολογία της «Deutsche Welle», οι χριστιανικές εκκλησίες κλείνουν η μία μετά την άλλη. Ιδίως αυτές των «αυστηρότερων» χριστιανικών δογμάτων, όπως ο ρωμαιοκαθολικισμός. Με μια απλή ενυπόγραφη αίτηση οι Γερμανοί αποποιούνται τη χριστιανική τους ταυτότητα, δηλώνοντας άθεοι ή προσχωρώντας σε άλλες πιο ελκυστικές γι’ αυτούς μορφές πίστης.
Τα τελευταία 20 χρόνια περισσότερες από 650 καθολικές εκκλησίες έχουν πάψει να λειτουργούν και αρκετές άλλες αναγκάζονται να νοικιάσουν τμήμα του χώρου τους λόγω έλλειψης πιστών.
Τη θέση των χριστιανικών ναών παίρνουν αθλητικές λέσχες, αίθουσες αναρρίχησης, μπιραρίες, γκαλερί ή σούπερ μάρκετ. Αλλά πολλές φορές εμφανίζονται και άλλοι ενδιαφερόμενοι. Σε αντίθεση με τις εκκλησίες πληθαίνουν τα τζαμιά, τα ινδουιστικά τεμένη και οι βουδιστικοί ναοί. Οι ίδιοι οι Γερμανοί αγκαλιάζουν τις άλλες θρησκείες με τον ζήλο νεοφώτιστων, αλλά την ύπαρξή τους επιβάλλει και η νέα δημογραφική πραγματικότητα. Μία στις τέσσερις γερμανικές οικογένειες διαθέτει πλέον μέλη χωρίς γερμανική καταγωγή.
Συνάμα υπάρχουν και οι «επισκέπτες». Το Ερλάνγκεν, μια μικρή πανεπιστημιούπολη 120.000 κατοίκων κοντά στη Νιρεμβέργη, εκτός από δύο μεγάλα ισλαμικά τεμένη σύντομα θα διαθέτει και έναν νεόδμητο ινδουιστικό ναό. Λογικό, αφού στο τοπικό πανεπιστήμιο περισσότεροι από 2.500 φοιτητές είναι Ινδοί!
Φέτος άνοιξε και ένα μεγαλοπρεπές ινδουιστικό τέμενος στο Βερολίνο, ενώ στη χώρα υπάρχουν ήδη 20 βουδιστικά μοναστήρια!
Οι χριστιανοί όλων των δογμάτων στη Γερμανία είναι εδώ και καιρό μειονότητα. Κάτι λιγότερο από το 44% του συνολικού πληθυσμού. Η εικόνα θυμίζει σε αναλογία τα τελευταία χρόνια του Μεσοπολέμου, όταν το ναζιστικό καθεστώς είχε κηρύξει άτυπο πόλεμο στη χριστιανική θρησκεία, επαναφέροντας όλων των ειδών τις αποκρυφιστικές θεωρίες.
Ένα ενδιαφέρον ίσως στοιχείο είναι ότι μέσα στη συρρίκνωση του καθολικού δόγματος αυξάνονται οριακά κάποιες ορθόδοξες κοινότητες πιστών. Αλλά αυτό δεν αφορά την Ελλάδα που έχει αφήσει τους ομογενείς της Γερμανίας χωρίς σχολεία για τα παιδιά τους. Οι ορθόδοξοι της Γερμανίας, που αυτοοργανώνονται για να αντιμετωπίσουν τη λαίλαπα της «εκκοσμίκευσης», είναι ευσεβείς Σέρβοι και Ρουμάνοι.
Το ορθόδοξο ρεύμα είναι ασφαλώς πιο δυνατό στις ΗΠΑ, αφού ταυτίζεται και με την πολιτική στροφή στον συντηρητισμό. Ολοένα και περισσότεροι νέοι Αμερικανοί, άντρες στην πλειονότητά τους βαφτίζονται χριστιανοί ορθόδοξοι, σηματοδοτώντας μια στροφή στις ρίζες της παραδοσιακής ετεροκανονικής οικογένειας και την ταυτόχρονη απόρριψη της woke παλαβομάρας.
Στη νεανική αργκό οι άρρενες προσήλυτοι αποκαλούνται «Orthobros» και επιλέγουν το συγκεκριμένο δόγμα επειδή θεωρούν ειδικά τις προτεσταντικές εκδοχές «εκφυλισμένες» και έλκονται από τον απαιτητικό χαρακτήρα άσκησης και το λατρευτικό τυπικό του ελληνορθόδοξου δόγματος.
Οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα εξέλιξη, αλλά ας μη βιαστούμε να χαρούμε. Την αφύπνιση της Ορθοδοξίας στις ΗΠΑ έχει αναλάβει η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία (ναι, καλά διαβάζετε, η… μακρά χειρ του Κρεμλίνου μέσα στην έδρα του αντιπάλου) με πραγματικά εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Η Ελλάδα ως κοιτίδα αυτού του νεορθόδοξου ρεύματος μεταξύ των Αμερικανών νέων ούτε υπάρχει ούτε αναφέρεται. Γιατί ο δικός μας Αρχιεπίσκοπος εκεί, ο απεσταλμένος δηλαδή του Φαναρίου, μόνο την κανονική οικογένεια δεν διακονεί. Γάμους ομοφυλοφίλων ευλογεί -ως μη όφειλε- ο Ελπιδοφόρος και γι’ αυτό η επιρροή της Αρχιεπισκοπής στο Ορθόδοξο Κίνημα των Αμερικανών νέων είναι ανύπαρκτη.
Συμπέρασμα: Ο χριστιανισμός βρίσκεται σε παγκόσμια κλίμακα υπό διωγμό και το ελληνορθόδοξο δόγμα βάλλεται ανυπεράσπιστο. Οι όποιοι θύλακες αντίστασης ή αναγέννησης, όμως, δεν έχουν δυστυχώς την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα, τους πολιτικούς της, την Εκκλησία της ή το Πατριαρχείο. Εδώ επιτρέψαμε στη Βόρειο Ήπειρο να γίνεται η ορθόδοξη λειτουργία στα αλβανικά. Για τη Συρία θα νοιαστούμε;
