Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη*
Η στρατιωτική εισβολή βαπτίζεται «προληπτική άμυνα» ή «ανθρωπιστική βοήθεια». Η βίαιη ανατροπή μιας κυβέρνησης εξωραΐζεται ως «αλλαγή καθεστώτος» (regime change). Οι μαζικές δολοφονίες αμάχων σερβίρονται ως «παράπλευρες απώλειες». Τα πυρηνικά συμβάλλουν στην ισορροπία του τρόμου. Νόμπελ ειρήνης λαμβάνουν ή διεκδικούν όσοι ηγέτες διεξήγαγαν τους πιο πολλούς, τους πιο αιματηρούς ή τους πιο άδικους πολέμους.
Επιπλέον, ατελείωτοι πόλεμοι διεξάγονται όχι μόνο (κυριολεκτικώς) εναντίον χωρών, αλλά και (μεταφορικώς) εναντίον κοινωνικών προβλημάτων και (συνήθως τεχνητών) κρίσεων, δηλ. κατά της τρομοκρατίας, των ναρκωτικών, της φοροδιαφυγής, της ακρίβειας, της ενεργειακής κρίσης, της κλιματικής κρίσης, της υγειονομικής κρίσης και πάει κ-λέγοντας. Πόλεμοι παντού, πόλεμοι διαρκώς!
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Οι πολίτες όλου του κόσμου δέχονται μια κολοσσιαίων διαστάσεων επίθεση κατά του μυαλού τους από τους σατανικούς διαστρεβλωτές της γλώσσας. Αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος πόλεμος, ο πνευματικός πόλεμος, αφού μέσω της σημασιολογικής αντιστροφής των λέξεων επιδιώκεται η φρενοβλαβοποίησή μας. Το gaslighting είναι μία από τις μεγαλύτερες μάστιγες της σύγχρονης εποχής. Για την ακρίβεια, είναι η υπο-μάστιγα της υπερ-μάστιγας που λέγεται προπαγάνδα. Πρέπει, λοιπόν, να μάθουμε να σκεπτόμαστε ανάποδα, ώστε να μπορούμε να αποκωδικοποιούμε τις πολεμικές προθέσεις της ελληνικής και της παγκόσμιας ελίτ των απανταχού της γης προπαγανδιστών σε βάρος των ανυποψίαστων λαών.
Το «1984» του Τζωρτζ Όργουελ είναι το αντι-ευαγγέλιο κάθε πολιτικού που θέλει να εκπορθήσει το μυαλό κάθε πολίτη. Πέρα από το δημοφιλές ανάποδο τρίπτυχο που είναι γραμμένο σε διάφορα σημεία του δυστοπικού μυθιστορήματός του, δηλ. «Ο πόλεμος είναι ειρήνη / Η ελευθερία είναι σκλαβιά / Η άγνοια είναι δύναμη», στο ίδιο βιβλίο υπάρχει και το εξής χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Δεν έχει σημασία αν γίνεται πραγματικά πόλεμος» ή «αν ο πόλεμος πηγαίνει καλά ή άσχημα», αλλά «είναι απαραίτητο να υπάρχει πολεμική κατάσταση» (Όργουελ, 1984, μτφ.: Ν. Μπάρτη, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1978, σελ. 190).
Οι ατελείωτοι, κυριολεκτικοί και μεταφορικοί, πόλεμοι είναι υπερπολύτιμοι για τις κυβερνήσεις που τους επικαλούνται: Από την μια πλευρά κρατούν τους λαούς φοβισμένους και από την άλλη τους κρατούν ενωμένους απέναντι στον εκάστοτε κοινό εχθρό, που, για να είναι ακόμη πιο τρομακτικός, τον βαπτίζουν «αόρατο εχθρό».
Χάρη στην ανάποδη παρουσίαση της πραγματικότητας, οι φοβισμένοι πολίτες επιζητούν πάντοτε τις προστατευτικές φτερούγες του πανίσχυρου Λεβιάθαν. Ο καθηγητής Νομικής ΔΠΘ Σίμος Μηναΐδηςστο βιβλίο του«Η λειτουργία της Βουλής την περίοδο της πανδημίας Covid-19» (2023, σελ. 217, υποσ. 120) γράφει: «Είναι εμπειρικά διαπιστωμένο ότι η συσπείρωση γύρω από τη σημαία (rally ’round the flag effect) παρατηρείται συνήθως όταν οι κρίσεις προσλαμβάνουν πράγματι παγκόσμιο χαρακτήρα και είναι ανεξάρτητες από την ορθότητα των κυβερνητικών επιλογών».
Επιπλέον, τα παράλληλα ή διαδοχικά πολεμικά μέτωπα διασφαλίζουν ότι οι πολιτικοί δεν θα κινδυνεύσουν ποτέ από τον εσωτερικό πόλεμο που μπορεί να θελήσουν να κηρύξουν οι πολίτες εναντίον τους, μόλις συνειδητοποιήσουν πώς ακριβώς λειτουργεί η οργουελική σκέψη των πολιτικών. Η ανάποδη γλώσσα αποτρέπει την αφύπνιση και την επ-ανάσταση των λαών που είναι αλυσοδεμένοι στο μοντέρνο σπήλαιο του Πλάτωνα. Δεν είναι τυχαίο ότι για επαναστάσεις μάς μιλάνε συνεχώς αυτοί που μας κυβερνούν διεθνώς. Κλασικό παράδειγμα ο όρος «Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση». Όταν, λοιπόν, οι μεταφορικού τύπου επαναστάσεις μονοπωλούνται από την πλευρά των πολιτικών, δεν απομένει χώρος για κυριολεκτικού τύπου επαναστάσεις από την πλευρά των πολιτών. Μάλιστα, στην ανάποδη γλώσσα που μας μιλούν οι πολιτικοί, επ-ανάσταση σημαίνει εν-ταφιασμός.
Για να μην τρελαθούμε και να μπορούμε να βλέπουμε καθαρά την πραγματικότητα, ας κρατήσουμε καλά στο μυαλό μας την πιο ζοφερή, ανάποδη αλήθεια: Οι εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες λαμβάνουν και εκτελούν πειθήνια εντολές από μια αόρατη Παγκόσμια Κυβέρνηση, εκλέγονται όχι για να μας προστατεύουν, αλλά για να μας εξολοθρεύουν και να μας ελέγχουν!
ΤΖΩΝ ΚΟΛΜΑΝ
Ο Τζων Κόλμαν (John Coleman) στο βιβλίο του «Πέρα από την συνωμοσία. Ξεσκεπάζοντας την αόρατη Παγκόσμια Κυβέρνηση, Η Επιτροπή των 300» (Beyond the Conspiracy. Unmasking the Invisible World Government, The Committee of 300, 2007) καταγράφει τον τρόπο με τον οποίο συνηθίζει να ενεργεί η Νέα Τάξη Πραγμάτων, η οποία μαγειρεύει τους πολέμους χρησιμοποιώντας τεχνητές κρίσεις.
Ειδικότερα, οι ΗΠΑ λατρεύουν την πασίγνωστη πλέον μέθοδο «προκαλώ το πρόβλημα, ή αφήνω να προκληθεί το πρόβλημα, για να φέρω την λύση που με συμφέρει». Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα που μπορούν περίφημα να συσχετισθούν με αυτήν την πολυχρησιμοποιημένη μέθοδο αναφέρει ο Βρετανός συγγραφέας την βύθιση του επιβατηγού πλοίου Λουζιτάνια το 1915, την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, αλλά και τις αναφερόμενες επιθέσεις εναντίον του αμερικανικού στόλου στον Κόλπο του Τονκίν, οι οποίες άναψαν το πράσινο φως για να εμπλακεί η Αμερική στον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και να ξεκινήσει τον πόλεμο κατά του Βιετνάμ. Φυσικά την ίδια λογική εξυπηρέτησε και η πτώση των Δίδυμων Πύργων την 11η Σεπτεμβρίου 2001, η οποία δικαιολόγησε την εισβολή στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. «Επιτεθείτε σε αμάχους, ώστε ο λαός να στραφεί προς το κράτος ζητώντας μεγαλύτερη ασφάλεια» είναι μια συνταγή που αναφέρει ο Κόλμαν στο 7ο κεφάλαιο του βιβλίου του.
Ο Κόλμαν επισημαίνει εισαγωγικώς ότι ο διαβόητος Χέρμπερτ Τζωρτζ Γουέλς (H.G. Wells), πράκτορας της MI6, στο βιβλίο του «Η Ανοιχτή Συνωμοσία» (The Open Conspiracy), έγραφε για την έλλειψη κατανόησης του «μέσου ανθρώπου» σχετικά με την δράση των «μυστικών εταιρειών». Η αιτία αυτού του ελλείμματος είναι ότι οι πολίτες πρέπει πρωτίστως να επιλύσουν τα προβλήματα που αφορούν τα προς το ζην, ειδικότερα πώς θα συντηρήσουν την οικογένειά τους και πώς θα έχουν μια δουλειά που θα τους επιτρέπει να ανταποκρίνονται στις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Έτσι, δεν τους απομένει χρόνος για να ασχοληθούν με την πολιτική ή με άλλα ζωτικής σημασίας ζητήματα, όπως είναι ο πόλεμος και η ειρήνη που επηρεάζουν όχι μόνο την ατομική τους ζωή αλλά και την ζωή ενός ολόκληρου έθνους. Οι κυβερνήσεις το γνωρίζουν αυτό άριστα, ενώ υπάρχουν οργανωμένες ομάδες που λειτουργούν πίσω από πολλές διαφορετικές οργανώσεις-βιτρίνα, οι οποίες βρίσκονται πάντοτε σε πλεονεκτική θέση έναντι των πολιτών. Αυτό που δεν γνωρίζει ο μέσος άνθρωπος είναι ότι όλα τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα σχεδιάζονται κρυφά με απόλυτη μυστικότητα.
Ακολούθως σκιαγραφείται ο ρόλος μαριονέτας που παίζουν οι πολιτικοί, οι οποίοι καθοδηγούνται από τους αόρατους μαριονετίστες: «Παράλληλα με τη διεθνή πολιτική κάθε κράτους, στο παρασκήνιο δρουν ορισμένες σκοτεινές οργανώσεις. Οι άνδρες που συμμετέχουν στα διάφορα συμβούλια δεν είναι επαγγελματίες πολιτικοί ή λαμπρά ντυμένοι πρεσβευτές, αλλά κάποιοι άγνωστοι στο ευρύ κοινό άνδρες, υψηλοί χρηματοδότες, οι οποίοι είναι ανώτεροι από τους ματαιόδοξους και εφήμερους πολιτικούς που φαντάζονται ότι κυβερνούν τον κόσμο». Ο Κόλμαν συμπληρώνει: «Υπάρχει πάντοτε μια ομάδα συγκεκριμένων ατόμων που συγκροτούν μυστικές εταιρείες και οι οποίοι έχουν ύψιστη ανάγκη για έλεγχο της ανθρωπότητας. Όποιος επιδιώκει να αποκαλύψει αυτές τις εταιρείες θέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο». O ίδιος διευκρινίζει ότι το βιβλίο του περιγράφει το γενικό σχέδιο λειτουργίας της Παγκόσμιας Κυβέρνησης, το οποίο αποκαλύφθηκε σε όσους συμμετείχαν στο (παραπλανητικά ονομαζόμενο) Διαθρησκευτικό Συνέδριο Ειρήνης (Interreligious Peace Colloquim), το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Μπελάγκο της Ιταλίας το 1972.
«Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ»
Ολοκληρώνοντας, θα τολμούσα να ισχυρισθώ ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ανάποδης σκέψης με την οποία οι πολεμοχαρείς εξουσιαστές «εμβολιάζουν» μεθοδικά και διαχρονικά τους εξουσιαζομένους αποτυπώνεται στο άκρως διδακτικό παραμύθι «Η Κοκκινοσκουφίτσα»: Ο μεν παμπόνηρος λύκος που έχει μεταμφιεσθεί σε γιαγιά είναι το αρχέτυπο κάθε παλαιού και σύγχρονου πολιτικού, η δε ευκολόπιστη κοκκινοσκουφίτσα είναι το αρχέτυπο κάθε χαυνοπολίτη που εμπιστεύεται τις δήθεν αγαθές προθέσεις των πανούργων πολιτικών, οι οποίοι προσποιούνται ότι ενδιαφέρονται για το καλό και την ασφάλειά μας, ενώ αποκλειστικό μέλημά τους είναι πώς θα μας εξαπατούν διαρκώς για να περνάνε εκείνοι όσο καλύτερα γίνεται ζώντας σε βάρος μας.
Όπως ο λύκος λιγουρεύεται να καταβροχθίσει την καλοκάγαθη κοκκινοσκουφίτσα, έτσι και οι αδίστακτοι πολιτικοί λιγουρεύονται να απομυζήσουν τους ευκολόπιστους πολίτες. Στην ανάποδη γλώσσα, με την οποία το βρεφοποιητικό σύστημα μας γαλουχεί παιδιόθεν μέσω των νανουριστικών παραμυθιών, η φράση που υπάρχει στο κλείσιμό τους «κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» πρέπει να διαβάζεταιανάποδα: «Κι έζησαν οι πολιτικοί καλά και εμείς οι πολίτες μονίμως χειρότερα!».
*πρ. Αναπλ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.
