Τα αποτελέσματα των εκλογών στο Ισραήλ και στη Σερβία που βρίσκονται στην ευρύτερη γειτονιά μας προσφέρονται για την εξαγωγή πολύ ενδιαφερόντων συμπερασμάτων, τα οποία και κωδικοποιούμε:
Πρώτον, αυξάνεται εντυπωσιακά η συμμετοχή των πολιτών στην εκλογική διαδικασία. Στη Σερβία κινητοποιήθηκαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα φερόμενα σχέδια νοθείας και αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος που αποδίδονταν στον απερχόμενο πρόεδρο Βούτσιτς. Στο Ισραήλ καταγράφηκε στις κάλπες η μεγαλύτερη συμμετοχή από το 1953. Τώρα είναι η σειρά των Αμερικανών, των Γάλλων και η δική μας.
Δεύτερον, οι παρεμβάσεις ξένων παραγόντων στην εκλογική διαδικασία απορρίπτονται από τους λαούς. Ο πρόεδρος Τραμπ παρενέβη δύο φορές στις εκλογές υπέρ του πρωθυπουργού Νετανιάχου, αλλά αυτό δεν τον βοήθησε με τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή στη διάθεσή μας να κερδίσει αυτοδυνάμως την πρωθυπουργία και να γλιτώσει από τις ποινικές περιπέτειες. Το αντίθετο! Τα αποτελέσματα της προεδρικής παρέμβασης ήταν πενιχρά σε σύγκριση με το υποτιθέμενο ειδικό βάρος της. Μέχρι τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης στη γειτονική χώρα φαίνεται ότι έχουμε δρόμο.
Τρίτον, η παράδοση που στο παρελθόν όριζε ότι τα αποτελέσματα των εκλογών διαμορφώνονταν μέσα στην τετραετία και επικυρώνονταν κατά το μάλλον ή ήττον στην κάλπη αλλάζει. Στην πραγματικότητα, οι τάσεις διαμορφώνονται μέσα στην τετραετία και είναι ζήτημα ποιος θα επιβάλει την ατζέντα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για να τις φέρει στην επιφάνεια. Και, αναλόγως, να κερδίσει ή να χάσει. Τα τελικά αποτελέσματα δεν είναι γραμμένα στις πλάκες του Μωυσέως!
Στην περίπτωση της Σερβίας η «Φοιτητική Λίστα» εμφανίστηκε στις εκλογές έναν μήνα ακριβώς πριν από τη διεξαγωγή τους. Την τελευταία στιγμή! Με σημαία το σιδηροδρομικό δυστύχημα. Εκανε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έκανε η βιαστική Μαρία Καρυστιανού. Επραξε ακριβώς το ίδιο που σχεδιάζει να κάνει ο Αντώνης Σαμαράς: να ανακοινώσει την ίδρυση και την κάθοδο του κόμματός του στις εκλογές λίγο πριν από τη διεξαγωγή τους ή με την προκήρυξή τους.
Τέταρτον, οι ψηφοφόροι μοιάζουν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τη «σταθερότητα» στη στασιμότητα και να επιλέξουν την πρόσκαιρη ακυβερνησία προκειμένου να σταματήσουν κάτι ενοχλητικό που συμβαίνει στη χώρα τους. Στη Σερβία το σχέδιο της «Φοιτητικής Λίστας» είναι να σταματήσει και να ξεριζώσει τη διαφθορά, κάτι που συμβαίνει αυτή τη στιγμή και στην Αλβανία. Αυτή είναι η προτεραιότητα του εκλογικού σώματος. Οι εκπρόσωποι της «Λίστας» δήλωσαν ότι δεν είναι προτεραιότητά τους ούτε η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση ούτε τα υπόλοιπα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Προτεραιότητά τους με βάση την εντολή που έλαβαν είναι να διορθώσουν τα του οίκου τους. Στο Ισραήλ η ρευστότητα του εκλογικού αποτελέσματος προκαλεί προβλήματα, πρόσκαιρα ή μόνιμα θα φανεί στο μέλλον, στην τελική επίθεση κατά του Ιράν.
Στο Ισραήλ ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού δεν επιθυμεί τη συνέχιση του πολέμου, αλλά μάλλον τη συνεννόηση για το Παλαιστινιακό, αν κρίνει κανείς από τα αυξημένα (διπλάσια) ποσοστά που έλαβαν τα αραβικά κόμματα στις κάλπες. Η επένδυση στον πόλεμο και στα θερμά επεισόδια δεν αποδίδει. Συσπειρώνει μεν ένα τμήμα του πληθυσμού, αλλά οδηγεί σε στρατηγικές ήττες!
Η ακυβερνησία σε πρώτο βαθμό και η συγκρότηση κυβερνήσεων συνεργασίας σε δεύτερο δεν είναι ανάθεμα για τους λαούς. Είναι επιλογή αν πρόκειται να γλιτώσουν από κάτι, είτε αυτό ονομάζεται μάστιγα της διαφθοράς είτε ονομάζεται πόλεμος που δημιουργεί εσωτερικές απειλές ασφαλείας. Το δόγμα της σταθερότητας μέσω της συγκρότησης κυβερνήσεων συνεργασίας το υιοθέτησε στην τελευταία του Εκθεση για την Ελλάδα ο οίκος αξιολόγησης Standard and Poor’s.
Πέμπτον, υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ εκλογικών διαδικασιών και λαών. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σε κανονική προεκλογική εκστρατεία. Και στην Τουρκία βρίσκονται σε προεκλογική εκστρατεία. Παρατηρείται όμως το εξής ενδιαφέρον: Στην Ελλάδα η κυβέρνηση αξιοποιεί προπαγανδιστικά δηλώσεις κορυφαίων στελεχών της κεμαλικής αξιωματικής αντιπολίτευσης και του αντιπολιτευόμενου Τύπου που βάλλουν κατά του προέδρου Ερντογάν για το τουρκολιβυκό μνημόνιο προκειμένου να ενισχυθεί η πεποίθηση ότι ο ημέτερος πρωθυπουργός ασκεί εθνικά υπεύθυνη εξωτερική πολιτική.
Φτάνουμε έτσι στο σημείο όλοι οι κυβερνητικοί σχολιαστές που βλέπαμε χθες στις τηλεοράσεις ανήμερα την 28η Οκτωβρίου να επικαλούνται τα επιχειρήματα του κεμαλιστή προέδρου κόμματος Οζέλ υπέρ της κυβερνητικής προπαγάνδας προκειμένου να τονώσουν το «πατριωτικό» προφίλ του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Λησμονώντας ότι τα Ιμια τα ζήσαμε με τους κεμαλιστές της Τσιλέρ. Οτι την εισβολή στην Κύπρο τη ζήσαμε με κεμαλιστές του Ετζεβίτ.
Λησμονώντας ότι οι κεμαλιστές είναι υπεύθυνοι για τη Γενοκτονία των Ποντίων και των Αρμενίων, καθώς και για την εκδίωξη εκατομμυρίων Ελλήνων από τη Μικρασία. Οι κεμαλιστές είναι χειρότεροι από τους (επίσης επικίνδυνους) ισλαμιστές! Δεν πρέπει να τους αθωώνουμε για μια χούφτα ψήφους. Οι στόχοι της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα είναι ενιαίοι: δεν υπάρχουν καλοί και κακοί Τούρκοι πολιτικοί!
Στην Τουρκία
Παρά την αλληλεπίδραση μέσω των ΜΜΕ, δεν συμβαίνει το ίδιο στην Τουρκία. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο! Ο μεγαλοπρεπής «σουλτάνος» Ερντογάν δεν διανοήθηκε ποτέ να αξιοποιήσει κάποια από τις επισημάνσεις των πρώην πρωθυπουργών, των ελληνικών ΜΜΕ και άλλων πολιτικών παραγόντων για τα λάθη της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη προκειμένου να ισχυροποιήσει τα επιχειρήματά του για το σωστό ή το λανθασμένο της στρατηγικής του.
Είναι πολύ εγωιστής και έχει πολύ μεγάλη ηγετική αυτοπεποίθηση για να το κάνει. Δεν του χρειάζεται. Η ίδια η αλληλεπίδραση λοιπόν μας δείχνει ποιες ηγεσίες έχουν φρόνημα και ποιες δεν έχουν. Αυτές που χρειάζονται τον αντίπαλο για να πείσουν τους λαούς τους και δανείζονται τα επιχειρήματά του δεν έχουν φρόνημα. Αυτές που αποφεύγουν να τον επικαλεστούν, παρά το άδικο των επιχειρημάτων τους για εμάς, έχουν φρόνημα.
Να συγκρατήσουμε λοιπόν όλες αυτές τις διαπιστώσεις: την αυξημένη συμμετοχή, την ακυβερνησία ως επιλογή για να επιτευχθεί ένας στόχος, τον μηδενισμό της επιρροής των ξένων παρεμβάσεων στις επιλογές του εκλογικού σώματος, τη διαπίστωση ότι η επένδυση στον πόλεμο και στην ασφάλεια δεν οδηγεί σε αυτοδυναμίες απαραιτήτως, αλλά μόνο σε συσπειρώσεις, την αλληλεπίδραση μεταξύ εκλογικών σωμάτων και ηγεσιών! Ισως βγούμε σοφότεροι. Οι λαοί, όταν θέλουν να διώξουν τους διεφθαρμένους, τους διώχνουν. Οι λαοί, όταν θέλουν να διατυπώσουν τις ισχυρότατες επιφυλάξεις τους για τους πολέμους, τις διατυπώνουν. Οι λαοί, όταν θέλουν να αγνοήσουν την ανάμειξη ξένων κυβερνήσεων στην άποψή τους, την αγνοούν. Οι λαοί, όταν θέλουν να νικήσουν τα σχέδια νοθείας, τα νικούν!
Οδηγίες προς ναυτιλλομένους!
