Εμφανώς απελπισμένος ο Μητσοτάκης προσπάθησε με την ομιλία του να επανασυσπειρώσει το κόμμα του, αναμασώντας τα ίδια βολικά αφηγήματα περί «συνέπειας», «σταθερότητας», «ανάπτυξης» και «εθνικής ευθύνης»
Από τον Κώστα Καββαδία
Αξιοθρήνητη, βαθιά υποκριτική και απολύτως αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα ήταν η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη κατά την έναρξη των εργασιών του 16ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας.
Στην εκτενέστατη τοποθέτησή του, που επί της ουσίας αποτέλεσε την άτυπη έναρξη μιας μακράς προεκλογικής περιόδου, ο πρωθυπουργός όχι μόνο δεν έδειξε καμία διάθεση αυτοκριτικής, αλλά επιβεβαίωσε με τον πιο κυνικό τρόπο τη συνεχιζόμενη μετάλλαξη της παράταξης σε έναν καθεστωτικό μηχανισμό πολιτικής επιβίωσης, επικοινωνιακής διαχείρισης και διαρκούς κινδυνολογίας.
Ο πρωθυπουργός, εμφανώς απελπισμένος στην προσπάθειά του να επανασυσπειρώσει το κόμμα του, αναμασούσε μέχρι να βαρεθούμε τα ίδια βολικά αφηγήματα περί «συνέπειας», «σταθερότητας», «ανάπτυξης» και «εθνικής ευθύνης», λες και η ελληνική κοινωνία δεν βιώνει καθημερινά την εξάντληση από την ακρίβεια, τον πληθωρισμό, τη στεγαστική κρίση και τη συνολική απαξίωση των εισοδημάτων.
Η πιο χαρακτηριστική αποτύπωση αυτής της στρατηγικής φόβου, που καθοδηγεί κάθε βήμα του πρωθυπουργού, ήταν ασφαλώς η φράση του πως «χρειαζόμαστε τρίτη τετραετία για να μη γυρίσουμε τρεις τετραετίες πίσω».
Πρόκειται για τον απόλυτο ορισμό της πολιτικής κινδυνολογίας από έναν πρωθυπουργό, που, αντί να πείσει με το έργο, τις απαντήσεις και τις λύσεις του, επιχειρεί ξανά να τρομοκρατήσει την κοινωνία, παρουσιάζοντας κάθε ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή σχεδόν ως εθνική καταστροφή.
Κι ενώ σε ορισμένα σημεία παραδεχόταν ότι «υπάρχουν ακόμη αστοχίες και λάθη που πρέπει να διορθωθούν», λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο ίδιος άνθρωπος, κραδαίνοντας το προεκλογικό φυλλάδιο της Ν.Δ., πανηγύριζε ότι η κυβέρνηση υλοποίησε τις δεσμεύσεις του προγράμματος 2023-2027, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως χώρα που βρίσκεται «στην πρώτη γραμμή της ανάπτυξης στην Ευρώπη».
Ακόμα όμως πιο προκλητική ήταν η πλήρης αφωνία του πρωθυπουργού για τα μεγάλα σκάνδαλα που βαραίνουν πλέον την κυβέρνηση και δηλητηριάζουν τη σχέση της με την κοινωνία.
Ούτε μία κουβέντα για τις υποκλοπές, ούτε μία αναφορά στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ούτε ψήγμα ουσιαστικής αυτοκριτικής για τη διάχυτη αίσθηση διαφθοράς και ατιμωρησίας που συνοδεύει πλέον το κυβερνητικό στρατόπεδο. Όλα αυτά εντάχθηκαν στη σφαίρα των διαχρονικών παθογενειών που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιλύσει δίχως να φέρει ουδεμία ευθύνη.
Αντιθέτως, ο κ. Μητσοτάκης, με το μίσος να ξεχειλίζει στην ομιλία του, επέλεξε να επαναφέρει ακόμα και τη θεωρία περί «ξυλολιάδας», προσβάλλοντας ξανά τους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών.
Στο ίδιο πνεύμα εντάσσεται και η θεατρική προσπάθεια συναισθηματικής φόρτισης, εργαλειοποιώντας ξανά το σοβαρό πρόβλημα υγείας του Γιώργου Μυλωνάκη, κάνοντας λόγο για «μίσος που παραλίγο να τον σκοτώσει», σε μια εμφανή και συνάμα προσβλητική απόπειρα να μεταφέρει τη συζήτηση από τη βαθιά κοινωνική και πολιτική αποδοκιμασία της κυβέρνησης σε ένα αφήγημα θυματοποίησης, δήθεν ηθικής και πολιτικής δίωξης της Ν.Δ.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της ομιλίας, ωστόσο, ήταν η εμφανής αγωνία του πρωθυπουργού απέναντι στη «γαλάζια» βάση που απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τη Ν.Δ.
Στη σκιά της απουσίας των δύο πρώην πρωθυπουργών (Καραμανλής, Σαμαράς), οι συνεχείς εκκλήσεις προς τις φυγόκεντρες δυνάμεις που «κρατούν αποστάσεις», οι προτροπές «να σταθούν πάνω από πρόσωπα και συμπεριφορές» και τα σχεδόν απελπισμένα καλέσματα συστράτευσης, αποκάλυψαν έναν πολιτικό αρχηγό που αντιλαμβάνεται ότι το άλλοτε συμπαγές ακροατήριο της παράταξης έχει πλέον διαρραγεί και το μέλλον του έχει ημερομηνία λήξης.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μίλησε ως ηγέτης που αισθάνεται πολιτικά κυρίαρχος, αλλά ως πρωθυπουργός που βλέπει τη δημοσκοπική καθίζηση, τη δυσπιστία και τη συσσωρευμένη κοινωνική οργή να περικυκλώνουν ασφυκτικά την κυβέρνηση, επιδιώκοντας ανεπιτυχώς, μέσα από ακατάσχετη κινδυνολογία και επικοινωνιακές υπερβολές, να κρατήσει όρθιο ένα αφήγημα που καταρρέει ραγδαία.
Οι τέσσερις συνιστώσες στο εσωτερικό της Ν.Δ.!
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοίμαζε να μετατρέψει το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας σε προεκλογική φιέστα. Όμως τα στελέχη του κόμματος και ο κόσμος της «γαλάζιας» παράταξης φαίνεται πως δεν θα τον ακολουθήσουν. Η επιστολή των 10, η αποχώρηση Γκελεστάθη με αιχμές για την ηγεσία, η απουσία του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά από το συνέδριο είναι μονάχα μερικά από τα αγκάθια του συνεδρίου.
Στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας έχουν δημιουργηθεί τέσσερις μεγάλες «οικογένειες». Η πρώτη είναι των προεδρικών, οι οποίοι αναμένεται να πρωτοστατήσουν στην υπεράσπιση τόσο του Κυριάκου Μητσοτάκη όσο και του κυβερνητικού έργου. Ήδη το μπλοκ των προεδρικών έχει ξεκινήσει το συνέδριο καθυβρίζοντας τους 10 και αφήνοντας σαφείς αιχμές κατά της Ιωάννας Γκελεστάθη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Μάξιμος Χαρακόπουλος. Ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατία είπε χαρακτηριστικά: «Αξίζει τον κόπο να σχολιάσω αυτό που παρουσιάζεται ως επιστολή 10 στελεχών της Ν.Δ., που δεν είναι στελέχη της Ν.Δ. αλλά πρώην; Μεταξύ αυτών, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πολέμησαν και συνέβαλαν στην πτώση της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά το 2015, ακολούθησαν τον Καμμένο, έκαναν κόμματα, συνεργάστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ».
Πέραν όμως των προεδρικών, υπάρχουν και αυτοί που εντάσσονται στην οικογένεια των «διαφωνούντων». Με διαφορετικό τρόπο και σε άλλο βαθμό καθένας εξ αυτών, τα στελέχη αυτά εκφράζουν σαφείς ενστάσεις για την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και επικεντρώνουν την κριτική τους τόσο στα ζητήματα των θεσμών όσο όμως και στο κομμάτι της ακρίβειας.
Τέτοιες περιπτώσεις είναι ο Γιώργος Βλάχος, ο Ανδρέας Κατσανιώτης, ο Μίλτος Χρυσομάλλης, ο Χρήστος Μπουκώρος, αλλά και ο Στέλιος Πέτσας. Ο τελευταίος αναφέρθηκε και στον Αντώνη Σαμαρά καλώντας τη Ν.Δ. να στρίψει δεξιά ώστε να μην έχει απώλειες. «Αυτό που θα πρέπει να κάνουμε είναι να κόψουμε το πολιτικό οξυγόνο απ’ όσους θα ήθελαν ενδεχομένως να διεκδικήσουν αυτό το κοινό και εννοώ να προχωρήσουμε σε πολιτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες θα φέρουν κοντά για παράδειγμα εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να ταυτίζονται με πιο συντηρητικές αρχές και ιδέες και να αποξενώθηκαν».
Πέραν όμως αυτών των δύο μεγάλων «οικογενειών» υπάρχουν και οι γκρινιάρηδες. Αυτοί που ξέρουν πως δεν θα εκλέγουν και είναι έτοιμοι… για όλα, με στόχο να διασωθούν πολιτικά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κληθεί όμως να αντιμετωπίσει και δυο άγνωστους X. Ο ένας είναι ο χρυσός ανιψιός Γρηγόρης Δημητριάδης που ελέγχει πλήρως το σώμα του συνεδρίου, και ο δεύτερος ο Νίκος Δένδιας, που αναμένουμε να δούμε πώς θα αντιδράσει μετά την προσπάθεια υποβάθμισης της παρουσίας του στο συνέδριο.
Οι απουσίες Καραμανλή – Σαμαρά επισκίασαν τις εργασίες
Το 16ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας άνοιξε τις πύλες του, μέσα σε ένα κλίμα πολιτικής φθοράς, εσωκομματικής εσωστρέφειας και βαθιάς ιδεολογικής σύγχυσης, με τις απουσίες των δύο πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά να επισκιάζουν τις συνεδριακές διεργασίες και να λειτουργούν ως ακόμα ένα ηχηρό πολιτικό μήνυμα απόρριψης με αποδέκτη το Μέγαρο Μαξίμου.
Η επιλογή των οριστικών αποστάσεων που έχουν λάβει εδώ και καιρό οι δύο πρώην πρόεδροι του κόμματος επιβεβαιώθηκε με τον πιο καθαρό τρόπο από την άρνησή τους να παρευρεθούν έστω και για τα προσχήματα στο συνέδριο.
Κι αν ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε και στο μακρινό παρελθόν διαγραφείς, η απουσία του Κώστα Καραμανλή, του μακροβιότερου προέδρου του κόμματος και ανιψιού του ιδρυτή της ιστορικής παράταξης, αποτελεί το ενδεικτικότερο δείγμα της διάχυτης δυσφορίας για τη μεταλλαγμένη φυσιογνωμία του μητσοτακισμού που έχει ποτίσει το κυβερνών κόμμα.
Η άλλοτε κεντροδεξιά παράταξη, των καραμανλικών Αρχών, μοιάζει σήμερα εγκλωβισμένη σε ένα στενό πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο εξουσίας, όπου η κομματική παράδοση υποχωρεί μπροστά στην επικοινωνιακή διαχείριση, στους εξωκοινοβουλευτικούς τεχνοκράτες και στον ασφυκτικό έλεγχο του κομματικού μηχανισμού.
Η απουσία των δύο πρώην πρωθυπουργών αποτελεί αναμφίβολα σημείο των καιρών για μια Ν.Δ. που δείχνει να απομακρύνεται ακόμη και από τα ίδια της τα ιστορικά πρόσωπα, συνεχίζοντας απτόητη τον κατήφορό της.
Θράσος Χατζηδάκη που ζητά ψήφο ελπίδας
«Ψήφο ρεαλιστικής ελπίδας και προκοπής» ζήτησε με περίσσιο θράσος σε συνέντευξή του ο Κωστής Χατζηδάκης, εκτιμώντας ότι η Ν.Δ. «είναι η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να ακουμπήσει πάνω της ρεαλιστικά τις ελπίδες της η Ελλάδα».
Όλα αυτά για μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει την ελπίδα σε απελπισία και τη λογοδοσία στο πιο σύντομο ανέκδοτο.
Η Ν.Δ., των σκανδάλων, των απευθείας αναθέσεων και των θεσμικών εκτροπών, εμφανίζεται διά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης ως το μοναδικό καταφύγιο σταθερότητας, τη στιγμή που η αλαζονεία έχει γίνει κυβερνητικό δόγμα και η «μετεξέλιξη», που ανέφερε ο κ. Χατζηδάκης, σε μια δομική μετάλλαξη μιας παράταξης ταυτισμένης με τη συγκάλυψη, την αλαζονεία και την καθεστωτική νοοτροπία.
Επικοινωνιακή προπαγάνδα που θυμίζει ημέρες της «λίστας Πέτσα»
Την ώρα που οι επίσημοι δείκτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταγράφουν την Ελλάδα να κατρακυλά στη 13η θέση στην απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων (ΕΣΠΑ) και να βυθίζεται ακόμη περισσότερο στo πρόγραμμα της Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης, καταλαμβάνοντας τη 17η θέση στους αντίστοιχους πίνακες με απορρόφηση μόλις 8,5%, η κυβέρνηση επιλέγει να στήσει έναν νέο πανάκριβο επικοινωνιακό μηχανισμό αυτοθαυμασμού με χρήματα των φορολογουμένων πολιτών.
Αποφεύγοντας να απολογηθεί για τις καθυστερήσεις, τις χαμένες χρηματοδοτήσεις και το διαλυμένο επιτελικό μοντέλο διαχείρισης, το Μέγαρο Μαξίμου επενδύει ξανά στη γνωστή συνταγή της κρατικά χρηματοδοτούμενης προπαγάνδας, μπουκώνοντας τηλεοπτικούς σταθμούς και μέσα ενημέρωσης με καμπάνιες που θυμίζουν ευθέως τις πιο σκοτεινές ημέρες της «λίστας Πέτσα».
Τηλεοπτικό σποτ
Πρωί, μεσημέρι και βράδυ, οι πολίτες βομβαρδίζονται από ένα τηλεοπτικό σποτ που παρουσιάζει μια μεταφυσική εικόνα ανάπτυξης και «κυβερνητικών θαυμάτων», την ώρα που οι πραγματικοί αριθμοί αποδομούν πλήρως όποιο κυβερνητικό αφήγημα της αποτελεσματικότητας.
Η κυβέρνηση κινούμενη ήδη σε προεκλογικούς ρυθμούς και με στόχο να αλλάξει την ατζέντα, διαφημίζει έργα που είτε καθυστερούν είτε παραμένουν στα χαρτιά ή απειλούνται με απώλεια πόρων, επιχειρώντας να δημιουργήσει μια εικονική πραγματικότητα.
Η συνταγή να κρυφτεί μια εκκωφαντική αποτυχία πίσω από έναν καταιγισμό πληρωμένων τηλεοπτικών σποτ δεν είναι καινούργια.
Μια κυβέρνηση όμως που κάποτε εμφάνιζε την απορρόφηση του Ταμείου Ανάκαμψης ως «εθνικό στοίχημα» καταλήγει σήμερα να επενδύει απελπισμένη στη σκηνοθεσία μιας επίπλαστης επιτυχίας.
Κι όσο η χώρα χάνει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει να ξοδεύει αφειδώς δημόσιο χρήμα όχι για να παράξει έργο, αλλά για να διαφημίσει ένα έργο που απλώς δεν υπάρχει.
