Ευαγγελία Κοσμίδου υπήρξε παιδί θαύμα στο ακορντεόν και το τραγούδι, με φωνή «διαμάντι», και έτσι προέκυψε και το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο.
Η Λίτσα Διαμάντη είναι μια από τις πιο προικισμένες ερμηνεύτριες όλων των εποχών στο ελληνικό τραγούδι. Εχει το χάρισμα της πρώτης φωνής, αλλά και της δεύτερης. Γι’ αυτό και έχει σεκοντάρει σχεδόν όλο το τραγουδιστικό σύμπαν με υποδειγματικό τρόπο.
Η πρώτη της τεράστια προσωπική επιτυχία ήταν το 1966, στα 17 της μόλις χρόνια, με τις «Συννεφιές» του Μητσάκη. Από τότε ακολούθησε ένας δρόμος ατέλειωτων σουξέ ντυμένος με πλατίνα και χρυσάφι, αν και κάποιοι ισχυρίζονται πως δεν έπρεπε να σκορπίσει το χάρισμα της σε πρόσκαιρες στιγμές. Αρκετές όμως από αυτές… έμειναν, ενώ στη δισκογραφία της συναντάμε και τραγούδια υψηλής στάθμης, έργα άξιων μαστόρων.
Το 1996, ο πυρετός των επιτυχιών είχε κάπως καταλαγιάσει, και η Διαμάντη επιχείρησε μια «αλλαγή» στην καριέρα της. Σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων είχε μόλις εμφανιστεί στο «Γκάζι» με την υπερομάδα των Κραουνάκη – Νικολακοπούλου – Πρωτοψάλτη, κερδίζοντας τις εντυπώσεις που είχαν και μεστή ουσία.
Δισκογραφικά, το 1995, είχε παρουσιάσει το δίσκο «Η νύχτα πίστα», όπου ερμήνευε το ομώνυμο ταγκό σε μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου και στίχους της Τασούλας Θωμαΐδου.
Ολα ήταν «στρωμένα», δηλαδή, για «Μια στροφή». Αυτός ήταν ο τίτλος του προσωπικού άλμπουμ της Διαμάντη, που κυκλοφόρησε το 1996 από τη Minos, με τον οποίο είναι σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα συνδεδεμένη η διαδρομή της.
Η πρώτη πλευρά της «Στροφής» περιλάμβανε συνθέσεις του Χρήστου Νικολόπουλου σε στίχους των Αρη Δαβαράκη, Πάνου Φαλάρα και Τασούλας Θωμαΐδου.
Η δεύτερη είχε δημιουργίες των Γιάννη Σπανού με λόγια των Φίλιππου Γράψα, Αγγελου Πυριόχου, Γιάννη Καλαμίτση και πάλι της Θωμαΐδου.
Παραγωγός της έκδοσης, ο στενός συνεργάτης της Διαμάντη, Ηλίας Μπενέτος, ενώ στην ηχογράφηση μετείχε μια dream team μουσικών υπό την επιμέλεια του πολύπειρου μαέστρου Νίκου Κούρου.
Ο Νικολόπουλος, νεαρός ακόμη, είχε συμπράξει με τη Διαμάντη σε νυχτερινά κέντρα, ενώ το 1972 της είχε χαρίσει και το αθάνατο «Νύχτα στάσου» σε στίχους του μοναδικού Πυθαγόρα.
Ο δε Σπανός φημιζόταν για την αμεσότητά του και την ευγενή λαϊκότητα των πονημάτων του. Μάλιστα, ο δίσκος έκλεινε με τη Διαμάντη να ερμηνεύει, υπέροχα, το «Ανθρωποι μονάχοι».
Η «Στροφή» δηλαδή επιχειρούνταν με ομαλό και ασφαλή τρόπο. Ενδεχομένως αυτός να ήταν ο λόγος που, παρά τα όμορφα τοπία της, δεν δικαίωσε και τις προσδοκίες.
Το τραγούδι που ακούστηκε περισσότερο και συνέχισε να ταξιδεύει στα χρόνια είναι η «Παρασκευή».
Ολη τη βδομάδα μας έχουνε δεμένους / όμως η Παρασκευή είναι για ερωτευμένους/ τα Σαββατοκύριακα το κράτος χαλαρώνει/ κι έτσι βρίσκει ο έρωτας κρεβάτι και ξαπλώνει…
