Του Strange Attractor
Πριν από πολλά χρόνια, δεκαετίες θα έλεγα, επέστρεψα 24 χρόνων παλικάρι από τον μακρινό και χιονισμένο Καναδά στην ηλιόλουστη Ελλάδα, εφοδιασμένος με δυο πτυχία, μπάτσελορ και μάστερ.
Οι ουρανοί ήταν δικοί μου, ή έτσι νόμιζα…
Πάρε 21 μήνες στρατιωτική θητεία στο κεφάλι, και δόξα τω Θεώ να λες διότι λίγο πριν καταταγώ ήταν 26!
Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας δηλαδή, κι εγώ να τρέχω στα βουνά, με πλήρη εξάρτηση μάχης, φωνάζοντας «αέρα», και στη συνέχεια να καθαρίζω τουαλέτες, να φυλάω σκοπιές, κ.ο.κ.
Πάλι καλά όμως, διότι τόσους μήνες χρειάστηκε για να αναγνωριστεί από το περίφημο ΔΙΚΑΤΣΑ το πτυχίο μου. Το μάστερ αναγνωρίστηκε ντε φάκτο, καθώς τότε ήταν κάτι το σπάνιο, και μάλλον δεν το είχαν καν ακουστά οι «εγκέφαλοι» του εν λόγω οργανισμού.
Ένα ΔΙΚΑΤΣΑ, το οποίο μέχρι και η Ε.Ο. 17 Νοέμβρη ανέφερε σε προκήρυξή της, και το οποίο ήταν η απόλυτη μάστιγα για κάθε πτυχιούχο του εξωτερικού.
Παράδειγμα: Για υποβολή χαρτιών, αιτήσεων, παραβόλων, κλπ., χρειάζονταν αυτοπρόσωπη παρουσία (Λεωφ. Συγγρού) και μόνο από τις 11:00 έως τη 13:00, καθημερινές, με ουρές απεγνωσμένων στο πεζοδρόμιο, που έφταναν το χιλιόμετρο και βάλε!
Καταλαβαίνετε…
Υπήρχε μάλιστα και σύλλογος «Δικατσόπληκτων», ή κάπως έτσι, με πρόεδρο απόφοιτο του ΜΙΤ παρακαλώ.
Αν δεν ήταν χαμένα τα χρόνια λόγω στρατού, ίσως να επέστρεφα στην Εσπερία, μιας και τα (γραφειοκρατικά) βασανιστήρια που υπέστην ήταν απερίγραπτα. Ούτε στον χειρότερο εχθρό σας.
Τελικά, λίγο πριν απολυθώ, αναγνωρίστηκε επιτέλους το πτυχίο μου, ως ισότιμο και ομοταγές με εκείνα των ελληνικών ΑΕΙ του «δημοκρατικού 5αριού», και του «δικαιώματος στην αντιγραφή» (δεκαετία του ’80 γαρ), και έτσι μπορούσα να διοριστώ κι εγώ στο… δημόσιο.
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά;
Λόγω… Μακάριου!
Ο οποίος στη χώρα της «αριστείας» αναδείχθηκε ως ένα ακόμη λαμπρό αστέρι της δημόσιας ζωής.
Ο εν λόγω κύριος λοιπόν αποφοίτησε από μούφα ΙΕΚ το οποίο μάλιστα έχει βάλει λουκέτο, και με αυτή την… πτυχιάρα ανά χείρας διορίστηκε στο δημόσιο, όχι με τρεις κι εξήντα, αλλά ως επιστημονικός σύμβουλος(!) της κυβέρνησης (επιτρεπόταν τότε μας είπε).
Ποιό ΔΙΚΑΤΣΑ και τρίχες κατσαρές, αν είσαι… κομματικά συνεπής, λέω εγώ ο έρμος.
Και επειδή στην επιστήμη μετράει η φαντασία, όχι τα δεδομένα, η καριέρα του απογειώθηκε. Χρόνια μετά, η κυβέρνηση των «αρίστων» αποφάσισε ότι τέτοιο ταλέντο δεν πρέπει να πάει χαμένο. Δεν αρκεί να συμβουλεύει υπουργούς. Και γι’ αυτό τον έκανε κι αυτόν υφυπουργό!
Γιατί να περιορίζεται κανείς στην επιστήμη, όταν μπορεί να σώσει το Έθνος; Χμ;
Παρά τις αποκαλύψεις όμως, ο ενάρετος πρωθυπουργός τον στηρίζει ακλόνητα.
«Είναι άριστος», επιμένει. Και δεν έχει άδικο…
Σε μια κυβέρνηση που επενδύει στη δημιουργική λογιστική της πραγματικότητας, ο άνθρωπος αυτός είναι κορυφαίος. Μετατρέπει το τίποτα σε προσόν.
Και κάπως έτσι, η χώρα προχωρά μπροστά… ασθμαίνοντας.
Με υπουργούς που μας δουλεύουν κανονικότατα με… περισπούδαστο ύφος.
Διότι στο τέλος της ημέρας, σημασία δεν έχει τι είσαι.
Σημασία έχει ποιον ξέρεις… και πόσο κολλητός του είσαι.
Ειδικά στη χώρα του «υπαρκτού μητσοτακισμού», ή της «γαλάζιας γλίτσας», όπως τη λένε κάποιοι ποταποί και αποσυνάγωγοι…
