Έχω φίλους με παιδιά και δεν μου είπε κανείς ότι μπορεί να αποταμιεύει, τουλάχιστον με ευκολία, 100 ευρώ τον μήνα για κάθε παιδί.
Κι όμως, πάνω σε αυτή ακριβώς τη δυνατότητα στηρίζεται ο νέος «κουμπαράς» που εξαγγέλθηκε στη ΔΕΘ: όσο περισσότερα μπορεί να βάζει στην άκρη η οικογένεια, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η συμμετοχή του κράτους.
Δηλαδή, το παιδί μιας οικογένειας που έχει την οικονομική δυνατότητα να αποταμιεύει 100 ευρώ τον μήνα θα πάρει τη μέγιστη κρατική ενίσχυση. Το παιδί μιας οικογένειας που καταφέρνει να βάλει στην άκρη 20 ευρώ θα πάρει πολύ λιγότερα. Και το παιδί της οικογένειας που δεν της περισσεύει τίποτα στο τέλος του μήνα;
Τίποτα.
Ωραια κοινωνική πολιτική ίσων ευκαιριών….
Επιλέγει συνειδητά η ΝΔ να επιβραβεύει περισσότερο εκείνον που ήδη έχει μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα.
Παλιά της τέχνη κόσκινο…..
Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου μεγάλο μέρος των νοικοκυριών δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει ακόμη και μια έκτακτη δαπάνη και όπου η πραγματική αποταμίευση για πολλές οικογένειες είναι πολυτέλεια.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που αξίζει να συζητηθεί: αυτά τα χρήματα θα συσσωρεύονται για χρόνια σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Άρα δημιουργείται ταυτόχρονα μια τεράστια δεξαμενή μακροχρόνιων κεφαλαίων, από την οποία το φιλικό στην Κυβέρνηση τραπεζικό και επενδυτικό σύστημα προφανώς έχει κάθε λόγο να προσδοκά όφελος.
Η ουσιαστική ερώτηση λοιπόν δεν είναι αν ακούγεται ωραία η λέξη «κουμπαράς».
Η ερώτηση είναι απλούστερη:
Γιατί το κράτος να δίνει περισσότερα στο παιδί της οικογένειας που μπορεί ήδη να αποταμιεύσει και λιγότερα —ή τίποτα— στο παιδί που τα έχει περισσότερο ανάγκη;
Αν θέλουμε πραγματικά ίσες ευκαιρίες για τα παιδιά, η κρατική αφετηρία πρέπει να είναι ίδια για όλα τα παιδιά. Όχι ανάλογη με το πορτοφόλι των γονιών τους.
Λιγότερα
