Την εποχή που η ανθρώπινη απληστία απειλεί τον πλανήτη με πυρηνικό ολοκαύτωμα εμείς της αναπέμπομεν (δι’ αντιπροσώπου) ύμνους και της αναθέτουμε να μας «εκπροσωπήσει» στη Eurovision
Του Παναγιώτη Λιάκου
Όλοι καταγίνονται με την κλοουνίστικη αμφίεση και τα κομπαρσιλίκια του αοιδού Ακύλα επί σκηνής. Όμως κάτι με το οποίο σχεδόν ουδείς ασχολείται είναι το μήνυμα που στέλνει στον ακροατή η υπερπροβεβλημένη σαχλαμαρίτσα που τιτλοφορείται «Ferto» και θα μας «εκπροσωπήσει» στην Eurovision. Ας ρίξουμε μια ματιά στους στίχους, τουλάχιστον στους βασικότερους εξ αυτών:
«Πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο […] Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω/ Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω/ Ένα μπλοκ επιταγών και check σε όλους να γράψω/ Φέρε μου ένα ποτό που θέλω να ξεδιψάσω/ Φέρ’ τα μου όλα-όλα, πάλι δεν θα χορτάσω
Real estate, φέρ’ το/ sashimi tuna, φέρ’ το
χρυσό ρολόι, γυαλί designer/ σου λέω φέρ’ το
leather παλτό, φέρ’ το/ κι escargot, φέρ’ το
rally cars, yacht με stars/ σου είπα φέρ’ το
[…]
Ακόμη κι όλα δεν είν’ αρκετά/ θέλω τόσα πολλά, που δεν είναι απτά
Θέλω δόξα, αιωνιότητα και λεφτά/ ρούχα επιλεγμένα που ‘ναι τόσο ακριβά
Να φωνάζουν τ’ όνομά μου τόσο δυνατά/ και να χορεύω-χορεύω όσο πάω ψηλά».
Η Δέσποινα Τσαμόγλου είναι νομικός που ζει στη Βιέννη της Αυστρίας.
Σε ανάρτησή της στο facebook έγραψε γι’ αυτή την υπόθεση τα ακόλουθα εύστοχα: «Ας συνεννοηθούμε στην διάγνωση, τουλάχιστον. “Φέρ’ τα µου όλα – όλα πάλι δεν θα χορτάσω” είπε. Τι κενό είναι αυτό που δεν χορταίνει με τίποτα; Πόσο άγχος και χαμηλή αυτοεκτίμηση εμπνέει στα νέα παιδιά η αμείλικτη (και κρατικά χρηματοδοτούμενη) τάση, ότι για να νιώσεις ασφάλεια πρέπει να έχεις λεφτά, κουρέλια με υπογραφή designer, γιωτ, τζετς και δεν συμμαζεύεται;
Ότι ένας τέτοιος κορεσμός φέρνει πληρότητα; Ότι η αξία του ανθρώπου εκτιμάται με βάση τα αποκτήματα και τη θέση στην κοινωνία; “Στέμμα και θρόνο” θέλει, έστω και σε αμφιλεγόμενο βασίλειο…
Και ποια είναι αυτή η μαμά, της οποίας ο γιος νιώθει την ανάγκη να γίνει γονιός της, και την παρηγορεί με την προοπτική να την “προικίσει” πλουσιοπάροχα;
Πώς τον ανέθρεψε και έγινε -κατά δήλωσή του- αχόρταγος, περιφερόμενος με αμφίεση μεταξύ Παπουτσωμένου Γάτου και μουσάτης Κοκκινοσκουφίτσας, επιδιδόμενος σε γατίσια λικνίσματα και νιαουρίσματα προκειμένου να την αποκαταστήσει οικονομικά και να την κάνει ευτυχισμένη με σπίτια, αμάξια και εξοχικά;
Μήπως το πρόβλημα έγκειται στη διαπίστωση ότι η αξιοπρεπής διαβίωση είναι ούτως ή άλλως άπιαστο όνειρο, οπότε απεκδύεται κανείς την αξιοπρέπεια και βουρ στον κατήφορο για να βρει “ρούχα επιλεγμένα που είναι τόσο ακριβά”; Και είναι αυτή δικαιολογία για να σκοτώνει μέσα σε 3 λεπτά και τις εννέα Μούσες, όταν μάλιστα έχει την τιμή να ανήκει στον λαό που τις γέννησε;
Πάντως εκτέλεσε και τις Μούσες, και την αποστολή που του ανετέθη, αν και η “σύλληψη” της παρουσίασης του ντυμένου γυναίκα ή του με παλιμπαιδισμό μουσάτου έχει χάσει την όποια “πρωτοτυπία” του στο τσίρκο που λέγεται Eurovision Song Contest».
Εν κατακλείδι: Την εποχή που η ανθρώπινη απληστία απειλεί τον πλανήτη με πυρηνικό ολοκαύτωμα εμείς της αναπέμπομεν (δι’ αντιπροσώπου) ύμνους και της αναθέτουμε να μας «εκπροσωπήσει» στη Eurovision.
