Του Ραφαήλ Καλυβιώτη*
Η μετανάστευση και το Δημογραφικό είναι τα σημαντικότερα ζητήματα που έχει να διαχειριστεί η Δύση μεταπολεμικά.
Τα φιλομεταναστευτικά κινήματα, από τις εργοδοτικές ενώσεις της Γερμανίας μέχρι τις ΜΚΟ και από τις ΜΚΟ μέχρι τις εθνοτικές ομάδες όπως οι Τούρκοι της Γερμανίας και οι Πακιστανοί της Μεγάλης Βρετανίας, είχαν δημιουργήσει τόσα χρόνια ένα ενιαίο λόμπι. Ο στόχος ενός εκάστου είναι διαφορετικός. Οι εργοδότες επιδιώκουν φθηνότερα εργατικά χέρια. Η Τουρκία θέλει αμφίδρομη επιρροή τόσο στη Γερμανία όσο και στην Τουρκία. Το Πακιστάν, για να αυτοαναπαράγεται ο στρατός ως μηχανισμός απόλυτης εξουσίας, εξάγει στοχευμένα τον φτωχό πληθυσμό του για να μη συντηρεί κοινωνικό κράτος και να λαμβάνει εμβάσματα.
Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: η μετατροπή των εθνικών κοινωνιών σε πολυπολιτισμικές. Το όνειρο, δηλαδή, κάθε γραφειοκράτη στις Βρυξέλλες, διότι διά αυτού του τρόπου η ισχύς του σε μια μετα-εθνική υπερκρατική οντότητα θα αυξανόταν.
Εάν πάρουμε μακρο-ιστορικά, θα παρατηρήσουμε ότι στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης οι πολίτες τους διαφωνούσαν με την αθρόα μετανάστευση. Αγνοήθηκαν συστηματικά και επιδεικτικά. Γιατί; Διότι, πρώτον, οι συστημικοί δρώντες είχαν στα χέρια τους τα ΜΜΕ. Δεύτερον, διότι τις περισσότερες φορές λανθασμένα πίστεψαν ότι η κεντροδεξιά οικογένεια είχε κάποια συγκλονιστική διαφοροποίηση σε σχέση με τις κεντροαριστερές και αριστερές οικογένειες. Αυτή η πλάνη διήρκεσε περίπου μέχρι τα τέλη του ’90. Αυτό που έλειπε στους πολίτες για να ακουστούν ήταν η οργάνωση. Κι εκεί αναδύθηκαν τα κόμματα που λανθασμένα στην πλειονότητά τους τα καλούν ακροδεξιά και που, συγχωρήστε μου την αυτοαναφορικότητα, στον δημόσιο διάλογο εισήγαγα υπό τον όρο ταυτοτικά. Τα οποία κατά κανόνα έγιναν πλειοψηφικά όταν η εργατική τάξη στην Ευρώπη αντιλήφθηκε την ανίερη συμμαχία κεφαλαίου και Αριστεράς. Η δε σύμπτυξη με το αγροτικό κίνημα μεταθέτει το επίδικο στο επόμενο στάδιο της σύγκρουσης, που δεν είναι άλλο από την επαναφορά του καπιταλισμού εντός των αντιμονοπωλιακών κανόνων.
Η άνοδος των ταυτοτικών κομμάτων, λοιπόν, απετέλεσε την ομάδα πίεσης εκείνων που βλέπουν οι γειτονιές τους να αλλοιώνονται, εκείνων που σε ολόκληρα μπλοκ μητροπολιτικών κέντρων δεν ακούν τη μητρική τους γλώσσα, εκείνων που έβλεπαν τα παιδιά τους στα δημόσια σχολεία να αποτελούν τη μειοψηφία αναγκαζόμενοι να τα στείλουν τοιουτοτρόπως σε ιδιωτικά και συμβάλλοντας εμπειρικά έτσι διά του βιώματος στη διαμόρφωση της κουλτούρας της ατεκνίας, συνεπικουρούμενη η τελευταία από υβριδικές επιχειρήσεις εντός της Δύσης όπως το 3ο ρεύμα φεμινισμού, η κατασκευή όρων όπως τοξική αρρενωπότητα και η εξασθένιση της φλόγας της ψυχής της Δύσεως που είναι ο χριστιανισμός.
Η εθνοκεντρική πτέρυγα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καταλαμβάνει πλέον 194 έδρες, καίτοι διασπασμένη. Η επιρροή τους μέχρι προσφάτως περιοριζόταν από το καλούμενο «Cordon Sanitaire» (υγειονομική ζώνη), μια άτυπη συμφωνία των κεντρικών κομμάτων (ΕΛΚ, Σοσιαλιστές, Φιλελεύθεροι) να μην τους επιτρέπουν να καταλαμβάνουν διοικητικές θέσεις-κλειδιά. Τo 2026 αυτή η «ζώνη» άρχισε να εμφανίζει ρωγμές με προεξάρχον το ζήτημα της μετανάστευσης.
Για πρώτη φορά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έκανε ένα ιστορικό βήμα, αναγνωρίζοντας επίσημα τον όρο «χριστιανοφοβία». Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Ιανουάριος 2026) θεωρείται από τους συντηρητικούς ως μια δικαίωση δεκαετιών.
Θεσμική ανισορροπία: Το βασικό επιχείρημα (όπως διατυπώθηκε στην παράγραφο 84 της έκθεσης) είναι ότι η Ε.Ε. διέθετε εδώ και χρόνια «συντονιστή για την καταπολέμηση της ισλαμοφοβίας», αλλά αγνοούσε επιδεικτικά τις διώξεις κατά των χριστιανών, που αποτελούν την πιο διωκόμενη θρησκευτική ομάδα παγκοσμίως.
Πολιτιστική άμυνα: Η αναγνώριση της χριστιανοφοβίας είναι το πρώτο βήμα για να σταματήσει η «αποχριστιανοποίηση» της Ευρώπης, η οποία διευκολύνεται από την ανεξέλεγκτη είσοδο μουσουλμανικών πληθυσμών.
Το πιο πρόσφατο και εμβληματικό όμως ψήφισμα που χαιρετίστηκε από τους συντηρητικούς και τη δεξιά πτέρυγα στην Ευρώπη είναι αυτό της 10ης Φεβρουαρίου 2026, το οποίο αυστηροποιεί δραματικά τους κανόνες για τις απελάσεις και τις «ασφαλείς τρίτες χώρες». Αυτό το ψήφισμα θεωρείται σημείο καμπής, καθώς η Κεντροδεξιά (ΕΛΚ) ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις θέσεις της σκληρής Δεξιάς, παραμερίζοντας τις παραδοσιακές αντιρρήσεις των Πρασίνων και της Αριστεράς. Πλέον, ένα κράτος-μέλος μπορεί να απελάσει έναν αιτούντα άσυλο σε μια τρίτη χώρα (π.χ., Αλβανία, Τυνησία, Αίγυπτο), ακόμα και αν ο μετανάστης δεν έχει καμία προηγούμενη σχέση με αυτή τη χώρα. Αρκεί η χώρα να έχει χαρακτηριστεί «ασφαλής» από την Ε.Ε.
Εγκρίθηκε μια νέα, διευρυμένη λίστα που περιλαμβάνει χώρες όπως το Μαρόκο, η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Ινδία και η Κολομβία. Οι υπήκοοι αυτών των χωρών θα υπόκεινται σε «διαδικασίες εξπρές» και η πιθανότητα παροχής ασύλου θα είναι σχεδόν μηδενική.
Οι συντηρητικοί υπουργοί Εσωτερικών (με πρωτοστασία Γερμανίας, Αυστρίας και Ελλάδας) προωθούν τώρα τη δημιουργία κέντρων κράτησης εκτός ευρωπαϊκού εδάφους, όπου θα μεταφέρονται όσοι απορρίπτονται μέχρι να επιτευχθεί ο επαναπατρισμός τους.
Αυτό αποδεικνύει ότι οι πολίτες στις δημοκρατίες εάν οργανωθούν μπορούν να επιφέρουν σημαντικά αποτελέσματα.
Το «μπλοκάρισμα»: Μπορούν να σταματήσουν νομοθετήματα αν συμμαχήσουν με τμήματα της Κεντροδεξιάς (ΕΛΚ).
Ιδεολογική μετατόπιση: Η πίεση που ασκούν έχει αναγκάσει το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), που είναι η μεγαλύτερη ομάδα με περίπου 175 έδρες, να υιοθετήσει πολύ πιο σκληρή ρητορική στο Μεταναστευτικό για να μη χάσει ψηφοφόρους προς τα δεξιά του.
Υπάρχει αρκετός δρόμος. Η Ευρώπη οφείλει -κατά τη γνώμη μου- για να αποκτήσει ουσιαστική συμμαχία μεταξύ των εθνοκρατικών της δρώντων να επιτύχει τρεις σημαντικές κατακτήσεις που θα την ενοποιήσουν σε έναν βαθμό και σε γεωπολιτικό επίπεδο:
Πρώτον, πρέπει να καταστεί ενεργά και πρακτικά προστάτης των χριστιανών σε ένα παγκόσμιο επίπεδο με παρεμβατικές σκληρές κυρώσεις.
Δεύτερον, οφείλει να συνδυάσει το Μεταναστευτικό με το Δημογραφικό. Πρέπει, λοιπόν, να δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό ταμείο δημογραφικής ανάκαμψης και αποκέντρωσης. Αυτό πρέπει να ενταχθεί σε ένα συνολικό πακέτο ελέγχου της ανεξέλεγκτης δράσης των πολυεθνικών εταιρειών που αποδεδειγμένα με τα ωράρια και την ανασφάλεια που έχουν δημιουργήσει στον ιδιωτικό τομέα αντιστρατεύονται τη δημιουργία οικογενειών.
Τρίτον, πρέπει να βρει ένα νομικό σχήμα ώστε από τη μία εκείνοι οι μετανάστες που παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά να απελαύνονται.
Είναι σημαντικό ότι πρέπει να υπάρξει αυξημένη προσοχή σε αυτήν τη μετάβαση. Οι εχθροί της Δύσης έχουν εισχωρήσει στο ΜΑΓΚΑ. Βλέπουμε τώρα ότι η κυβέρνηση της Ιταλίδας πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι, η οποία θεωρείται εδώ και καιρό μία από τις ηγέτιδες της Ε.Ε. με τις καλύτερες προσωπικές σχέσεις με τον Τραμπ, αρνήθηκε την άδεια σε αμερικανικά βομβαρδιστικά να προσγειωθούν στη βάση Σιγκόνελα, στη Σικελία, για μία αποστολή που σχετιζόταν με τη Μέση Ανατολή.
Αυτή την εβδομάδα, στην πρώτη τέτοιου είδους δήλωση από την ευρωπαϊκή Δεξιά, ο Τίνο Χρουπάλα, ομοσπονδιακός εκπρόσωπος του γερμανικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), δήλωσε: «Ας αρχίσουμε να εφαρμόζουμε στην πράξη αυτό που λέει το πρόγραμμά μας: την αποχώρηση όλων των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Γερμανία». Είναι προφανές ότι ελλείψει ανταγωνιστών η μη δημιουργία ενιαίου μετώπου στα υπαρξιακά ζητήματα της Δύσης δημιουργεί ένα ρήγμα που θα μειώσει την αποτελεσματικότητα των κινήσεων που γίνονται και εκείνων που πρέπει να συμβούν. Είναι άλλο να μη θες το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα να δημιουργεί κρίσεις και είναι άλλο να έχεις την ψευδαίσθηση ότι με τον νεο-απομονωτισμό δεν θα αφήσεις μεγάλο περιθώριο στους εχθρούς της Δύσης να επεκτείνουν την κυριαρχία τους.
*Υπ. δρ Γεωπολιτικής – πρόεδρος Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών – rkaliviotis@gmail.com
