Του Strange Attractor
Ξαφνικά, στην Ελλάδα του 2026, ανακαλύψαμε ξανά τον μεγαλύτερο πολιτικό κίνδυνο για τη δημοκρατία, και τη δήθεν σταθερότητα! Τον Αντώνη Σαμαρά…
Όχι, δεν πρόκειται για κάποιον πολιτικό τυχοδιώκτη που εμφανίστηκε χθες από το πουθενά.
Δεν είναι κάποιος τηλεοπτικός μαϊντανός που αναζητά κόμμα για να στεγάσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες.
Ο Σαμαράς είναι πολιτικά ταυτισμένος με τη Νέα Δημοκρατία εδώ και δεκαετίες.
Βουλευτής από νεαρή ηλικία, υπουργός, αρχηγός του κόμματος, πρωθυπουργός…
Κι όμως, σήμερα κάποιοι εμφανίζονται ως εισαγγελείς της κομματικής νομιμοφροσύνης, για να τον βαφτίσουν… «αποστάτη».
Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι ο λαός έχει αυτό το ενοχλητικό πράγμα που λέγεται μνήμη.
Και η μνήμη είναι συχνά ο χειρότερος εχθρός της πολιτικής υποκρισίας.
Γιατί ας θυμηθούμε ποιοι μιλούν για «παράταξη».
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν ήταν καν μέλος της Νέας Δημοκρατίας. Εντάχθηκε σε αυτήν το 1977, έχοντας προηγουμένως μια μακρά και θυελλώδη πολιτική διαδρομή.
Λίγο πριν είχε δικό του κόμμα, με το οποίο πολεμούσε τη Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή (του κανονικού), ενώ πιο πριν ήταν το δεξί χέρι του Γεωργίου Παπανδρέου, τον οποίον «πούλησε» και γι αυτό έμεινε στην ιστορία ως ο «εφιάλτης».
Η πολιτική ιστορία του είναι γνωστή, και δεν χρειάζεται ξαναγράψιμο…
Αλλά φαίνεται ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα περίεργο πολιτικό αξίωμα. Όταν αλλάζεις πολιτικό χώρο και τελικά καταλήγεις στην κορυφή, λέγεται «μεγάλη πολιτική διαδρομή».
Όταν συγκρούεσαι με την κορυφή της εξουσίας, και απειλείς τα σχέδιά της, λέγεται «αποστασία».
Τόσο απλά. Τόσο βολικά.
Και μετά έχουμε τη Ντόρα τη Μπακογιάννη.
Η ίδια που σήμερα εμφανίζεται να υπερασπίζεται με πάθος την ενότητα της Νέας Δημοκρατίας, είχε δημιουργήσει τη δική της πολιτική παράταξη, το δικό της κόμμα, τη Δημοκρατική Συμμαχία δηλαδή, και είχε βρεθεί απέναντι στη Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά.
Και έφαγε τα μούτρα της, επιστρέφοντας στο «μαντρί» σαν βρεγμένο γατί…
Τότε ήταν πολιτική επιλογή.
Τώρα, αν ο Σαμαράς κάνει κάτι αντίστοιχο, είναι προδοσία;
Τότε ήταν ανεξαρτησία.
Τώρα είναι αποστασία;
Τότε ήταν δημοκρατικό δικαίωμα.
Τώρα είναι έγκλημα κατά της παράταξης;
Έλεος κάπου…
Πραγματικά, η πολιτική ευελιξία ορισμένων ανθρώπων, θα έπρεπε να διδάσκεται ως ξεχωριστό μάθημα στα πανεπιστήμια.
Και σαν να μην έφτανε η οικογενειακή αυτή παράδοση στις πολιτικές μετακινήσεις και συγκρούσεις, επιστρατεύτηκαν και διάφοροι πολιτικοί «παράγοντες», ξεχασμένοι μεν, πρόθυμοι να γλείψουν τον Κυριάκο δε, για να κάνουν μάθημα στον Σαμαρά για το… τι σημαίνει Νέα Δημοκρατία!
Άνθρωποι που πέρασαν από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Άνθρωποι που συγκρούστηκαν στο παρελθόν με τη Νέα Δημοκρατία.
Άνθρωποι που δεν ανήκαν ποτέ στον παραδοσιακό πυρήνα της παράταξης, ούτε καν στη Νέα Δημοκρατία.
Και τώρα όλοι μαζί ανακάλυψαν ξαφνικά την ανάγκη να προστατεύσουν τη Νέα Δημοκρατία από τον… Σαμαρά!!!!!!
Είναι σαν να καλείς τους ενοίκους μιας πολυκατοικίας να εξηγήσουν στον αρχιτέκτονα… πού βρίσκεται η είσοδος.
Γιατί όμως τέτοιος πανικός;
Γιατί τόση φασαρία;
Γιατί τόση οργή κάθε φορά που ακούγεται το όνομα Σαμαρά;
Η απάντηση είναι απελπιστικά απλή.
Τον φοβούνται.
Όχι επειδή είναι «αποστάτης».
Τον φοβούνται επειδή μπορεί να κόψει πολιτικές δυνάμεις από τη Νέα Δημοκρατία.
Επειδή μπορεί να απειλήσει την αυτοδυναμία.
Επειδή μπορεί να χαλάσει την εικόνα της απόλυτης κυριαρχίας.
Επειδή υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι της παραδοσιακής Κεντροδεξιάς που δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του στη σημερινή πολιτική φυσιογνωμία της κυβέρνησης.
Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Όχι ο Σαμαράς.
Η ύπαρξη ψηφοφόρων που σκέφτονται όπως ο Σαμαράς.
Ο Σαμαράς, άλλωστε, έχει μια ιδιαίτερη θέση στην πολιτική ιστορία των Μητσοτάκηδων.
Το 1993 βρέθηκε στο επίκεντρο της σύγκρουσης που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Το 2009 νίκησε τη Ντόρα Μπακογιάννη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Και τώρα, η πολιτική μοίρα τον φέρνει ξανά απέναντι σε έναν Μητσοτάκη.
Αν υπάρχει κάποιος που πρέπει να ανησυχεί όταν ο Σαμαράς αποφασίζει να ανοίξει πόλεμο, αυτός μάλλον δεν είναι ο Σαμαράς.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να διαθέτει την κυβέρνηση, τον κομματικό μηχανισμό και την ισχύ της εξουσίας. Αλλά η πολιτική δεν είναι λογιστική.
Δεν κυβερνάς για πάντα επειδή έχεις καλές δημοσκοπήσεις.
Δεν ελέγχεις για πάντα μια παράταξη επειδή ελέγχεις τον μηχανισμό της.
Και, κυρίως, δεν εξαφανίζεις έναν πολιτικό επειδή αποφάσισες να τον παρουσιάσεις ως «γραφικό», «τελειωμένο», ή «αποστάτη».
Ιδιαίτερα όταν αυτός ο πολιτικός έχει περάσει δεκαετίες μέσα στην ίδια την ιστορία της παράταξης που σήμερα κάποιοι προσπαθούν να του αφαιρέσουν.
Οι διαφωνίες για τα εθνικά θέματα, για τη Συμφωνία των Πρεσπών, για την ιδεολογική μετατόπιση της κυβέρνησης, και για την κατεύθυνση της Νέας Δημοκρατίας δεν εξαφανίζονται με τηλεοπτικές επιθέσεις.
Ούτε με στρατευμένους μαϊντανούς σχολιαστές…
Ούτε με πολιτικούς που ξαφνικά ανακάλυψαν την αγάπη τους για την… κομματική καθαρότητα.
Η πραγματική ειρωνεία είναι ότι εκείνοι που σήμερα φωνάζουν περισσότερο για την «ενότητα» είναι ίσως αυτοί που φοβούνται περισσότερο τη δημοκρατική κρίση των ψηφοφόρων.
Γιατί ο Σαμαράς μπορεί να κάνει λάθος.
Μπορεί να μην κάνει ποτέ κόμμα.
Μπορεί να αποτύχει πολιτικά.
Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο:
Δεν χρειάζεται πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης στη Νέα Δημοκρατία από ανθρώπους που θυμήθηκαν την ιστορία της μόνο όταν άρχισε να τους βολεύει.
Και αν τελικά αποφασίσει να ανοίξει νέο πολιτικό μέτωπο, τότε η μάχη δεν θα είναι απλώς Σαμαράς εναντίον Μητσοτάκη.
Θα είναι η σύγκρουση δύο διαφορετικών αντιλήψεων για το τι υπήρξε, και τι πρέπει να γίνει η Νέα Δημοκρατία.
Και αυτή τη φορά, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Σαμαρά ως παρελθόν, ίσως ανακαλύψουν ότι το παρελθόν έχει ένα πολύ ενοχλητικό συνήθειο…
Επιστρέφει ακριβώς τη στιγμή που όλοι πίστεψαν ότι το είχαν ξεφορτωθεί.
Όταν η πολιτική ιστορία μιας οικογένειας, και ενός κόμματος είναι γεμάτη αποστασίες, διασπάσεις, μετακινήσεις, νέους πολιτικούς φορείς, και θεαματικές επιστροφές, η ηθικολογία γίνεται απλώς κωμωδία.
Και ίσως αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο οι χειροκροτητές του ανέμελου γόνου… ότι αν ο Σαμαράς αποφασίσει να ανοίξει ξανά το κεφάλαιο της πολιτικής σύγκρουσης, δεν θα έχει απέναντί του απλώς έναν πρωθυπουργό.
Θα έχει απέναντί του ολόκληρο τον μηχανισμό μιας εξουσίας που δείχνει να τρέμει την επιστροφή της ίδιας της πολιτικής.
Η ιστορία, άλλωστε, δεν έχει τελειώσει.
Και ο Σαμαράς έχει αποδείξει περισσότερες από μία φορές ότι δεν του αρέσει να παρακολουθεί την ιστορία από την εξέδρα…
