Έλληνες εφοπλιστές αγοράζουν, πωλούν και παραγγέλνουν πλοία χωρίς φρένο, παρά τη γεωπολιτική αβεβαιότητα στη διεθνή ναυτιλιακή αγορά.
Πίσω από τις πράξεις της τελευταίας εβδομάδας φαίνεται μια οργανωμένη ανανέωση του ελληνόκτητου στόλου, όχι αδράνεια.
Στα μεταχειρισμένα, ελληνικά συμφέροντα συνδέθηκαν με την αγορά του Supramax Global Oriole έναντι 19,5 εκατ. δολαρίων και του MR tanker Maersk Kate γύρω στα 22 εκατ. Από ελληνικά χαρτοφυλάκια φέρονται να βγήκαν τα Efraim A, Amaryllis και Gramos, με το τελευταίο να αλλάζει χέρια στα 34,5 εκατ. δολάρια.
Η λογική είναι διπλή: Πώληση παλαιότερου τονάζ σε υψηλές τιμές και είσοδος σε νεότερα πλοία.Ακόμη πιο καθαρή είναι η εικόνα στα ναυπηγεία.
Η Centrofin Management συνδέεται με δύο containerships 6.000 teu στη Hengli Heavy Industries. Η Navios με τρία VLCC 310.000 dwt. Η Evalend Shipping με τέσσερα tankers 73.500 dwt στη Yangzijiang Shipbuilding.
Η Dynacom Tankers Management με τέσσερα VLCC 306.000 dwt, επίσης στη Hengli.
Στο δωδεκάμηνο, σύμφωνα με τα στοιχεία της αγοράς, ελληνικά συμφέροντα έχουν παραγγείλει 321 νεότευκτα, αγόρασαν 228 μεταχειρισμένα και πούλησαν 319. Είναι αναδιάταξη εν κινήσει. Οι παραδόσεις κοιτούν ήδη το 2028-2030.
Όσοι στις Βρυξέλλες θεωρούν ότι το επόμενο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας θα είναι απλή συνέχεια των προηγούμενων υποτιμούν τον ελληνικό παράγοντα. Η Αθήνα δεν προβάλλει μόνο τον γνωστό προβληματισμό για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής ναυτιλίας. Υπάρχει και συσσωρευμένη ενόχληση, μετά το μπλοκάρισμα ρυθμίσεων για τη μεταφορά ρωσικού LNG και τη μάχη για εξαιρέσεις σε συμβόλαια προ του 2022.
Ο ελληνόκτητος στόλος ελέγχει περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου τονάζ. Όταν παραγγέλνει μαζικά στην Ασία και ταυτόχρονα υπερασπίζεται τους όρους του εμπορίου στις Βρυξέλλες, δεν πατάει φρένο. Αλλάζει σύνθεση στόλου και διαπραγματευτική θέση μαζί.
