Από τον Κώστα Πρώιμο
*** Οι πάλαι ποτέ θεμέλιες και υπερπολύτιμες διαπροσωπικές σχέσεις διέπονται πλέον από τους άγραφους κανόνες του σαδομαζοχισμού. Καμία συναισθηματική εγγύηση, επ’ ουδενί λόγος περί εμπιστοσύνης. Ο θεσμός της οικογενείας διάτρητος από τα «πενηντάρια» βαριά πολυβόλα της παγκοσμιοποίησης, των κακόβουλων λογισμικών μιας εμετικής μορφής ελευθερίας ηθών η οποία υπόσχεται πρόοδο, νέους ορίζοντες στη σκέψη αν και νομοτελειακά οδηγεί σε μια περίτεχνα στημένη δυστοπία η οποία βρίσκει διέξοδο στην υπερκατανάλωση βαρβιτουρικών και λοιπών ψυχοτρόπων ουσιών. Κάτι σαν τις κοινές παστίλιες για τον βήχα ο οποίος στην πραγματικότητα και βάσει της φιλοσοφικής διάγνωσης είναι ένας ύπουλος καρκίνος που κατατρώει μεθοδικά το ανθρώπινο πνεύμα.
*** Και αν τα ανωτέρω φαντάζουν στα μάτια σας αγαπητοί αναγνώστες αμπελοφιλοσοφικά στιχάκια δεν θα ενοχληθούμε καθόλου από την καλοδεχούμενη επίκρισή σας.
*** Φάτε στη μάπα τους Γεωργιάδηδες, τους Λαζαρίδηδες, πιείτε τους δροσερούς Φραπέδες απολαύστε την ενιαία πολιτική συντεχνία η οποία κυβερνά για λογαριασμό των γνωστών – αγνώστων αυτόν τον τόπο, παράγοντας κυρίως καταστροφή και εισπράττοντας υπερκέρδη σε όλους τους τομείς. Αποδεχτείτε λοιπόν, τη διαφθορά ως κανονικότητα, την εκπόρνευση ως τον μοναδικό τρόπο διαφυγής από την επέλαση της φτώχειας και συνεχίστε αλόγιστα να βάζετε φαρδιά πλατιά τη τζίφρα σας σε ένα σύστημα ομηρείας και αποδοχής συνάμα όλων εκείνων των επαχθών κοινωνικο- πολιτικών όρων που καθιστούν τόσο εσάς όσο και τους αγαπημένους σας ως σύγχρονους δούλους.
*** Η επικρατέστερη απάντηση η οποία συνίσταται για την αποφυγή πάσας ευθύνης είναι γνωστή: και τι μπορούμε να κάνουμε; (Τίποτα.) Καλώς. Ας είναι. Η μετατόπιση ευθυνών είναι η πιο ξεκάθαρη ομολογία συνενοχής μέσω μιας συνειδητής ανοχής. Είναι αλήθεια ωστόσο, πως μπορούμε να κάνουμε μόνο όσα θέλουμε να αλλάξουμε κατ΄ αρχάς στον εαυτό μας, ο οποίος συνήθως ενσαρκώνει τον πιο δύσκολο αντίπαλό μας. Είναι γεγονός πώς όταν δείχνουμε με το δάχτυλο τους άλλους τα τρία δάχτυλα και ο αντίχειρας στρέφονται προς τα εμάς. Γιατί ενώ όλοι μας (πλην των κλινικά ηλιθίων) έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μαστιζόμαστε ως κοινωνία από τα μύρια δεινά τα οποία προκαλεί μια επικίνδυνη πολιτικά κυβερνώσα ομάδα έχουμε καταντήσει περισσότερο αδιάφοροι από ποτέ;
*** Πώς γίνεται, να εμπιστευόμαστε την πιστωτική μας κάρτα στον πρώτο τυχόντα και κυρίως γιατί έχουμε μια τόσο ευκολόπιστη φύση; Εν προκειμένω, ποιοι παράγοντες επιδρούν καταλυτικά στα πολιτικά μας φίλτρα ώστε να εναποθέτουμε ευκόλως τη διαχείριση της ζωής μας σε σεσημασμένους; Θα αφήναμε φερειπείν την κόρη μας με ευκολία να πάει μια εκδρομή με ένα γκρουπ στο οποίο θα γνωρίζαμε ότι καιροφυλακτούν και καταδικασμένοι βιαστές; Μπορεί το τελευταίο παράδειγμα να διαβάζεται ως ακραίο αλλά μήπως επειδή όλα έχουμε συνηθίσει να τα περνάμε «στο ντούκου» οι καταστάσεις που βιώνουμε είναι ήδη εξωπραγματικές και αδιανόητες;
*** Γιατί παρατηρείται το ανησυχητικό φαινόμενο της άκρατης τεχνολογικής εξέλιξης από τη μια και μιας τρομακτικά οπισθέλκουσας στη διανόηση; Ποιους ακριβώς περιμένουμε να μας σώσουν; Τους life coaches οι οποίοι στην πράξη ενδέχεται να μην ξέρουν να δέσουν ούτε τα κορδόνια τους; Τους επιτήδειους ινφλουένσερς ως ενδεδειγμένους κοινωνούς της ίδιας της δυστοπίας; Τον Άγιο Παΐσιο ή το προσκύνημα στις σαγιονάρες του;
*** Ας συνέλθουμε επιτέλους, ο καθένας ας διαλέξει τη θεραπεία που αρμόζει στην ιδιοσυγκρασία του, διότι μια μέρα θα ξυπνήσουμε παράλυτοι από τον φόβο στη χώρα των τεράτων – σαν να ζούμε μέσα σε ένα ατελείωτο παραμύθι τρόμου σε έναν μακρινό και άσχημο πλανήτη, δίχως την εναλλακτική επιστροφής στην πατρίδα και στους αγαπημένους μας.
