Του Γιώργου Χαρβαλιά
Προ ολίγων ημερών ο πολυπράγμων Σπυρίδων Γεωργιάδης, ο γνωστός Άδωνις δηλαδή, σε μία από τις καθιερωμένες τηλεοπτικές παρλάτες του, διακινδύνευσε με σιγουριά την πρόβλεψη ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα έρθει δεύτερο το ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, αλλά το μόρφωμα της «κυβερνώσας Αριστεράς» που θα συνθέσει ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο Σπυρίδων-Άδωνις διατύπωσε τη μαντεψιά του με απόλυτη βεβαιότητα ειδικού, διανθίζοντάς τη με ενθουσιώδεις χειρονομίες, γκριμάτσες και μορφασμούς, αλλά και τους γνώριμους άναρθρους αλαλαγμούς στους οποίους επιδίδεται εσχάτως όταν περιέρχεται σε κατάσταση συγκινησιακής φόρτισης.
Ασφαλώς χρήσιμο θα ήταν να επισκεφθεί ένα από τα νοσοκομεία τα οποία εποπτεύει, προκειμένου να πάρει μια διάγνωση για τα διαδοχικά συγχυτικά επεισόδια, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Το δικό μας πρόβλημα είναι ότι ο χρησμός του υπουργού-κονφερασιέ δεν αποτελεί ξεκούδουνη πολιτική πρόγνωση, η μία από τις συνήθεις μπαλάφες που ξεστομίζει. Αντιθέτως, αντανακλά και μεταφέρει απολύτως αξιόπιστα τον ευσεβή πόθο του Μεγάρου Μαξίμου.
Το πλασάρισμα Τσίπρα στη δεύτερη θέση των αποτελεσμάτων της κάλπης βολεύει τον Μητσοτάκη για μια σειρά λόγων. Βολεύει παραλλήλως και το σύστημα εξουσίας που διαπλέκεται με τον Μητσοτάκη και ωφελείται από την παραμονή του στη πρωθυπουργία. Ένα σύστημα οικονομικών συμφερόντων, ολιγαρχικής ελίτ και σιτιζόμενων από ευρωπαϊκά προγράμματα τεχνοκρατών με προνομιακές προσβάσεις σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης, σε δημοσκοπικές εταιρίες, στην ακαδημαϊκή κοινότητα και σε άλλους πυλώνες διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.
Αυτό ακριβώς το σάπιο κατεστημένο της Μεταπολίτευσης σπρώχνει «με τα μπούνια», όπως θα έλεγε ο λαός, τον Τσίπρα για να αποτελέσει ένα περιορισμένης εκλογικής ισχύος «κεντροαριστερό» αντίβαρο του Μητσοτάκη. Με επίδοση, αρκετά υψηλή για να ξεπεράσει, έστω και στο νήμα, το ΠΑΣΟΚ και να επιφέρει νομοτελειακά τη διάσπασή του, αλλά όχι επαρκή για να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας.
Κοινό μυστικό είναι ότι ο Αλέξης, μετά τον… αναβαπτισμό του στη κολυμβήθρα της… μεταμέλειας, έχει δώσει διαπιστευτήρια υπακοής μέσω και έξω από τη χώρα. Το ίδιο το βιβλίο, που χρησιμοποίησε ως εφαλτήριο για την πολιτική του επιστροφή, διαπνέεται από μια λογική ψύχραιμης αποτίμησης λαθών του παρελθόντος και της επιθυμίας του να τα διορθώσει. Αρκεί μόνο να του επιτρέψουν να ονομάζεται… αριστερός.
Αυτό αρέσει στο σύστημα γιατί κατασκευάζει ανέξοδα ακόμα έναν θεσμικό συνομιλητή, ο οποίος μπορεί για ξεκάρφωμα να παριστάνει τον ακηδεμόνευτο «φίλο του λαού», αλλά να διαβουλεύεται με τους ολιγάρχες από την πίσω πόρτα. Αυτή τη δυνατότητα δεν την προσφέρει ο Ανδρουλάκης. Στερείται επικοινωνιακού χαρίσματος και μοιάζει απόμακρος και δυσπρόσιτος. Αν πιστέψουμε, μάλιστα, και κάποιους που τον ξέρουν καλά, έχει και μία απέχθεια προς τους βαρόνους των media, με τους οποίους δεν θέλει να έχει πολλά πολλά.
Αυτό είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα για έναν πολιτικό αρχηγό στη σημερινή Ελλάδα. Ο Ανδρουλάκης επιπρόσθετα είναι και απρόβλεπτος, γιατί μέσα στην τραχύτητα που τον χαρακτηρίζει είναι πολύ δύσκολο να τον ψυχολογήσεις. Κι αυτό δεν αρέσει στα αστικά σαλόνια.
Το δεύτερο μειονέκτημα του Ανδρουλάκη, στα μάτια πάντα των πανίσχυρων υποστηρικτών του σημερινού πρωθυπουργού, είναι και το δυνάμει πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την εκλογική συγκυρία. Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί μια πιο «νορμάλ» εναλλακτική λύση για το αστικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας και του λεγόμενου «κεντρώου χώρου». Στο συγκεκριμένο κόμμα θα μπορούσαν να καταφύγουν πολύ πιο εύκολα οι απογοητευμένοι της Ν.Δ., που έχουν απηυδήσει με τον Μητσοτάκη και αναζητούν αλλαγή κυβέρνησης, χωρίς όμως δομικές αναταράξεις και περίεργες στραβοτιμονιές. Στη συνείδησή τους το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί «ανεξερεύνητο έδαφος» και το πείραμα της συγκυβέρνησης έχει δοκιμαστεί. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ενισχύσει και το πατριωτικό του προφίλ με τη μεταγραφή Φαραντούρη. Παρά όσα εύκολα ελέχθησαν, ο υπερκινητικός ευρωβουλευτής έχει προσδώσει εθνικά ανακλαστικά στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, βομβαρδίζοντας την Κομισιόν με ερωτήσεις για την επιθετικότητα της Τουρκίας, που συνυπογράφουν και τα υπόλοιπα μέλη της ευρω-ομάδας του κόμματος. Η δραστηριοποίηση του και σε καυτά κοινωνικά ζητήματα, όπως η ληστεία των funds εις βάρος δανειοληπτών, εγείρει στους παλαιότερους μνήμες του «φιλολαϊκού – πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και αντισταθμίζει ως ένα βαθμό σοβαρά λάθη, όπως ο αναίτιος εξοστρακισμός στελεχών με διακριτό πατριωτικό αποτύπωμα (Χάρης Καστανίδης).
Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μάλλον δεν εξαφανίζεται. Κουτσά στραβά περπατάει. Κι έχει στις τάξεις του μια ομάδα μορφωμένων νέων στελεχών σε μάχιμες ηλικίες (ενδεικτικά: Χρηστίδης, Μάντζιος, Δουδωνής, Κατρίνης, Χριστοδουλάκης, Καρχιμάκης, Γκλαβίνας), που σίγουρα ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο των απαίδευτων επαρχιωτόπουλων και των Μαυρογιαλούρων της Νέας Δημοκρατίας.
Η πολιτική επιβίωση του Ανδρουλάκη, όμως, είναι και ο σημερινός εφιάλτης του Μητσοτάκη. Γιατί ενδεχόμενο πλασάρισμα του ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση με αξιοπρεπές ποσοστό δημιουργεί θετικό πρόκριμα εκλογικής αποδοχής και για έναν επαναληπτικό εκλογικό γύρο.
Η στρατηγική Μαξίμου και… χορηγών, «θέλουμε τον Τσίπρα δεύτερο», είναι χωρίς καμία αμφιβολία η στρατηγική ενός επαναληπτικού γύρου εκλογών. Εκεί προσβλέπει το επιτελείο του Μητσοτάκη. Στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης, πιθανότατα το ερχόμενο φθινόπωρο, τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας αναμένονται επικίνδυνα χαμηλά, ίσως και κάτω από 25%, γεγονός που δημιουργεί αναπότρεπτη προσφυγή σε δεύτερες κάλπες. Αν μεν έχει αναδειχθεί δεύτερο κόμμα ο Τσίπρας, χαράς ευαγγέλια για τους Kyriakistas. Γιατί απλούστατα ποτέ δεν θα μπορέσει να καταστεί επικίνδυνος. Το έχουμε ξαναγράψει: Ένας πολιτικός που έχει περάσει από θέση εξουσίας, έχει αποδοκιμαστεί ηχηρά και επανέρχεται στις κάλπες με 60% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων πάνω από τις μισές εκφράζονται από σκληρούς haters, δεν μπορεί με ρεαλιστικούς όρους να προσδοκά την επιστροφή του στην εξουσία. Αλλά τη ζημιά θα την κάνει.
Αν το ΠΑΣΟΚ περιοριστεί στην τρίτη θέση, θα βυθιστεί σε κύκλο εσωστρέφειας με πιθανότερο επακόλουθο τη διάσπασή του, από την οποία θα επωφεληθεί με μεταγραφές και η Ν.Δ. (είναι πολλοί οι επίδοξοι… Λοβέρδοι με πρώτη και καλύτερη την «αυτοδημιούργητη» της Κοζάνης). Αντίθετα, ο Τσίπρας μετά τις πρώτες θριαμβολογίες περί comeback θα ξυπνήσει όλα εκείνα τα ανακλαστικά τρόμου στους νοικοκυραίους του κεντρώου χώρου, που ελλείψει εναλλακτικής θα σπεύσουν να συνταχθούν με τον Μητσοτάκη. Εν όψει ακυβερνησίας και ανάγκης δεύτερης προσφυγής στις κάλπες, η κινδυνολογία θα χτυπήσει κόκκινο, υποβοηθούμενη ασφαλώς και από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, που θα δίνουν μάχη οπισθοφυλακής για να διασώσουν τον εκλεκτό τους. Ο Μητσοτάκης θα έχει σίγουρα ακόμα μία ευκαιρία και μάλιστα με ευνοϊκές προϋποθέσεις.
Αυτό είναι, λοιπόν, το κόλπο. Τα συμφέροντα σπρώχνουν τον Τσίπρα, όχι για να κυβερνήσει, αλλά για να διασφαλίσει την παραμονή Μητσοτάκη στην εξουσία! Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι αφελείς που τον βλέπουν ως μέσο για να ξεφορτωθούμε το σημερινό καθεστώς τόσο καλύτερα.
