Στο περιθώριο των θυελλωδών εσωκομματικών συζητήσεων στη Χαριλάου Τρικούπη για τις συνεργασίες και τις στρατηγικές, μια άλλη πολιτική είδηση συνεχίζει να προκαλεί έντονες συζητήσεις και έκπληξη στα πολιτικά πηγαδάκια.
Πρόκειται για τα ασυνήθιστα θερμά λόγια που επιφύλαξε πρόσφατα ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Η δημόσια τοποθέτηση του Μεσσήνιου πολιτικού δεν πέρασε απαρατήρητη, καθώς αποτελεί μια σπάνια στιγμή ιδεολογικής σύγκλισης ανάμεσα σε δύο άνδρες που εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτικούς κόσμους.
Το κοινό μέτωπο κατά του «κατευνασμού»
Ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε ξεκάθαρα ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει εκφράσει θέσεις με τις οποίες ο ίδιος συμφωνεί απόλυτα στα κρίσιμα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Η βάση αυτής της αναπάντεχης ταύτισης δεν είναι άλλη από την κοινή τους αντίθεση στην τρέχουσα κυβερνητική γραμμή της Νέας Δημοκρατίας, την οποία αμφότεροι επικρίνουν, χαρακτηρίζοντάς την ως πολιτική «κατευνασμού» απέναντι στην Άγκυρα.
Για τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος έχει διαμορφώσει μια σκληρή, πατριωτική ρητορική και ασκεί συστηματική κριτική στο Μέγαρο Μαξίμου για τους χειρισμούς στα εθνικά θέματα, η στάση του Νίκου Ανδρουλάκη αποτελεί μια χρήσιμη πολιτική επιβεβαίωση.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, έχει επανειλημμένα ζητήσει μια πιο διεκδικητική και αυστηρή στάση απέναντι στην προκλητικότητα της Τουρκίας, αποφεύγοντας τις υποχωρήσεις.
Οι πολιτικές αναγνώσεις μιας «έκπληξης»
Αυτή η δημόσια φιλοφρόνηση δημιουργεί νέα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό και επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες:
Ο Αντώνης Σαμαράς χρησιμοποιεί τη σύγκλιση με το ΠΑΣΟΚ στα εθνικά θέματα για να δείξει ότι η κριτική του προς την κυβέρνηση δεν είναι μια προσωπική εμμονή, αλλά μια ανησυχία που μοιράζονται ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις.
Για τον Νίκο Ανδρουλάκη, η αναγνώριση από έναν πρώην πρωθυπουργό της δεξιάς παράταξης ενισχύει το προφίλ του ΠΑΣΟΚ ως ενός κόμματος με υπεύθυνη, αλλά ταυτόχρονα στιβαρή και μη ενδοτική εθνική στρατηγική.
Η πολιτική συγκυρία αποδεικνύει για ακόμα μία φορά ότι τα εθνικά θέματα μπορούν να ανακατέψουν την τράπουλα των συμμαχιών με τρόπους που κανείς δεν θα περίμενε.
Το αν αυτή η σύμπτωση απόψεων στο Ηράκλειο θα έχει και συνέχεια στην κεντρική πολιτική σκηνή, μένει να φανεί.
