Του Βασίλη Βέργη
«Η πολιτική για μένα δεν είναι αυτοσκοπός» δήλωσε ο Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέως, ανακοινώνοντας ότι δεν πρόκειται να θέσει υποψηφιότητα στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Ένα δάκρυ κύλησε τη στιγμή που αυτός ο «τιτάνας» της πολιτικής προχώρησε στο… ρεσιτάλ (δήθεν) ευθιξίας.
Δύο μικρές λεπτομέρειες:
1. Ο «δεν είναι αυτοσκοπός» λησμόνησε να παραδώσει την έδρα του, προφανώς θέλοντας μέχρι το φινάλε να διατηρεί όποια «θωράκιση» (μαζί και τη βουλευτική αποζημίωση, βεβαίως βεβαίως) του προσφέρει αυτή, σε συνδυασμό με το ισχυρό επίθετο εντός του κυβερνώντος κόμματος.
2. Ο «δεν είναι αυτοσκοπός» όχι μόνο δεν είχε ανακοινώσει κάτι αντίστοιχο μετά το έγκλημα των Τεμπών, όντας υπουργός Μεταφορών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά πίεσε ώστε να μπει στις λίστες των υποψηφίων και… φυσικά να εκλεγεί από την κοινωνία των Σερρών, η οποία δίχως την παραμικρή αιδώ έδωσε την ψήφο της στον πολιτικό υπεύθυνο για μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες, με 57 νεκρούς, στη χώρα. Στον υπουργό που λίγες ημέρες πριν από το έγκλημα κούναγε το δάχτυλο στη Βουλή και φώναζε στην αντιπολίτευση «Είναι ντροπή και ντρέπομαι που θέτετε θέμα ασφαλείας».
Ως γνωστόν, όταν μιλάει ο συγκεκριμένος Καραμανλής του Αχιλλέως για «ντροπή», ντρέπεται και η (πραγματική) ντροπή!
Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιβεβαιώθηκε πως, όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να παραποιήσουν την αλήθεια, έρχεται η μοίρα -η οποία ουδέποτε λησμονεί!- και αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Εκείνο που με περίσσια αλαζονεία αλλά και προσβολή προς τη μνήμη των νεκρών και τον πόνο των συγγενών τους είχε αρνηθεί να πράξει ο Μητσοτάκης, δηλαδή να τον πετάξει εκτός κόμματος και λίστας υποψηφίων, εκείνο που αρνήθηκαν να πράξουν οι πολίτες των Σερρών, δηλαδή να τον «μαυρίσουν», το έπραξε η Ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι: Τον «τσίμπησε» για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τον τύλιξε σε μια δικογραφία για κακούργημα και τον στέλνει εκεί που πρέπει, στο δικαστήριο.
Είναι προφανές πως για την… ευθιξία του Καραμανλή του Αχιλλέως έπαιξε ρόλο ο πανικός του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο πρωθυπουργός των Τεμπών, των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης των υποδίκων, ο πρωθυπουργός που αρνήθηκε ακόμη και χθες στην τηλεοπτική του δήλωση να ψελλίσει τη λέξη «συγνώμη», αλλά θέλησε να κάνει… μαθήματα ρουσφετιού (!), θεώρησε ότι με αυτόν τον τρόπο (και φυσικά τον άμεσο ανασχηματισμό) θα πετύχει να πείσει τον κόσμο ότι πολλοί δίπλα του μπορεί να είναι «βουτηγμένοι στο μέλι» αλλά ο ίδιος παραμένει άτεγκτος. Το παραμύθι της «κυβέρνησης των αρίστων» θα μείνει στην ιστορία ως το μεγαλύτερο ανέκδοτο όλων των εποχών. Ανέκδοτο το οποίο όμως, δυστυχώς, δεν συνοδεύεται με γέλια, αλλά με τραγωδίες για τη χώρα και τον λαό.
Όσοι γράφαμε και λέγαμε -με επιχειρήματα- εδώ και πολλά χρόνια πως η αλαζονεία του εν λόγω πρωθυπουργού θα σκάσει κάποια στιγμή με κρότο εκ των έσω, δεν είχαμε διαβάσει τη σπάλα του αρνιού ούτε τη γυάλινη σφαίρα, απλώς βλέπαμε τα προφανή. Εκείνα που «αγνόησε» πηγαίνοντας στην κάλπη το 41% του ελληνικού λαού και σήμερα παρακολουθεί με οργή τα σκάνδαλα να σκάνε σαν πασχαλιάτικα πυροτεχνήματα.
Η νέμεση έρχεται. Και θα είναι αυτή που τους αξίζει. Το έχει πει άλλωστε η σοφή λαϊκή παροιμία: Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα.
Τον λαό μπορεί αρκετές φορές να τον κοροϊδέψουν, όμως, έστω και με καθυστέρηση, έρχεται η ώρα που φωνάζει «Ουστ από δω, ρε»!
