Υπάρχει ενδιαφέρον για τις ζωές των κυβερνώντων αλλά εξίσου πρέπει να υπάρχει και για τις ζωές όλων των Ελλήνων
Του Παναγιώτη Λιάκου
Η περιπέτεια της υγείας κυβερνητικού στελέχους συγκίνησε τους Έλληνες. Πρέπει να έχεις καρδιά μαύρη και δυσεπίλυτα ψυχολογικά προβλήματα για να χαίρεσαι με το γεγονός ότι συνάνθρωπός σου βρέθηκε στην Εντατική νοσοκομείου. Οι ευχές όλων για ταχεία και πλήρη ανάρρωση είναι ειλικρινείς. Όμως, αυτό πόρρω απέχει από το να αφαιρεθεί το δικαίωμα από την αντιπολίτευση και τους δημοσιογράφους να κάνουν τη δουλειά τους. Η εξουσία έχει ευθύνες, υποχρεώσεις και βάρη – περιττά και μη. Ένα εξ αυτών είναι η κριτική (οξεία ενίοτε) που δέχονται και πρέπει να δέχονται τα κυβερνητικά στελέχη για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους. Για τα κέρδη της εξουσίας δεν χρειάζεται να γίνει λόγος. Άπαντες τα αντιλαμβάνονται. Τα βλέπουμε μπροστά μας, τα… λουζόμαστε, τα πληρώνουμε. Κι αυτές οι τόσες πολλές αχρεωστήτως καταβληθέντες πληρωμές στην εξουσία, που εξευτέλισε τη χώρα, τη χρεοκόπησε και μείωσε τον πληθυσμό, συχνά εξοργίζουν.
Ανθρώπινα είναι όλα τούτα και κατανοητά. Αυτό που δεν είναι κατανοητό και επιτρεπτό είναι η υιοθέτηση δύο μέτρων και δύο σταθμών για τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν και τις συμφορές που πλήττουν εκατομμύρια συμπολίτες μας.
Κρίμα δεν είναι να περνούν στο ντούκου τόσες μυριάδες περιστατικά στα οποία εκδηλώθηκε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο η πολιτική παθογένεια; Πόσες τηλεοπτικές κάμερες επισκέφτηκαν σπίτια Ελλήνων που αυτοκτόνησαν λόγω χρεών και οικονομικής δυσπραγίας που προκάλεσαν τα Μνημόνια; Πόσα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με τις οικογένειες που κολοβώθηκαν επειδή τα βλαστάρια τους πήγαν στα ξένα για να βρουν μεροκάματο; Πόσες σελίδες εφημερίδων, περιοδικών και διαδικτυακών τόπων γέμισαν με ιστορίες μεροκαματιάρηδων που πεινάνε επειδή τους πετσόκοψαν τη σύνταξη ενώ πλήρωναν μια ζωή δυσβάστακτες εισφορές στα Ταμεία τους; Πόσοι αφιέρωσαν χρόνο για να μάθουν τι απέγιναν τα παιδιά, οι σύζυγοι και τα προσφιλή πρόσωπα εργαζομένων που σκοτώθηκαν σε ατύχημα την ώρα της δουλειάς; Λίγα έως ανύπαρκτα τα μιντιακά δάκρυα για τον οικοδόμο, τον ναυτεργάτη, την οδοκαθαρίστρια, την εργαζόμενη σε απορριμματοφόρο, που έχασαν τις ζωές τους για το ψωραλέο μηνιάτικο. Ακόμα πιο λίγες οι αναφορές γι’ αυτούς που χτίκιασαν από τη φτώχεια και βασανίζονται από τις συνέπειες καρδιακών κι εγκεφαλικών επεισοδίων, από καρκίνους και αυτοάνοσα. Αυτοί/ές που κατορθώνουν να επιβιώσουν με τα χίλια ζόρια σε μια Ελλάδα που δεν τους θέλει, δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν δικαιώματα, δεν έχουν ευαισθησίες, όνειρα για το μέλλον και υποχρεώσεις; Εκείνοι που δολοφονήθηκαν από ληστές, που καταστράφηκε το βιος τους από παλιανθρώπους, που η Δικαιοσύνη αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθεροι είναι θεμιτοί στόχοι της εισαγόμενης αλλά και της ημεδαπής ληστοκρατίας;
Ναι, υπάρχει θλίψη και ενδιαφέρον για το κυβερνητικό στέλεχος που αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας αλλά πρέπει να υπάρχει εξίσου και για τα εκατομμύρια των Ελλήνων των οποίων οι ζωές καταστράφηκαν από τις επιλογές ανάξιων ηγεσιών.
Και εδώ αξίζει να επαναληφθεί για να μην μπορεί να λησμονηθεί: το γεγονός ότι ασθένησε κάποιος εκ της κυβερνήσεως δεν συνεπάγεται ότι η αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ θα παραιτηθούν από το δικαίωμα να ασκούν κριτική και να φέρνουν στο φως τα κακώς κείμενα.
