Του Μανώλη Κοττάκη
Τις προηγούμενες φορές όλα ήταν σωστά. Αυτή τη φορά όλα ήταν λάθος. Από την πρώτη σειρά του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας απουσίαζαν οι πρώην πρωθυπουργοί και πρώην αρχηγοί της παράταξης. Πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής Θόδωρος Ρουσόπουλος, για να καλύψει το κενό, έκανε ειδική αναφορά στον Κώστα Καραμανλή «της εθνικής αυτοπεποίθησης» και στον Αντώνη Σαμαρά του πατριωτισμού, γεγονός που μάλλον επέτεινε τον εκνευρισμό του πρωθυπουργού.
Ο κύριος Μητσοτάκης πληροφορήθηκε, λίγο πριν ανέβει στο βήμα, ότι κατέφτασε στον χώρο του συνεδρίου ο ανιψιός του Γρηγόρης Δημητριάδης και «Ιφιγένεια» του σκανδάλου των υποκλοπών, και έτυχε θερμής υποδοχής από περίπου 300 συνέδρους της επιρροής του. Κατέφτασε με σχέδιο να ελέγξει την Κεντρική Επιτροπή για την οποία ήταν υποψήφιοι και οι διαχειριστές της «Ομάδας Αλήθειας». Έναν εκ των δύο χαιρέτισε μάλιστα στρατιωτικά σε στάση προσοχής ο κύριος Δημητριάδης.
Το κέφι του πρωθυπουργού έμελλε να χαθεί ακόμα περισσότερο στη διάρκεια του συνεδρίου όταν μεσαία κομματικά στελέχη ανέβηκαν στο βήμα για να δηλώσουν «τη συμπαράστασή τους στα θύματα του Predator και των παρακολουθήσεων», αν είναι αληθινά τα βίντεο που παρακολουθήσαμε στο διαδίκτυο, για να καταγγείλουν τα «φέουδα και τα τιμάρια» (Δημήτρης Γιάννος).
Η αμηχανία ήταν τόσο μεγάλη ώστε οι διοργανωτές του συνεδρίου δεν αντιλήφθησαν ότι έδινε το «παρών» σε αυτό η κόρη του Μιλτιάδη Έβερτ, Αλεξία, και την άφησαν να κάθεται κάπου στα ορεινά, άγνωστη μεταξύ αγνώστων πασόκων.
Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, με τους Καραμανλή – Σαμαρά και τις υποκλοπές να πλανώνται ως φαντάσματα στον αέρα, ανέβηκε στο βήμα την Παρασκευή το απόγευμα ο κύριος πρωθυπουργός, για να διαβάσει μία ομιλία, τον κορμό της οποίας έγραψε ο Γιάννης Βλαστάρης, αλλά σίγουρα και πολλοί άλλοι έβαλαν το χέρι τους για να την αλλοιώσουν.
Μια ομιλία μέτρια, που δεν άγγιξε τον κομματικό πατριωτισμό του συνεδρίου. Κάποτε σε τέτοιες περιστάσεις τα χειροκροτήματα έπεφταν ως καταιγίδα σε κάθε ατάκα του κύριου Μητσοτάκη. Αυτή τη φορά ήταν πιο χλιαρά και από ένα ψιλόβροχο.
Ο κύριος πρωθυπουργός εμφανίστηκε ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία να δηλώνει ότι θυμώνει με την ακρίβεια αντί να θυμώνει με τον εαυτό του. Εμφανίστηκε περίπου ως συνεχιστής του Κωσταντίνου Καραμανλή στις γεωτρήσεις εξορύξεως υδρογονανθράκων, χωρίς να αποφύγει στο τέλος τις αναφορές στον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος ήταν ο αρχιτέκτων της απόπειρας διάλυσης του Λαϊκού Κόμματος στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ο πολιτικός διπολισμός του πρωθυπουργού έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε χειροκρότησε και τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη όταν ανέφερε στην ομιλία του τη φράση του Καραμανλή «ανήκομεν στη Δύση», για να αντισταθμίσει τις αρνητικές εντυπώσεις που δημιούργησε στη Βουλή την Πέμπτη η κατά παραγγελία αναφορά του στο «κείται μακράν» του Κωσταντίνου Καραμανλή. Κατά παραγγελία, γνωρίζουμε από ποιον (ο Καραμανλής ήταν μεγάλος δυτικός, αλλά είχε άριστες σχέσεις με το Πεκίνο και τη Μόσχα).
Ήταν, ως φαίνεται, τόσο μεγάλη η απελπισία του πρωθυπουργού για αποδοχή και χειροκρότημα ώστε αντέγραψε ένα σύνθημα από ένα τηλεοπτικό σποτ της Χίλαρι Κλίντον, για να υποστηρίξει το επιχείρημα του «γιατί σταθερότητα». Το σύνθημα που έλεγε «με ποιον θα μιλήσει όποιος καλέσει στις τρεις το πρωί αν δεν υπάρχει σταθερότητα». Κλεμμένο κι αυτό από τον Κίσινγκερ, που είχε διερωτηθεί κάποτε «με ποιον θα μιλήσω από την Ευρώπη αν καλέσω στις 3 το πρωί». Οι Αμερικανοί, πάντως, απέρριψαν αυτό το επιχείρημα στις εσωκομματικές εκλογές του δημοκρατικού κόμματος, στις οποίες νίκησε ο Ομπάμα.
Η αμηχανία και ο πολιτικός διπολισμός του πρωθυπουργού φάνηκαν και με την αναφορά του στη φράση του Ανδρέα Παπανδρέου για το ποιος θα αφανίσει το χρέος. Φράση που ειπώθηκε το 1994 όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε τα ηνία της εξουσίας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Πώς, άραγε, συμβιβαζόταν αυτό το άνοιγμα στον Ανδρέα Παπανδρέου, την ίδια ώρα που ο Άδωνις Γεωργιάδης κατακεραύνωνε μέσα στο συνέδριο την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου ως «κατοχή» για την Ελλάδα, αυτό μόνο ο πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του θα μπορούσαν να το εξηγήσουν.
Η ομιλία του κυρίου Μητσοτάκη δεν είχε ίχνος αυτοκριτικής για τη διαφθορά και για την απομάκρυνση από τις αρχές και τις αξίες της παράταξης, ούτε κάποια συγγνώμη. Οι συγκρίσεις με τον Ακύλα, την υποψηφιότητα του οποίου επιχείρησε να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά λέγοντας ότι είχε επιστρατεύσει και το ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα του κυρίου Βέμπερ, ήταν καταλυτικές.
Ο Ακύλας αμέσως μετά το αρνητικό αποτέλεσμα στάθηκε μπροστά στα μικρόφωνα και ζήτησε συγγνώμη για την απογοήτευση που έδωσε στους Έλληνες με τη 10η θέση. Ο κύριος πρωθυπουργός απλά ζήτησε τον λόγο από τους αμφισβητίες του. Ούτε για τα επίχειρα του πολέμου της Ουκρανίας δεν ζήτησε συγγνώμη, απλά σημείωσε ότι «δυστυχώς ο πόλεμος συνεχίζεται». Αλλά δεν μας είπε ποιος στέλνει όπλα στον Ζελένσκι και ποιος φταίει για αυτό το «δυστυχώς».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ήταν σχετικά εύκολο για τους υπουργούς του κύριου Μητσοτάκη να αρχίζουν να παίρνουν αποστάσεις μικρότερες ή μεγαλύτερες από αυτό το οποίο έβλεπαν.
Η ομιλία του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια κατά των «μισθοφόρων» της εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου και κατά του «καθεστώτος» στην ουσία έγραψε από την αρχή και επικαιροποίησε την ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Δημοκρατίας.
Η ομιλία του υπουργού Οικονομικών Κυριάκου Πιερρακάκη με αναφορές στον Κωνσταντίνο Καραμανλή είχε κάποιους υπαινιγμούς ότι δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε «με το λίγο και με τη διαχείριση», αλλά στην ουσία επιχείρησε να εμφανιστεί ως συνέχεια της ηγεσίας Μητσοτάκη με προσεκτικές επίσης αιχμές προς τον «εσωκομματικό ψίθυρο» των διαφωνούντων.
Η ομιλία και οι παρεμβάσεις του Άδωνη Γεωργιάδη ήταν απογοήτευση. Αντί να βγει μπροστά από το πλήθος, προσπάθησε να κολακεύσει το πλήθος με ατάκες ΛΑΟΣ και γι’ αυτό, άλλωστε, δεν χειροκροτήθηκε ιδιαίτερα. Σκληρή πόρτα οι νεοδημοκράτες. Από την εκφώνησή της, μάλιστα, φαίνεται ότι δεν είχε γίνει καμία στοιχειώδης προετοιμασία εκ μέρους του για ένα τόσο σοβαρό γεγονός. Ο υπουργός Υγείας κατέθεσε την υποψηφιότητά του κάνοντας αυτό που έχει μάθει για μια ζωή. Αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση και φωνές, πολλές φωνές. Αλλά τώρα είναι κυβέρνηση. Και στη Ν.Δ. δεν γίνεται αρχηγός όποιος φωνάζει.
Αντιθέτως, ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας, στο πνεύμα Δένδια, έθεσε προσεκτικά και αυτός το ζήτημα της «απαξίωσης της ταυτότητας της παράταξης» και στόχευσε προς το Μέγαρο Μαξίμου με την αναφορά του στα excel Σκέρτσου και στο γεγονός ότι «η πολιτική δεν είναι μαθηματικά, αλλά είναι άνθρωποι».
Το φάντασμα των πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά πλανάτο μέσα στην αίθουσα. Αναφορές έκαναν όλοι σε αυτούς. Έκανε ο Νίκος Δένδιας. Έκανε ο Κωστής Χατζηδάκης. Έκανε ο Θόδωρος Ρουσόπουλος με τη μεστή ομιλία του. Έκανε ακόμα και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Με τρόπο που δικαιώθηκε στο τέλος για τη φράση της η Ντόρα Μπακογιάννη «συνέδριο χωρίς τον Καραμανλή δεν νοείται».
Πράγματι, όπως απεδείχθη στην πράξη, δεν νοείται. Απ’ ό,τι φαίνεται, ως συνέδριο νοούνται σήμερα οι δεκάδες σωματώδεις άνδρες ασφαλείας που συνόδευαν τους υπουργούς και τα κορυφαία κομματικά στελέχη που κατέφθαναν στον χώρο του συνεδρίου με τα πανάκριβα αυτοκίνητά τους.
Τούτων δοθέντων, δεν μας κάνει εντύπωση η αμηχανία στους συνέδρους. Οι συζητήσεις τους στα πηγαδάκια για τον χρόνο των εκλογών αλλά και για τα εσωκομματικά. Η δυσφορία τους για τη συνύπαρξη με υπουργούς και στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν φόρεσαν ποτέ τη φανέλα της Ν.Δ. και τους έκαναν στις ομιλίες τους κατήχηση με… Αλμπέρ Καμί.
Το έχουμε ξαναγράψει και γίναμε δυσάρεστοι, θα το ξαναγράψουμε και θα ξαναγίνουμε δυσάρεστοι: αυτή η Νέα Δημοκρατία με την παρούσα μορφή της έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της. Είναι ληγμένο προϊόν. Έχει λήξει προ πολλού.
Όποιος θέλει να ηγηθεί της παράταξης και όχι του κόμματος Μητσοτάκη θα πρέπει να την επανιδρύσει από την αρχή σε πρόσωπα, ιδέες και αξίες, είτε διατηρήσει το όνομά της είτε όχι.
Όπως θα έλεγε και ο Άρης Σερβετάλης σε ένα αγιορείτικο βίντεο που είδα στο ΤikΤok, «το μηδέν είναι η ταπείνωση». Για να εκτοξευτείς ξανά όπως ένας πύραυλος της NASA από το Κανάβεραλ προς τον ουρανό, πρέπει να μετρήσεις ανάποδα από το δέκα στο μηδέν.
Η κάθαρση, συλλογική και ατομική, έρχεται στη θρησκεία μας από το μηδέν, καιρός να έρθει και στην πολιτική.
Η Κεντροδεξιά πρέπει να αρχίσει την επανίδρυσή της από την ταπείνωση.
