Του Θωμά Λαζανά
Υποψηφίου Βουλευτή Αχαΐας – Ελληνική Λύση
Η χαριστική βολή στην τοπική οικονομία της Αιγιάλειας
Η Αιγιάλεια ζει από τα αμπέλια, τις σταφίδες, τους ελαιώνες, τα εσπεριδοειδή και τον τουρισμό της. Όταν καίγεται ένα δέντρο, ο παραγωγός δεν χάνει απλώς τη φετινή σοδειά· χάνει το εισόδημά του για τα επόμενα 5 με 7 χρόνια μέχρι να ξαναδώσει καρπό.
Αυτό το δραματικό σκηνικό το έχουμε ξαναζήσει εδώ στις 31 Ιουλίου 2021, αλλά και πολλές φορές στο παρελθόν. Θυμάμαι τις φωτιές πίσω, μέχρι το 1985, όταν είδα την περιουσία του πατέρα μου να χάνεται δύο φορές! Το 2021 έζησα τον εφιάλτη ξανά, βλέποντας το ίδιο μου το σπίτι να τυλίγεται στις φλόγες. Ευτυχώς με μικρές εξωτερικές ζημιές στο κτίσμα, αλλά ο κήπος, τα ελάχιστα ελαιόδεντρα που είχαμε και ο εξοπλισμός συντήρησης καταστράφηκαν ολοσχερώς. Φυσικά, δεν αποζημιώθηκα ποτέ, παρόλο που οι ζημιές ξεπερνούσαν τις 7.000 ευρώ.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο παραγωγός δίνει μάχη κάθε χρόνο με τον καιρό, τις ασθένειες και τις φωτιές. Κι μέσα στον καπνό, ένας συμπολίτης μας μου είπε μια φράση που αποτυπώνει την απόγνωση της ελληνικής οικογένειας:
«Ευτυχώς που είχα πληρωθεί χθες, γιατί αλλιώς δεν είχα ούτε βενζίνη να βάλω στο αυτοκίνητο για να πάρω την οικογένειά μου και να φύγω.»
Φτάσαμε ο Έλληνας να θεωρεί «τύχη» το ότι είχε 50 ευρώ στην τσέπη για να γλιτώσει από τη φωτιά! Απαιτείται άμεση αποζημίωση στο 100%, αναστολή φορολογικών υποχρεώσεων και ειδικό πρόγραμμα ανασύστασης του φυτικού κεφαλαίου. Αν πεθάνει ο πρωτογενής τομέας, θα καταρρεύσει η εστίαση και ο τουρισμός όλης της Αχαΐας.
Το βίωμα του 1993 και οι ήρωες που δεν γυρίζουν πίσω
Πριν μπούμε στα αριθμητικά στατιστικά, στα κονδύλια και στις ξύλινες πολιτικές αντιπαραθέσεις, οφείλουμε να αναλογιστούμε τι πραγματικά πονάει.
Το 1993, ως εποχιακός πυροσβέστης, βρισκόμουν στο πεδίο, παλεύοντας με τις φλόγες στη Χρούτσα, δίπλα στη Ροδινή. Ζούσαμε με την αγωνία αν η ρίψη του νερού θα έρθει πάνω σε εμάς ή στη φλόγα. Και ξαφνικά, σε απόσταση αναπνοής από εμάς στο έδαφος, είδαμε το θάνατο μπροστά μας. Είδαμε το Canadair CL-215 να συντρίβεται και μυρίσαμε την καμένη σάρκα δύο ηρώων, που με αυταπάρνηση και ηρωισμό εκτελούσαν οριακές πτήσεις με κίνδυνο τη δική τους ζωή.
Ξέρετε, οι πιλότοι των Canadair δεν πετούν με Airbus, φοράνε κοστούμια και κάνουν ασφαλείς πτήσεις από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο με GPS. Βουτούν στη θάλασσα για ανεφοδιασμό και δεν ξέρουν αν θα βρουν μπροστά τους κάποιον σκιέρ ή κάποια βάρκα. Και οι πτήσεις μέσα σε χαράδρες και βουνά, πνιγμένες στον καπνό, δεν είναι το ευκολότερο πράγμα. Με καπνούς, φλόγες και από κάτω ανθρώπους να κάνουν κατάσβεση, η ένταση και η αδρεναλίνη τους χτυπάει στο ζενίθ.
Χάσαμε τότε δύο παλικάρια της Πολεμικής Αεροπορίας: τον Σμηναγό Στυλιανό Κελετσέκη 32 ετών και τον Ανθυποσμηναγό Κωνσταντίνο Παλαμιώτη μόλις 26.
Σήμερα, οι τότε συνάδελφοί μου συνεχίζουν να ασκούν το επάγγελμα και το καθήκον τους. Κάθε φωτιά μου φέρνει στη μνήμη εκείνους τους φίλους. Και αναρωτιέμαι: Από το 1993 μέχρι σήμερα, τι άλλαξε; Απολύτως τίποτα.
Θρηνούμε ακόμα πυροσβέστες στη μάχη με τις φλόγες. Στέλνουμε ανθρώπους στην πρώτη γραμμή με ελλείψεις στον εξοπλισμό αυτοπροστασίας και χωρίς συστήματα καταιονισμού (water curtains) στα οχήματα. Ξεχνάμε ότι οι πυροσβέστες δεν είναι άτρωτα ρομπότ· η αλλαγή της βάρδιας δεν γίνεται πάντα στην ώρα της, κι αυτοί οι άνθρωποι εξαντλούνται από τη σωματική και την ψυχική πίεση.
Αυτό δεν είναι απλώς μια διαχειριστική αποτυχία μιας κυβέρνησης. Είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που καταρρέει. Μιας πολιτείας που έχασε τις αξίες της, που έμαθε να κοιτάζει το «φαίνεσθαι» και τα νούμερα, αντί να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή. Όταν χάνεται ένας νέος άνθρωπος στο καθήκον, δεν χάνεται μια μονάδα. Σταματά το δικό του μέλλον, αλλά και το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς που θα μπορούσε να είχε φέρει στον κόσμο.
Από την εμπειρία του πεδίου στη διοίκηση: Ώρα για αυτόνομη Δασοπυρόσβεση
Η εμπειρία του 1993 στο βουνό δεν ήταν για μένα απλώς μια αναδρομή στο παρελθόν. Ήταν ένα μεγάλο σχολείο ευθύνης, το οποίο μετέφερα αυτούσιο στην επαγγελματική μου διαδρομή στη διοίκηση ξενοδοχειακών μονάδων. Στον τουρισμό και την εστίαση, η ασφάλεια είναι το α και το ω.
Ως επαγγελματίας, δεν μιλώ ως θεωρητικός της πολιτικής. Στο ξενοδοχείο συγκροτώ, εκπαιδεύω και συντονίζω ο ίδιος την ομάδα πυρασφάλειας με συγκεκριμένο επιχειρησιακό σχέδιο πυρόσβεσης και αυστηρό πρωτόκολλο εκκένωσης. Εκεί φαίνεται η πραγματική διοίκηση: στο να κρατάς την ψυχραιμία εκατοντάδων φιλοξενούμενων και εργαζομένων, να προστατεύεις την περιουσία και να εκκενώνεις έναν χώρο με απόλυτη ασφάλεια.
Αν μπορούμε να εφαρμόζουμε στην πράξη ολοκληρωμένα σχέδια πρόληψης και εκκένωσης στον ιδιωτικό τομέα, είναι αδιανόητο το κράτος να αποτυγχάνει συστηματικά στην προστασία των δήμων και των οικισμών μας.
Και εδώ πρέπει να πούμε μια μεγάλη αλήθεια για το πώς λειτουργεί το κράτος: Σήμερα οι πυροσβέστες καλούνται να κάνουν τα πάντα. Καλούνται να κατεβάσουν μια γάτα από ένα μπαλκόνι, να απεγκλωβίσουν τραυματίες σε ένα τροχαίο, να σβήσουν μια φωτιά σε ένα αστικό κτίριο και ταυτόχρονα να παλέψουν με μια μεγάλη δασική πυρκαγιά στο βουνό. Τρία σε ένα, λες και είναι προϊόντα σούπερ μάρκετ!
Αυτό είναι τεράστιο επιχειρησιακό λάθος. Η δασοπυρόσβεση οφείλει να είναι αυτόνομη, με εξειδικευμένο σώμα, ειδική εκπαίδευση, κατάλληλα εργαλεία και απόλυτη γνώση του δασικού πεδίου. Δεν μπορείς να απαιτείς από τον ίδιο άνθρωπο να είναι ταυτόχρονα διασώστης πόλης και δασοκομάντο στο βουνό.
Τεχνολογία, Brain Drain και η παγίδα των Canadair
Στην πυροσβεστική ισχύει ο χρυσός κανόνας που έμαθα στο πεδίο:
«Το πρώτο λεπτό η φωτιά σβήνει με ένα ποτήρι νερό. Το δεύτερο λεπτό με έναν κουβά. Το τρίτο λεπτό με έναν τόνο νερό. Μετά… κάνει ο καθένας ό,τι μπορεί.»
Βλέπουμε σήμερα να κατασκευάζονται στρατιωτικά drones για να αφαιρούν ζωές στους πολέμους. Γιατί το ελληνικό κράτος να μην πρωτοστατήσει και να μην επενδύσει σε ένα εθνικό δίκτυο αυτόνομων πυροσβεστικών drones; Με θερμικές κάμερες και κατασβεστικό υλικό άμεσης προσβολής σταθμευμένα σε καίρια σημεία, ένα drone φτάνει στην πρώτη σπίθα σε 3 λεπτά —πολύ πριν το πρώτο όχημα— και σβήνει τη φωτιά όσο είναι ακόμα «ένα ποτήρι νερό».
Και εδώ τίθεται το μεγάλο ζήτημα: Ποιοι θα τα σχεδιάσουν όλα αυτά; Οι νέοι μας επιστήμονες, τους οποίους το κράτος διώχνει στο εξωτερικό με το καταστροφικό Brain Drain. Αντί να τους αναγκάζουμε να μεταναστεύουν, οφείλουμε να αξιοποιήσουμε τη γνώση τους για την ασφάλεια της πατρίδας μας.
Παράλληλα, πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια: Όσα αεροπλάνα και να αγοράσουμε, αν αφήνουμε τα δάση ακαθάριστα, χωρίς δασικούς δρόμους και δεξαμενές νερού στα ορεινά, τα εναέρια μέσα δεν μπορούν να σώσουν την κατάσταση μόνα τους. Το ερώτημα δεν είναι πόσα Canadair έχουμε στον αέρα, αλλά πόσο οργανωμένο είναι το κράτος στο έδαφος πριν ανάψει η πρώτη σπίθα.
Το Κράτος ως «Πατέρας» και η Πρόταση για τον ΕΝΦΙΑ
Το κράτος οφείλει να λειτουργεί όπως ο πατέρας στην οικογένεια: να είναι ο προστάτης, να δίνει το καλό παράδειγμα στα παιδιά του. Έτσι κερδίζεται ο σεβασμός και η εμπιστοσύνη. Σήμερα, αυτός ο σεβασμός έχει χαθεί.
Ο πολίτης στην Αιγιάλεια εκβιάστηκε με εξοντωτικά πρόστιμα, έβαλε το χέρι στην άδεια τσέπη του και καθάρισε το οικόπεδό του. Κι όμως, η περιουσία του κάηκε επειδή το κράτος άφησε τα γειτονικά δημόσια δάση, τους δασικούς δρόμους και τα ρέματα να γίνουν μια ακαθάριστη μπαρουταποθήκη.
Αντί το κράτος να τιμωρεί συνεχώς, οφείλει να παρέμβει με κίνητρα. Η πρότασή μας είναι ξεκάθαρη: «Ασφάλισες το σπίτι σου για φυσικές καταστροφές; Απαλλάσσεσαι πλήρως από τον ΕΝΦΙΑ.» Έτσι ο πολίτης νιώθει ασφαλής χωρίς να ματώνει οικονομικά, και το δημόσιο γλιτώνει δισεκατομμύρια αποζημιώσεων μετά από κάθε καταστροφή.
Επιστροφή στις Χαμένες Αξίες
Η Πολιτική Προστασία και η ανάπτυξη δεν είναι στεγνά νούμερα σε έναν προϋπολογισμό. Είναι θέμα αξιών.
Ζούμε σε μια κοινωνία που έμαθε στα παιδιά μας να φέρονται πρώτα με το «φαίνεσθαι» στα social media και μετά με το «είναι». Χάσαμε την ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, χάσαμε την οικογένεια, την παιδεία μας, την Πίστη μας στον Τριαδικό Θεό.
Δεν κατεβαίνω στην πολιτική για να γίνω άλλος ένας διαχειριστής της εξουσίας. Στην Αχαΐα με γνωρίζετε από τις πράξεις μου — είτε στο βουνό με την αρβύλα το ’93, είτε στην επαγγελματική μου διαδρομή όπου ο οργανωμένος σχεδιασμός είναι το α και το ω.
Κατεβαίνω για να παλέψουμε να ξαναβρούμε τις χαμένες μας αξίες. Γιατί αν δεν φτιάξουμε την κοινωνία μας από τη ρίζα της, όσα έργα κι αν τάξουμε, θα συνεχίσουμε να χτίζουμε στην άμμο.
