Η εμβληματική «Κόλαση» του Δάντη Αλιγκιέρι, το πρώτο μέρος της Θείας Κωμωδίας του που αποτελεί ορόσημο για την παγκόσμια λογοτεχνία, είναι πιθανώς μια έμπνευση από την πρόσκρουση ενός αστεροειδούς στη Γη σύμφωνα με μια νέα ανατρεπτική θεωρία.
Η Θεία Κωμωδία χωρίζεται σε τρία κύρια μέρη Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος και αφηγείται το φανταστικό ταξίδι του Δάντη στον Άδη με οδηγούς τον Βιργίλιο και τη Βεατρίκη. Η νέα θεωρία υποστηρίζει ότι το αριστούργημα πιθανότατα απεικονίζει τον Σατανά ως έναν υπερταχύ «εισβολέα» παρόμοιο με αστεροειδή που χτυπά το νότιο ημισφαίριο της Γης και διαπερνά τον πλανήτη μέχρι τον πυρήνα του.
Οι δυνάμεις της πρόσκρουσης αναγκάζουν το βόρειο ημισφαίριο να υποχωρήσει σημαντικά δημιουργώντας έτσι τον πυρήνα της κόλασης ως έναν κρατήρα που σχηματίζεται από κάτω προς τα πάνω. Το έδαφος που εκτοπίζεται από την πρόσκρουση σχηματίζει το βουνό του Καθαρτηρίου σύμφωνα με τη νέα έρευνα που παρουσιάστηκε στη Γενική Συνέλευση της Ευρωπαϊκής Γεωλογικής Ένωσης που πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη.
Το γεγονός που περιγράφεται στο ποίημα φαίνεται να παραλληλίζεται με την πρόσκρουση του αστεροειδούς που οδήγησε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Παρόμοια με την πρόσκρουση του αστεροειδούς που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους η άφιξη του Σατανά στο έπος προκαλεί αλυσιδωτή πλανητική αντίδραση διαπερνώντας τον πυρήνα της Γης και δημιουργώντας την κεντρική κορυφή του Όρους του Καθαρτηρίου.
Ο καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας Τίμοθι Μπέρμπερι του Πανεπιστημίου Marshall στις ΗΠΑ υποστηρίζει ότι το έργο παρουσιάζει τον Σατανά ως ένα επιμήκες σώμα μεγέθους αστεροειδούς, που θυμίζει το διαστρικό αντικείμενο Oumuamua του οποίου η άφιξη ακολουθεί τη λογική μιας παγκόσμιας καταστροφής εξαφάνισης ειδών.
Ο Σατανάς του Δάντη, σύμφωνα με τον ίδιο, παρουσιάζεται ως ένας φυσικός αστεροειδής που δεν εξατμίστηκε κατά την πρόσκρουση και άλλαξε μόνιμα τη δομή της Γης. Οι εννέα κύκλοι της κόλασης στο ποίημα δεν αποτελούν απλώς συμβολισμό αλλά ενδέχεται να περιγράφουν τη συγκεντρική μορφολογία που παρατηρείται σε λεκάνες πρόσκρουσης αστεροειδών σε όλο το ηλιακό σύστημα από τη Σελήνη έως την Αφροδίτη.
Ο Δάντης φαίνεται να χαρτογράφησε διαισθητικά τη φυσική που απαιτείται ώστε ένα τεράστιο αντικείμενο να φτάσει στη μέγιστη συμπίεση στον πυρήνα της Γης αναφέρει ο καθηγητής. «Παρόλο που ο Δάντης δεν ήταν επιστήμονας ήταν από τους πρώτους ανθρώπους στην ιστορία που σκέφτηκαν τις φυσικές συνέπειες μιας μεγάλης μάζας που συγκρούεται με τη Γη με υψηλή ταχύτητα».
Η μυθολογία
Η νέα θεωρία υποστηρίζει επίσης ότι η μυθολογία είχε συμβάλει στην κατανόηση φυσικών απειλών για τον πλανήτη πολύ πριν από την επιστημονική μελέτη των προσκρούσεων αστεροειδών.
«Στο όραμα του Δάντη, το μέγεθος και η ταχύτητα του διαβόλου είναι τέτοια ώστε όταν προσκρούει δημιουργεί αμέσως την κόλαση, έναν τεράστιο κυκλικό κρατήρα με αναβαθμίδες που φτάνει μέχρι το κέντρο της Γης» σύμφωνα με τον Μπέρμπερι. «Η σύγχρονη μελέτη των μετεωριτών δεν εδραιώθηκε πραγματικά μέχρι τον 19ο αιώνα. Πριν από αυτό οι μετεωρίτες θεωρούνταν απλώς ατμοσφαιρικά φαινόμενα και δεν συνδέονταν με πέτρες που πέφτουν από τον ουρανό».
