ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθεί πολιτικό παραλήρημα…
Του Strange Attractor
Τρομερές οι ανακατατάξεις στο πολιτικό μας σύστημα, κι ακόμη είναι νωρίς, καθώς (μάλλον) έπεται και κόμμα Σαμαρά (μπορεί και κόμμα Ραχήλ, μπορεί και κόμμα Κουμουτσάκου).
Με τον Σύριζα να εξαϋλώνεται (πάγιο όνειρό μου από το 2011), και τα λοιπά κόμματα της αριστεράς είτε να εξαφανίζονται δημοσκοπικά, είτε να σπεύδουν να τα βρουν με τον Αλέξη.
Ο οποίος Αλέξης (πάντα ανερυθρίαστος) κάνει το μεγάλο comeback, όπως κάποτε έκανε τη μεγάλη κωλοτούμπα, απειλώντας να μας ξανακυβερνήσει.
Με τον Κυριάκο να τρίβει τα χέρια του, ελπίζοντας πως ο ψηλός δεν θα τολμήσει το «απονενοημένο» διάβημά του, επομένως με μόνο αντίπαλο τον Αλέξη θα μπορεί να πάει και σε τρίτη θητεία -κάτι που δεν έγινε ποτέ από το 1974- για να αυξήσει τόσο τα ακίνητά του, όσο και την πενία των Ελλήνων…
Και βλέποντας ξανά τον παλλαϊκό ενθουσιασμό για τον «άφθαρτο» Αλέξη, θυμήθηκα τα παλιά, όταν δηλαδή πρωτοανέλαβε τα ηνία της χώρας, τότε που η ελπίδα σκέπασε την Ελλάδα απ’ άκρη σε άκρη…
Μόνο που οι πρωταγωνιστές του ονείρου που ζήσαμε τότε ήταν εντελώς διαφορετικοί από τους σημερινούς.
Αναφέρομαι σε όλα εκείνα τα αδιάφθορα αστέρια της καθ’ ημάς αριστεράς, όπως ο σπινθηροβόλος Στρατούλης, ο αδέκαστος Λαφαζάνης, η αντιστασιακή Βαλαβάνη, ο τεχνοκράτης Λαπαβίτσας, η αγωνίστρια Ζωζώ (παρέα με τον Τσε Ντουντούκα της), και ο πολύς Δρ. Μπαρουφάκης, μεταξύ πολλών άλλων…
Όλοι αυτοί, έχοντας επί χρόνια ψηθεί στους αγώνες για τα δίκια του λαού, μπήκαν στην κυβέρνηση με όραμα, στοχεύοντας όχι μόνο στην απελευθέρωση των γονατισμένων Ελλήνων από τους «κακοί κσένοι τοκογλύφοι», αλλά και από τα ντόπια τσιράκια τους, τους σαμαροβενιζέλους, που είχαν βάλει αμέτι μουχαμπέτι να μας γδάρουν σαν τραγιά.
Η όλη προσπάθεια αυτών των σύγχρονων ηρώων (που αν δεν ήταν ο κυρ Φώτης δεν θα ευοδώνονταν ποτέ, να τα λέμε αυτά), ο όμορφος δηλαδή αγώνας που έδωσαν τους πρώτους έξι μήνες, τελικά διαψεύσθηκε για να μην πω προδόθηκε από τις άγαρμπες κυβιστήσεις του αρχηγού τους, του γνωστού πλέον και ως Τσε Παπάρα των Βαλκανίων.
Που αντί να ηγηθεί ενός πανευρωπαϊκού μετώπου ατάκτων για να γκρεμίσει τον σάπιο καπιταλισμό, αυτός απλά συμβιβάστηκε, και στη συνέχεια κατέληξε lap dog της μαντάμ Μέρκελ, την οποία παλιότερα υπόσχονταν να της περάσει χαλκά στη μύτη και να τη βάλει να χορέψει σαν αρκούδι, υπό τους ρυθμούς του κλαρίνου του «αρκουδιάρη» συντρόφου, του Πάνου του Σκουρλέτη.
Έτσι δυστυχώς έγινε, επήλθε «προδοσία», κι αυτό διότι ο Αλέξης συγκρούστηκε με την πραγματικότητα, και όπως είναι τοις πάσι γνωστό συνήθως η δεύτερη είναι αυτή που κερδίζει. Χώρια, που όπως ομολόγησε ο ίδιος σε μια σπάνια στιγμή διαύγειας και αυτοκριτικής, δεν ήξερε, είπε, τη δύναμη του χρήματος!
Με αποτέλεσμα να μπουν στην άκρη οι φιλόδοξες σκέψεις για μετάβαση στον κομμουνισμό, ή έστω στον σοσιαλισμό, για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα (τσίπρι θα το ονόμαζαν), και γενικά την επιστροφή της από καιρού χαμένης αξιοπρέπειας για τους Έλληνέζους, που πίστεψαν σε αυτόν.
Ήρθε όμως η μεγάλη κωλοτούμπα-αναδίπλωση που λέγαμε, κι εκεί ήταν που οι περισσότεροι «αγωνιστές του φωτός» Συριζαίοι σήκωσαν ψηλά τα χέρια, και είπαν να ανασκουμπωθούν, να βάλουν το όπλο παρά πόδα, και να περιμένουν την επόμενη ευκαιρία που οι συνθήκες θα είναι ώριμες για τον «σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα», κάτι για το οποίο πάλεψαν ως γνήσιοι και ανιδιοτελείς κομμουνιστές οι Χαϊκάλης, Ραχήλ, Πόρτα Πόρτα (τον θυμάστε;), και λοιποί σύγχρονοι αντάρτες, με στήριγμά τους την καλλιτεχνική διανόηση του τόπου, όπως π.χ. η Μποφίλιου, η Σαμίου, ο Σαρμπέλ, και άλλοι παρόμοιου βεληνεκούς ογκόλιθοι της τέχνης και του πνεύματος.
Παραδόθηκαν όμως όλοι; Όχι!
Οι γνήσιοι ιδεολόγοι, παρά την τρικυμία εν κρανίω που τους έδερνε, τουλάχιστον είχαν τα κοχόνες να παραιτηθούν από τη δουλοπρεπή κυβέρνηση του Αλέξη και να ξαναβγούν με τις ντουντούκες στα πεζοδρόμια αγωνιζόμενοι για την προκοπή του τόπου.
Έτσι, ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης, και οι υπόλοιποι μαχητές της ελπίδας, που λέγαμε, συνέχισαν τις μάχες εκ του συστάδην, τον ανένδοτο ακτιβισμό, από το παλιό και γνώριμό τους μετερίζι, αυτό των δρόμων… εκεί που δένεται το ατσάλι, και εκεί που χτυπάει η αριστερή καρδιά των συμπολιτών μας.
Κάποιοι άλλοι, όπως ο Μπαρουφάκης και ο Λαπαβίτσας, συνέχισαν τον δικό τους εξίσου όμορφο αγώνα μέσα από τα διεθνή φόρα και τις αίθουσες διδασκαλίας των απανταχού πανεπιστημίων, αφυπνίζοντας κοιμισμένες συνειδήσεις, και σκορπώντας τον σοσιαλιστικό ενθουσιασμό στους ξένους θαυμαστές της προόδου, με τον πρώτο να ιδρύει αργότερα και δικό του κόμμα με σκοπό τη σωτηρία μας!
Και ποιοι μείνανε πίσω; Ποιοι συνέχισαν να στηρίζουν τον Αλέξη εκτός από τον κολλητό του συγκαμένο;
Ποιοι; Εκτός από τους συνήθεις υπόπτους, όπως ο (Σουηδός) Σκουρλέτης, ο ψηφιακός διαστημάνθρωπος Παππάς, η κυρά Τασία (η ηλιόλουστη), ο αντιστασιακός επί χούντας Εύελπις παρακαλώ κ. Τόσκας, και κάτι άλλοι ονειροπόλοι στυλ Κατρούγκαλου, Βαγενά, Πάντζα, κλπ, η ραχοκοκαλιά της τότε κυβέρνησης δεν ήταν άλλη παρά όλα εκείνα τα τριτοκλασάτα στελέχη του άλλοτε κραταιού Πασόκ, που είδαν φως, είδαν μαρμίτα και μπήκαν. Κάτι που βλέπουμε και σήμερα (π.χ. Σαουλίδης, Νυφούδης, και λοιποί ιδεολόγοι).
Συν βεβαίως οι διάφοροι Καρανίκες, άπειροι μετακλητοί δήθεν επαναστάτες, και κάτι πρώην πολ ντάνσερς ή συμβασιούχες καθαρίστριες, που έγιναν μέχρι και αντ’ αυτού πρωθυπουργοί (Βορείου Ελλάδος).
Αυτή ήταν η σύνθεση δηλαδή της κυβέρνησής μας μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος, μιας κυβέρνησης αποτελούμενης από τα τσικό, που όμως καθημερινά συνέχισε να τα βάζει με τα ξένα και ντόπια συμφέροντα και να βγαίνει νικήτρια. Παρά το καθημερινό σαμποτάζ από τους αμετανόητους δοσίλογους της Νέας Δημοκρατίας, και λοιπούς υπονομευτές της αξιοπρέπειάς μας.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σήμερα, μετά από επτά χρόνια «υπαρκτού μητσοτακισμού», που ναι μεν μας γλίτωσε από τον Αλέξη (όπως λέει ο φίλος μου ο Σούλης, μετακλητός σε υπουργό), αλλά κατάφερε να μας φέρει στη τελευταία θέση στην ΕΕ σε αγοραστική δύναμη!
Δεν το λες και μικρό κατόρθωμα… έτσι είναι τα Χάρβαρντ, και η αριστεία!
Και τι βλέπουμε τώρα; Τη μεγαλειώδη επιστροφή του Αλέξη, απαλλαγμένου από τα βαρίδια του παρελθόντος, όλους εκείνους δηλαδή τους δήθεν συντρόφους, που δεν του επέτρεψαν να ολοκληρώσει το όραμά του, και που τώρα αυτομουτζώνονται ψάχνοντας τρόπο να ξανακερδίσουν την εύνοιά του μπας και χωθούν σε κανένα ψηφοδέλτιο, κι έχουν να φάνε.
Με τον πάντα σοφό λαό να στρέφει την πλάτη του στους νέους αυτόκλητους σωτήρες στυλ Καρυστιανού, Βελό, Κεν Κάσελ, Ζωζώκας, και λοιπούς τυχάρπαστους πολιτικάντηδες, και να στοιχίζεται πίσω από τον Αλέξη τον μοναδικό! Τον μεγάλο τιμονιέρη, όπως τον αποκαλεί η φίλη μου η κυρά Σούλα, που δουλεύει στο πρωτόκολλο δημόσιας υπΕρεσίας.
Ο τιμονιέρης, που κάποτε είπε ένα βροντερό όχι στους βρώμικους σχεδιασμούς του Σαμαρά, αλλιώς θα συνεχίζαμε να ζούμε κάτω από τη μπότα των γερμανοντυμένων, μέσα στο σκοτάδι, χωρίς ΕΡΤ, και θα είχαμε πήξει στους φόρους, τα χαράτσια, και τα διόδια, χώρια που θα σκύβαμε στους Τούρκους, και στους Σκοπιανούς, χώρια που οι μισθοί και οι συντάξεις θα καθηλώνονταν, η ακρίβεια θα θέριευε, και χώρια που θα κάνανε κουμάντο στη χώρα οι «κρατικοδίαιτοι» επιχειρηματίες με τα ΜΜΕ και τα κουμπούρια τους.
Σαν τον «υπαρκτό μητσοτακισμό» ένα πράγμα… ο οποίος όμως μάλλον θα είναι μια απλή και θλιβερή επταετής παρένθεση, μέχρι να ξαναδούμε το φως.
Διότι ευτυχώς, ο Θεός της Ελλάδας τον φώτισε, κι έτσι ο Αλέξης, αυτός ο πρώην Τσε και νυν Νέστωρ της πολιτικής, αποφάσισε να θυσιαστεί για μια ακόμη φορά, να παρατήσει τις ξάπλες, και να θέσει εαυτόν στην υπηρεσία του Γένους, ως ο νέος (πλην όμως έμπειρος) φάρος της Ελλάδας, και ο πυλώνας της νέας γενιάς, που μόνο καλά γι’ αυτόν έχει ακούσει!
Είθε να πετύχει στο έργο του, για το καλό όλων μας…
Διότι το να απαξιώνεις επιτυχώς την αριστερά, δεν είναι και εύκολο πράγμα εδώ που τα λέμε.
ΥΓ- Όπως μαθαίνω από πηγές μου σε ξένες πρεσβείες, μόλις ο Κυριάκος ακούει για ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά, τον πιάνει τρέμουλο, άπνοια, και χρειάζεται οξυγόνο και βαλεριάνες!
Γιατί άραγε; Χμ;
