Η τοποθέτηση της Ειρήνης Αγαπηδάκη – που έκανε έκκληση στις γυναίκες τις Κρήτης να μην επιτρέπουν όπλα στο σπίτι τους – προκαλεί οργή, αγανάκτηση και αποστροφή. Αντί για ανάληψη κρατικής ευθύνης, αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις απέναντι στην οπλοκατοχή, στην έμφυλη βία, στην εγκληματικότητα, έρχεται η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας και μεταφέρει το βάρος πάνω στις πλάτες κάθε γυναίκας. Η φράση περί «Κρητικιάς» η οποία οφείλει να απαιτήσει απουσία όπλου μέσα στο σπίτι εκτός από πολιτική υπεκφυγή είναι και κυνική παραδοχή κρατικής αδυναμίας.
Μια υπουργός οφείλει να μιλά για ελέγχους, για θεσμούς, για αστυνόμευση, για αυστηρό πλαίσιο κατοχής όπλων, για προστασία θυμάτων, για κοινωνικές δομές, για πρόληψη και όχι να μετατρέπει τη γυναίκα σε φύλακα ασφαλείας της ίδιας της ζωής της. Σαν να κουβαλά κάθε σύζυγος, κάθε μητέρα, κάθε κοπέλα την αποκλειστική υποχρέωση αποτροπής μιας τραγωδίας.
Καμία γυναίκα ούτε διαθέτει μηχανισμό ελέγχου πάνω σε έναν βίαιο άνθρωπο ούτε κρατική εξουσία μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Αυτό είναι δουλειά της Πολιτείας. Αυτή είναι δουλειά των κυβερνόντων και φυσικά και της κυρίας Αγαπηδάκη. Κάθε άλλη προσέγγιση οδηγεί σε επικίνδυνη κανονικοποίηση της ευθύνης του θύματος και σε πλήρη πολιτική αποτυχία και στο εύλογο ερώτημα: Είστε σίγουρα υπουργός κυρία Αγαπηδάκη; Γιατί την ευθύνη για το να μην μπαίνουν παράνομα όπλα στα σπίτια δεν τον έχουν οι γυναίκες αλλά ο συνάδελφός σας ο κύριος Χρυσοχοίδης.
