Αν στη Ρωσία βρίσκεις Mercedes και iPhone, γιατί δεν βρίσκεις τη φράουλα της Αχαΐας, τα αγροτικά προϊόντα την φέτα, το Μέλι μας το ελαιόλαδο μας;
Του Θωμά Λαζανά, υποψήφιου Βουλευτή Αχαΐας με την Ελληνική Λύση
Του ανθρώπου που δεν μιλά με ακούσματα αλλά από εμπειρία της επίσκεψης του και τις επαφές που διατηρεί ακόμα και σήμερα.
Νομίζετε ότι μετά τις κυρώσεις στη Ρωσία εξαφανίστηκαν τα δυτικά προϊόντα; Κάνετε λάθος.
Μια βόλτα στη σημερινή ρωσική αγορά αρκεί για να το διαπιστώσει κανείς. Mercedes, BMW, Volkswagen, Fiat, Peugeot, Citroen, iPhone και πολλά ακόμη προϊόντα δυτικών εταιρειών εξακολουθούν να βρίσκονται στα χέρια των Ρώσων καταναλωτών. Όχι πάντα από τις ίδιες διαδρομές και όχι απαραίτητα με επίσημες εισαγωγές των ίδιων των εταιρειών. Η αγορά βρήκε άλλους δρόμους.
Και τότε έρχεται ένα ερώτημα που αφορά άμεσα την Ελλάδα:
Αν βρίσκει δρόμο μια Mercedes, ένα iPhone ή ένα πανάκριβο ρολόι, γιατί δεν μπορεί να βρει δρόμο η ελληνική φράουλα, το ελαιόλαδο, η φέτα και τα υπόλοιπα προϊόντα μας;
Δεν γράφω για τη Ρωσία επειδή διάβασα κάποιες πληροφορίες στο διαδίκτυο.
Έχω βρεθεί στη Μόσχα. Το 2018 συμμετείχα στο RestCon 2018, ένα σημαντικό συνέδριο για τη φιλοξενία και την εστίαση, ως ένας από τους 15 επιλεγμένους ομιλητές από όλο τον κόσμο, εκπροσωπώντας την ελληνική γαστρονομία.
Και αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα είναι ότι οι γνωριμίες εκείνης της εποχής δεν τελείωσαν με την επιστροφή μου στην Ελλάδα. Διατηρώ μέχρι σήμερα τηλεφωνική επικοινωνία με επαγγελματίες και ανθρώπους του τουρισμού και της αγοράς, ενώ έχω επικοινωνία μαζί τους και μέσω VKontakte (στην Ρωσία είναι το αντίστοιχο Facebook). Έτσι συνεχίζω να παίρνω εικόνα για το τι συμβαίνει εκεί, συνομιλώντας και ανταλλάσσοντας πληροφορίες
Γι’ αυτό και βλέπω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον τρόπο με τον οποίο έχει αλλάξει το εμπόριο.
Η Τουρκία δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη
Η Τουρκία ήταν από τις χώρες που κατάλαβαν γρήγορα ότι οι εμπορικοί δρόμοι προς τη Ρωσία δεν θα εξαφανίζονταν. Απλώς θα άλλαζαν.
Σήμερα έχει σημαντικό ρόλο στη διακίνηση προϊόντων προς τη ρωσική αγορά, αλλά ταυτόχρονα προωθεί και τα δικά της προϊόντα. Τρόφιμα, αγροτικά προϊόντα, ελαιόλαδο, τυροκομικά και πολλά άλλα βρίσκουν χώρο στα ρωσικά ράφια.
Έτσι η Τουρκία κερδίζει και από τη διαμετακόμιση και από τις δικές της εξαγωγές.
Και αυτό είναι το σημείο που θα έπρεπε να μας προβληματίσει περισσότερο.
Εμείς χάσαμε μια αγορά. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να κερδίσουν από την αγορά που εμείς χάσαμε.
Δεν είναι θέμα συναισθημάτων. Είναι θέμα εμπορίου.
Οι πολυεθνικές μπορεί να έφυγαν, αλλά δεν ξέχασαν τη Ρωσία
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της αγοράς πολυτελείας.
Gucci, Chanel, Hermès, Prada, Dior, Tiffany & Co., Brunello Cucinelli και άλλοι μεγάλοι οίκοι ανέστειλαν τη λειτουργία των καταστημάτων τους μετά την έναρξη του πολέμου. Ωστόσο, αρκετοί διατήρησαν μισθώσεις και εμπορικούς χώρους στη Μόσχα.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί.
Μια εταιρεία μπορεί να κλείσει σήμερα και να θέλει να μπορεί να επιστρέψει αύριο.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα ρολόγια και τα κοσμήματα. Rolex, Cartier, Patek Philippe, Hublot, Bulgari, Van Cleef & Arpels και Tiffany είναι ονόματα που εξακολουθούν να έχουν ζήτηση στη ρωσική αγορά, ακόμη κι όταν τα προϊόντα φτάνουν μέσω διαφορετικών εμπορικών καναλιών.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες αυτές οι εταιρείες εξάγουν επίσημα στη Ρωσία. Σημαίνει όμως ότι η ζήτηση δεν εξαφανίστηκε.
Η αγορά προσαρμόστηκε.
Εμείς είχαμε ήδη κάτι που σήμερα άλλοι προσπαθούν να αποκτήσουν
Και εδώ έρχεται η δική μου εμπειρία.
Στη Μόσχα, σε μια συζήτηση, όταν είπα ότι είμαι από την Πάτρα, ο συνομιλητής μου χαμογέλασε και είπε αμέσως:
«Άγιος Ανδρέας!»
Ήξερε την Πάτρα και μου μίλησε για την επιθυμία του να επισκεφθεί τον Άγιο Ανδρέα.
Εκεί καταλαβαίνεις ότι η σχέση με την Ελλάδα δεν περιορίζεται σε ένα τουριστικό φυλλάδιο.
Υπήρχε και υπάρχει ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία, τον πολιτισμό, την ιστορία, τη γαστρονομία.
Ρώσοι tour operators έφερναν επισκέπτες στην Πάτρα, στον Άγιο Ανδρέα, στα Καλάβρυτα και στα μοναστήρια της Αχαΐας.
Και αυτό μεταφραζόταν σε δουλειά για ξενοδοχεία, εστιατόρια, τουριστικά λεωφορεία, καταστήματα και επαγγελματίες.
Παράλληλα, ελληνικά προϊόντα έφταναν στη ρωσική αγορά.
Μεταξύ αυτών και η φράουλα της Αχαΐας.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Η φράουλα δεν είναι iPhone.
Το iPhone μπορεί να ταξιδέψει από την Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Κίνα ή μια άλλη αγορά και να φτάσει στη Ρωσία.
Η φράουλα όμως έχει ημερομηνία.
Αν δεν μεταφερθεί γρήγορα, χάνεται.
Και μαζί της χάνεται ένα εισόδημα για τον παραγωγό και μια ολόκληρη αλυσίδα οικονομικής δραστηριότητας.
Ποιος θα γεμίσει το ράφι;
Το ίδιο ερώτημα ισχύει για το ελαιόλαδο και τη φέτα.
Όταν το ελληνικό προϊόν δεν βρίσκεται στο ράφι, το ράφι δεν μένει άδειο.
Κάποιος άλλος θα τοποθετήσει το δικό του προϊόν.
Και αυτό δεν αφορά μόνο την Τουρκία. Προϊόντα από τη Βόρεια Μακεδονία κυκλοφορούν σε διεθνείς αγορές με την ένδειξη «Macedonian», γεγονός που επιβάλλει στην Ελλάδα να είναι πολύ πιο ενεργή στην προστασία της ταυτότητας και της εμπορικής αξίας των δικών της προϊόντων.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφήνουμε άλλους να χτίζουν το δικό τους brand πάνω στις αγορές που εμείς εγκαταλείπουμε.
Δεν ζητώ παραβίαση των κυρώσεων. Ζητώ ελληνική στρατηγική.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Δεν υποστηρίζω ότι η Ελλάδα πρέπει να παραβιάσει ευρωπαϊκές αποφάσεις ή διεθνείς υποχρεώσεις.
Υποστηρίζω ότι πρέπει να εξετάζει κάθε νόμιμη δυνατότητα και να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ελληνικής οικονομίας.
Γιατί αυτό κάνουν οι άλλοι.
Η Γερμανία, για παράδειγμα, εξακολουθεί να έχει οικονομικές και βιομηχανικές υποθέσεις που συνδέονται με τη Ρωσία, όπως η υπόθεση του Lingen και της παραγωγής πυρηνικών καυσίμων ρωσικού τύπου.
Στα ρωσικά αλιεύματα, επίσης, οι ευρωπαϊκές αποφάσεις δεν αγνοούν τις επιπτώσεις που θα μπορούσαν να υπάρξουν στις τιμές και στους καταναλωτές.
Και όταν υπήρξε ζήτημα με το ρωσικό LNG, η Ελλάδα διεκδίκησε εξαίρεση για τη μεταφορά του, σε υπόθεση που συνδέθηκε με τη δραστηριότητα της ελληνικής ναυτιλίας και τη Dynagas του Γιώργου Προκοπίου, γιατί άραγε;
Αλλά το ελληνικό συμφέρον είναι:
Είναι και ο αγρότης.
Είναι ο εξαγωγέας.
Είναι ο ξενοδόχος.
Είναι ο επαγγελματίας του τουρισμού.
Είναι ο εργαζόμενος στην Αχαΐα.
Δεν έχουμε ανάγκη από έναν «μεγάλο έρωτα» στην εξωτερική πολιτική
Η Ελλάδα πρέπει να έχει καλές σχέσεις με όλους.
Με την Ευρώπη, με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, με τη Ρωσία.
Οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι θέμα έρωτα.
Είναι θέμα συμφερόντων, ισορροπιών και αμοιβαιότητας.
Δεν μπορεί μια χώρα να είναι τόσο προσηλωμένη στις επιλογές των άλλων ώστε να ξεχνά το δικό της οικονομικό συμφέρον.
Γιατί τότε συμβαίνει αυτό που βλέπουμε σήμερα:
Η Τουρκία αυξάνει την παρουσία της στη ρωσική αγορά.
Άλλες χώρες βρίσκουν τρόπους να διατηρούν εμπορικές γέφυρες.
Μεγάλες εταιρείες κρατούν ακόμη και χώρους στη Μόσχα, ώστε να είναι έτοιμες για την επόμενη ημέρα.
Κι εμείς;
Εμείς αφήνουμε μια αγορά να γεμίζει από άλλους.
Αυτό δεν είναι εξωτερική πολιτική με οικονομική στρατηγική.
Είναι απώλεια ευκαιρίας.
Έχω πάει στη Ρωσία, έχω γνωρίσει ανθρώπους της αγοράς και εξακολουθώ να επικοινωνώ μαζί τους.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι η Ελλάδα πρέπει να ξαναδεί σοβαρά τη σχέση της με τη Ρωσία και να εργαστεί για την αποκατάσταση της φιλίας και της συνεργασίας των δύο λαών, όπως έχει θέσει και ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος.
Όχι απέναντι σε κανέναν.
Με μοναδικό γνώμονα το ελληνικό συμφέρον.
Γιατί στο τέλος της ημέρας η ερώτηση είναι απλή:
Αν οι άλλοι βρίσκουν τρόπο να πουλήσουν στη Ρωσία, γιατί εμείς να αφήνουμε τη φράουλα, το ελαιόλαδο, τη φέτα και τον ελληνικό τουρισμό να περιμένουν;
Θωμάς Λαζανάς
Υποψήφιος Βουλευτής Αχαΐας με την Ελληνική Λύση
