Του Strange Attractor
Τη δεκαετία του ’80, όταν δεν υπήρχε το ιντερνέτι και τα σόσιαλ μύδια, και που για να βρει κάποιος αμάμητος γκόμενα έπρεπε να βάλει αγγελία σε εφημερίδα, σε μια βορειοαμερικανική πόλη που έτυχε να βρίσκομαι για σπουδές, υπήρχε μια σούπερ δημοφιλής εκπομπή σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό που λέγονταν Desperate and Dateless.
Παίρνανε χιλιάδες άνδρες τηλέφωνο, κι ένας κληρώνονταν να αυτοπαρουσιαστεί ζωντανά μια φορά την εβδομάδα, να πει την ιστορία και τον πόνο του μπας και του κάτσει σύντροφος.
Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό, όσοι τυχεροί έβγαιναν στην εκπομπή, δέχονταν δεκάδες, μπορεί και εκατοντάδες προτάσεις από ενδιαφερόμενες.
Κάτι σαν το αλήστου μνήμης «χρυσό κουφέτο» της τιβί μας, αλλά στο πιο πρώιμο, και στο πιο ζωντανό…
Παράλληλα, σε ολόκληρη τη Β. Αμερική κυκλοφορούσε μηνιαίως το γυναικείο περιοδικό Cosmopolitan, με τεράστιο τιράζ, μπορεί και μέχρι 10 εκατομμύρια αναγνώστριες.
Εκεί υπήρχε μια στήλη «Bachelor of the Μonth», για την οποία έστελναν «βιογραφικά» εκατοντάδες χιλιάδες επίδοξοι εραστές, με την ελπίδα να κληρωθούν-επιλεγούν για να αυτοπαρουσιαστούν.
Το βραβείο; Χιλιάδες γυναίκες από όλο τον κόσμο τους έστελναν αιτήματα για σύναψη σχέσης, γάμο, και ό,τι άλλο κατεβάσει ο νους σας.
Τέλος, το 1981, είχα διαβάσει μια συνέντευξη του Ρίτσαρντ Γκιρ στο περιοδικό Rolling Stone.
Τότε, ο εν λόγω «ζενπρεμιές» είχε γίνει ξαφνικά σούπερ διάσημος με την ταινία «American Gigolo».
Τον ρωτάει λοιπόν ο δημοσιογράφος για το πώς αισθάνεται που έγινε παγκόσμιο σύμβολο του σεξ.
Η απάντηση; «Με παίρνουν τηλέφωνο και μου στέλνουν γράμματα γυναίκες, ακόμη και από την Ασία, και με παρακαλάνε για σεξ, γάμο, κλπ. Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα όμως το θέμα, ούτε το παίρνω στα σοβαρά, διότι πού ήταν όλες αυτές πριν από ένα δύο χρόνια, όταν δεν μπορούσα να βρω ούτε μια για να βγούμε ένα σαββατόβραδο;».
Ναι, ο πανέμορφος γόης Γκιρ, όντας σκεπτόμενος αν κρίνω από την απάντησή του, δεν έβρισκε εύκολα γκόμενα όταν ήταν… άσημος…
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά, και τι σχέση έχουν με τον υπαρκτό σουρεαλισμό μας, που ζήσαμε επί Συριζανέλ, και που εξελίχθηκε στον σημερινό υπαρκτό μητσοτακισμό;
Τα θυμήθηκα λοιπόν, ακούγοντας έναν γνωστό μου χθες βράδυ στα τσίπουρα, να μου αναλύει και να εξυμνεί το όραμα του… Δρος Μπαρουφάκη.
Ένα όραμα, που το εξήγγειλε πριν από 2-3 χρόνια, και θα το εφαρμόσει μόλις ξυπνήσει ο λαός και τον κάνει πρωθυπουργό(!), και που αφορά στην έξοδο από το ευρώ και τη δημιουργία νέου νομίσματος, σε συνεργασία με τον Οργανισμό Λαχείων(!!!!), ονόματι ΔΗΜΗΤΡΑ!
Σαν το «τσίπρι» ένα πράγμα, που όμως δεν προχώρησε τότε, διότι έβαλαν πλάτη οι Ευρωπαίοι και λάκισε ο Τσίπρας.
Κάτι, που αν έλεγα εγώ ο ποταπός σε κανένα φέσιμπουκ, θα έτρωγα δεκάδες διαγραφές και μπλοκ, και ισάριθμες κατάρες.
Ναι, αλλά ο Μπαρουφάκης, που όχι μόνο το λέει με ζέση και στόμφο, αλλά το είχε δοκιμάσει και ως υπουργός Οικονομικών, είναι αξιοσέβαστος πολιτικός, και οικονομολόγος (λέμε τώρα).
Και αντί ο κοζμάκης να τον εξοστρακίσει από τότε που κόντεψε να μας στείλει στα συσσίτια, τον ξαναέστειλε στη Βουλή ως αρχηγό κόμματος!
Άσχετα αν ο ίδιος επί κρίσης, τότε επί ΓΑΠ, που έβγαινε στα κανάλια (μέσω ΣΚΑΙΠ) ως οικονομολόγος διεθνούς εμβέλειας και κύρους (χα χα χα) διαφημίζοντας την ανάγκη για «ελεγχόμενη χρεοκοπία» της χώρας, επέμενε πως όλα τα κάνει για το καλό μας, και σε καμία περίπτωση δεν θέλει να πολιτευτεί!
Γιατί λοιπόν λέει όλα αυτά τα χαζά που λέει, ενώ δεν τον έχω για χαζό, το αντίθετο μάλιστα… ευφυή, παμπόνηρο, και επιτήδειο τον θεωρώ.
Η απάντηση είναι τα νούμερα… οι αριθμοί.
Όπως εκείνοι οι αμάμητοι που λέγαμε, που δεν μπορούσαν να βρουν γκόμενα στον στενό καθημερινό κύκλο τους, βρήκαν όμως μπόλικες μόλις την περίπτωσή τους την είδαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, έτσι και ο Μπαρουφάκης, λέγοντας τις σαχλαμάρες που λέει απευθύνεται κοντά σε 6-7 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
Μερικές (λίγες) όμως εκατοντάδες χιλιάδες να τον ψηφίσουν, τσουπ… να’σαι αρχηγός κόμματος, και εντός Βουλής παρακαλώ.
Είπαμε, να μην τα ξαναλέμε, ηλίθιοι υπάρχουν πάντα, σε ένα σταθερό ποσοστό, σε όλες τις κοινωνικές και άλλες ομάδες. Ακόμη και ανάμεσα στους νομπελίστες, το ποσοστό ηλιθιότητας παραμένει ίδιο με εκείνο του γενικού κοινού.
Οπότε, ο Μπαρουφάκης ως πανέξυπνος και επιτήδειος λαοπλάνος, ξέρει πολύ καλά ότι ακόμη και τη μεγαλύτερη μπούρδα να υποσχεθεί, από τη στιγμή που το κοινό του είναι τεράστιο θα βρεθούν κάποιοι αρκετοί σελέμηδες να τον στείλουν στη Βουλή.
Άλλο ο στενός οικογενειακός, κοινωνικός, συναδελφικός κύκλος μας, όπου όλοι περίπου είμαστε ίδιοι, και κάπου ταιριάζουμε στις απόψεις μας, και άλλο να εκτίθεσαι σε 5-10 εκατομμύρια συνανθρώπους.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον έτερο σωτήρα μας, τον Βελό.
Που αν είσαι στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος, με βασικές γνώσεις, ακούγοντάς τον να πουλάει χειρόγραφες επιστολές του Ιησού (στα γαλλικά αν θυμάμαι καλά) και να λέει με ύφος παντογνώστη ότι η Γερμανία ποτέ δεν είχε πολεμικό ναυτικό (το έχει πει και αυτό), θα τον στόλιζες με τα… αρμόζοντα κοσμητικά.
Και όμως, και αυτός είναι αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος!
Γιατί; Οι αριθμοί που λέγαμε. Όσο περισσότεροι σε ξέρουν, τόσο πιο πιθανό είναι να πετύχεις την κρίσιμη μάζα, το απαραίτητο ποσοστό ηλιθίων που θα σε στηρίξουν. Το φαινόμενο του εκατοστού πιθήκου στην καθ’ ημάς πολιτική σκηνή που θυμίζει τσίρκο, ή μάλλον freak show.
Όπως ο Ρίτσαρντ Γκιρ, σε άλλο επίπεδο, και σε άλλο τομέα. Πολιτικά φαιδρό…
Όσο δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του, ήταν απλά ένας όμορφος νέος που πάλευε να βρει γκόμενα. Μόλις έγινε παγκοσμίως διάσημος, τον κυνηγούσαν αι γυναίκαι όλο το 24ωρο!
Μην πάμε μακριά. Θυμόσαστε τον Λεπά;
Επί δεκαετίες ήταν sex symbol, σε βαλκανικό επίπεδο…
Αν δεν ήταν διάσημος, ούτε η θεία μου η Σούλα, συνταξιούχος της πολεοδομίας (και κουτσή εκ γενετής), που μοιάζει με τον σκύλο που έχασα το ’87, δεν θα γυρνούσε να τον κοιτάξει… και όμως!
Λεπά έλεγε, και υγραίνονταν!
Γιατί; Διότι ήταν διάσημος!
Έτσι λοιπόν, στατιστικά και μόνο εξηγείται το λυπηρό αυτό καθεστώς που ζούμε, στην τηλεοπτική κληρονομική δημοκρατία μας, να είναι αρχηγοί (ακόμη και κοινοβουλευτικών) κομμάτων, και ρυθμιστές του πολιτικού μας γίγνεσθαι διάφοροι… φερέλπιδες ταγοί, όπως π.χ. η Ζωζώ, που σε μια νορμάλ χώρα ούτε καν έξω από τη Βουλή δεν θα πέρναγε.
Στο Αιλάντα όμως λατρεύεται ως σωτήρας (και αυτή), και μάλιστα θυμάμαι έναν συνάδελφό μου να μου λέει με πειθώ, τότε που η εν λόγω ήταν πρόεδρος της Βουλής παρακαλώ, πως μια δυο τέτοιες ακόμη να είχαμε και η Ελλάδα θα κυβερνούσε τον πλανήτη, και θα δάνειζε μέχρι και τους Κινέζους!
Δυστυχώς, μαθηματικός νόμος, σε όσο πιο πολλούς απευθύνεσαι, τόσο αυξάνονται τα ποσοστά εκείνων (ηλιθίων και μη) που θα σε σιγοντάρουν, και θα σε στείλουν στη Βουλή…
Απλά πράγματα.
ΥΓ- Έτσι πρέπει να πολιτεύεσαι στο Αιλάντα, αν θέλεις να πετύχεις, και αν δεν είσαι γόνος. Και κάποιοι το κατάλαβαν εφαρμόζοντάς το. Δυστυχώς…
ΥΓ2- Γιατί ο νταλκάς να πολιτευτούν οι fake σωτήρες; Εκτός από το παραγοντιλίκι που όλοι γουστάρουν, οι αρχηγοί κομμάτων, ακόμη και όσων δεν πιάσουν το 3% για να μπουν στη Βουλή, επιδοτούνται με άφθονο κρατικό χρήμα! Αρκεί να έχουν τη σφραγίδα του κόμματος εν ισχύ… και στο συρτάρι τους.
