Μια υπενθύμιση για το πώς γεννιούνται ζωές μέσα στην απόλυτη κατάρρευση. Και πώς οι πόλεμοι δεν τελειώνουν όταν σιωπούν τα όπλα
Φαντάσου το αμπάρι ενός φορτηγού πλοίου. Όχι μικρό. Όσο ένα γήπεδο μπάσκετ σε πλάτος, όσο τρία τέτοια γήπεδα στη σειρά σε μήκος. Τρία επίπεδα: κάτω, μεσαίο, πάνω. Τώρα, στρίμωξε εκεί μέσα 14.000 ανθρώπους.
Είναι σκοτεινά. Οι τοίχοι είναι από γυμνό ατσάλι. Δεν υπάρχει φως, δεν υπάρχει θέρμανση, δεν υπάρχει νερό.
Τον χειμώνα του 1950, το μόνο που κρατά ζωντανή τη θερμοκρασία είναι η θερμότητα των σωμάτων. Η μυρωδιά από ανθρώπινα απόβλητα πνίγει τον αέρα. Τα περιττώματα συσσωρεύονται στα πόδια όλων.
Και κάπου εκεί, όρθια, στριμωγμένη ανάμεσα σε αγνώστους, βρίσκεται η έγκυος μητέρα σου. Οι ωδίνες έχουν ξεκινήσει. Ετοιμάζεσαι να γεννηθείς. Δεν είσαι όμως μόνος.
Μέσα σε αυτό το πλωτό πλήθος, σε ένα φορτηγό πλοίο που πλέει στο παγωμένο Ανατολικό Πέλαγος, έρχονται στον κόσμο πέντε μωρά. Δεν έχουν δεσμό αίματος. Έχουν όμως κοινή μοίρα. Αυτή την κοινή μοίρα περιγράφει σε ένα συγκινητικό ρεπορτάζ το CNN.
Οι ημερομηνίες γέννησής τους πέφτουν όλες στα τέλη Δεκεμβρίου του 1950, έξι μήνες μετά την έκρηξη του πολέμου στην Κορεατική Χερσόνησο.
Οι Αμερικανοί ναύτες τούς δίνουν πρόχειρα ονόματα: Kimchi 1, Kimchi 2, Kimchi 3, Kimchi 4 και Kimchi 5. Έτσι θα μείνουν στην Ιστορία: ως το «Θαύμα των Χριστουγέννων».
Η φυγή από τον Βορρά
Το πλοίο λέγεται SS Meredith Victory. Ένα φορτηγό 7.200 τόνων, κατασκευασμένο από τις ΗΠΑ στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αρχικά μετέφερε υλικό. Τον χειμώνα του 1950, θα μεταφέρει ανθρώπους — περισσότερους από όσους είχε ποτέ σχεδιαστεί να αντέξει.
Ο πόλεμος έχει αλλάξει ρυθμό. Αφού οι αμερικανικές και συμμαχικές δυνάμεις απώθησαν τους Βορειοκορεάτες ως το φθινόπωρο, η Κίνα παρεμβαίνει μαζικά. Πάνω από ένα εκατομμύριο στρατιώτες περνούν τα σύνορα.
Η μάχη στη λίμνη Τσοσίν, σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, οδηγεί σε άτακτη υποχώρηση των Αμερικανών Πεζοναυτών προς το λιμάνι του Χουνγκνάμ.Και μαζί τους, δεκάδες χιλιάδες άμαχοι.
Άνθρωποι που έχουν ήδη ζήσει πέντε χρόνια αυταρχικής διακυβέρνησης. Που ξέρουν τι σημαίνει «επανεκπαίδευση», τι σημαίνει εξαφάνιση. Φεύγουν με ό,τι μπορούν να κουβαλήσουν. Άλλοι χωρίς τίποτα.
Το Χουνγκνάμ γεμίζει ανθρώπους. Το λιμάνι μοιάζει με σιωπηλό χάος. Μητέρες με μωρά στην πλάτη, ηλικιωμένοι, παιδιά. Όταν το Meredith Victory φτάνει, το σχέδιο μιλά για 25.000 άτομα συνολικά από όλα τα πλοία. Σύντομα γίνονται 50.000. Και συνεχίζουν να έρχονται.
14.000 ψυχές σε ένα πλοίο χωρίς όπλα
Μέσα σε 30 ώρες, από το πρωί της 22ας Δεκεμβρίου, το πλήρωμα στοιβάζει 14.000 πρόσφυγες στο πλοίο.
Πέντε αμπάρια, τρία επίπεδα το καθένα. Όρθιοι, ο ένας πάνω στον άλλον. Άλλοι στοιβάζονται στο κατάστρωμα, στο ψύχος.
Δεν υπάρχει ηλεκτρικό. Δεν υπάρχει θέρμανση. Δεν υπάρχει τουαλέτα.Για ημέρες, το πλοίο γίνεται κλειστός υπόνομος.
Κι όμως, κανείς δεν πεθαίνει.
Το άοπλο φορτηγό περνά μέσα από ναρκοπέδια, αποφεύγει αεροπορικές επιθέσεις και κατευθύνεται νότια. Στο εσωτερικό του γεννιούνται πέντε παιδιά. Ένας αξιωματικός βοηθά τους τοκετούς σε έναν μικρό χώρο δίπλα στην καμπίνα του καπετάνιου.
Ζωές κομμένες στα δύο
Ένα από αυτά τα παιδιά θα γίνει γνωστό ως Kimchi 1. Οι γονείς του έχουν αφήσει πίσω δύο μεγαλύτερα παιδιά στον Βορρά, πιστεύοντας ότι ο χωρισμός θα είναι προσωρινός. Δεν θα ξανασμίξουν ποτέ.
Η οικογένεια θα εγκατασταθεί στο νησί Γκεοτζέ. Κάθε πρωί, η μητέρα θα γεμίζει ένα μπολ με καθαρό νερό και θα το αφήνει στραμμένο προς τον Βορρά. Μια σιωπηλή προσευχή.
Οι δεκαετίες περνούν. Οι γονείς πεθαίνουν με τον καημό. Τα αδέλφια παραμένουν αγνοούμενα.
Μόνο αργότερα, ο Kimchi 1 θα συναντήσει τον Kimchi 5. Όχι ως συγγενή, αλλά σαν οικογένεια.
«Ήταν σαν να συνάντησα τον αδελφό μου», θα πει.
Ένα θαύμα, μια πληγή
Σήμερα, εβδομήντα πέντε χρόνια μετά, το «θαύμα των Χριστουγέννων» δεν είναι απλώς μια ιστορία διάσωσης.
Είναι μια υπενθύμιση για το πώς γεννιούνται ζωές μέσα στην απόλυτη κατάρρευση. Και πώς οι πόλεμοι δεν τελειώνουν όταν σιωπούν τα όπλα. Γιατί κάποιοι γεννήθηκαν σε ένα αμπάρι και έζησαν. Και κάποιοι έμειναν πίσω για πάντα.
