Του Γιώργου Κ. Στράτου
Ο αείμνηστος Αττίκ, σπουδαίος καλλιτέχνης, για τους νεότερους ο «πατριάρχης» του ελαφρού τραγουδιού, αυτού που αποκαλούμε και «ρετρό», προσδιόρισε τη σύνδεση της μουσικής μας σκηνής με τα ευρωπαϊκά, ειδικώς τα γαλλικά, πρότυπα. Κατά τρόπο εξόχως ελληνικό, το έκανε σε μία… Μάντρα! Στο ξακουστό αυτό θεατράκι του, επί της οδού Μηθύμνης 20 στην πλατεία Αμερικής, γεννήθηκαν προπολεμικά πολλά από τα τραγούδια που είναι ακόμη στο στόμα μας. Με το χιούμορ που διακρίνει κάθε πραγματικά πολιτισμένο άνθρωπο, ο ίδιος έλεγε πως η πρώτη αιτία «για το άνοιγμα της Μάντρας ήταν η ρωμαίικη μανία για το διευθυντηλίκι»! Στους καιρούς μας πολλοί καλλιτέχνες ανοίγουν τις «μάντρες» τους, δίχως να διαθέτουν ούτε το ταλέντο ούτε την αφοσίωση του αείμνηστου Κλέωνος Τριανταφύλλου, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα.
Βομβαρδιζόμαστε, με όλους τους τρόπους, για μεταμοντέρνες εκδοχές: ταβερνών, καφενείων, μπαρ, οινοποιείων, ζυθοποιείων, εστιατορίων, θεατρικών παραστάσεων, κινηματογραφικών ριμέικ του αθάνατου ελληνικού κινηματογράφου, αξέχαστων τραγουδιών που έκαναν σουξέ οι «κολόνες» του λαϊκού μας τραγουδιού. Διθυραμβικές κριτικές, εμβριθείς αναλύσεις, καλογραμμένες παρουσιάσεις δημιουργούν μία ατμόσφαιρα «κοσμογονίας» στο θέαμα, στις εκδόσεις, στην εστίαση, στη διασκέδαση, γεμάτη ζωντάνια και με νέες τάσεις να κυριαρχούν στην πόλη, που λες τύφλα να ‘χουν η Νέα Υόρκη, το Παρίσι, το Λονδίνο, η Ρώμη και το Μιλάνο, η Κοπεγχάγη το Βερολίνο, η Βαρκελώνη… Από κοντά και οι δημιουργοί όλων των ανωτέρω. Και δώσ’ του οι συνεντεύξεις και πάρ’ του οι φωτογραφίσεις και οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ντόρος να γίνεται και talk of the town, που λένε, να γίνουμε μια στιγμή κι όσο πάει…
«Μασάμε» κι εμείς εκουσίως τα φούμαρα, το τελευταίο είδος ευρείας κατανάλωσης που εξακολουθεί να πουλιέται πάμφθηνα (!), και τα επισκεπτόμαστε με την ελπίδα ότι κάτι καινούργιο και φρέσκο θα δούμε, θ’ ακούσουμε, θα φάμε. Να ‘μαστε λίγο… trendy μέσα στην κατάντια μας, μη μας καταπιούν η μιζέρια και το άγχος. Και αντί για την έμπνευση και τον αέρα των νέων δημιουργών, τι βρίσκουμε; Προχειράτζες, ευκολάτζες, αντιγραφές της κακιάς τρομάρας, βλέμματα γεμάτα από την αγωνία της βιαστικής επιτυχίας και από την κατάθλιψη που ακολουθεί την αποτυχία της αρπαχτής. Γιατί οι περισσότερες από αυτές τις απόπειρες, κοντός ψαλμός αλληλούια, πάνε άψαλτες μέσα στη σεζόν που εκτοξεύτηκαν, που τις εκτόξευσαν, για την ακρίβεια… Οι αναπαλαιώσεις των μεγάλων επιτυχιών, με επιπόλαιο τρόπο και με πιασάρικα ονόματα της μόδας για να παραπέμπουν σε αυτές, δεν συνιστούν δημιουργία. Ούτε η κατάθεση αυστηρώς προσωπικών επιλογών μπορούν να απασχολήσουν την κοινωνία επί μακρόν. Όσοι νομίζουν ότι βάσκανος μοίρα τους κρατάει ακόμα εδώ, οι δρόμοι για το… Μπρόντγουεϊ και τα… αστέρια Μισελέν είναι ανοικτοί!
Μόνο που εκεί θα χρειαστεί να βάλουν λίγη καρδιά, όπως αυτή που είχαν τα έργα και τα μαγαζιά τα οποία ανεπιτυχώς επιχειρούν να αντιγράψουν. Γιατί αυτοί που τα έφτιαξαν έβαζαν σ’ αυτά την ψυχή τους. Και μείναν αθάνατα γιατί ακούμπησαν λόγω γνησιότητας και τις ψυχές πολλών για πολλά χρόνια, όπως καλή ώρα ο Αττίκ με τον οποίον ξεκινήσαμε και μαζί του θα ρίξουμε αυλαία.
