Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Με το τέλος της πασχαλινής ανάπαυλας η πολιτική ζωή επιστρέφει σταδιακά στον προηγούμενο ρυθμό της, που όμως δεν μπορεί κανείς να προβλέψει με ασφάλεια εάν θα είναι και ο συνήθης ή εάν θα σημειωθούν ανατροπές και αναταράξεις.
Ήδη πριν ολοκληρωθεί η Εβδομάδα της Διακαινησίμου, θα έχουμε αύριο σύγκρουση κορυφής στη Βουλή, η οποία, αν και τυπικώς θα είναι προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για το κράτος δικαίου και τις υποκλοπές, αναμένεται να μετατραπεί σε εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση.
Όλες οι προσπάθειες της Μεγάλης Εβδομάδας για αλλαγή της ατζέντας με απανωτούς απροσανατολισμούς από τον πρωθυπουργό απέτυχαν παταγωδώς. Το κλίμα παραμένει το ίδιο -εάν όχι και περισσότερο- βαρύ για το κυβερνών κόμμα. Είχαν την ευκαιρία να το διαπιστώσουν και όσοι από τους «γαλάζιους» βουλευτές και στελέχη άντεξαν να μετακινηθούν στις περιφέρειές τους. Το καταγράφουν και οι μετρήσεις που διενεργούνται ύστερα από τα πρόσφατα γεγονότα σχετικά με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ακύρωσαν και αυτήν ακόμη τη μικρή δημοσκοπική ανάσα του προηγούμενου διαστήματος.
Ο κ. Μητσοτάκης προσέρχεται στην αυριανή κοινοβουλευτική διαδικασία στριμωγμένος στα σχοινιά, όχι μόνο για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων αλλά για το σύνολο της πολιτικής του. Απολογούμενος και δυνάμει κατηγορούμενος. Κι αυτό που τον ενοχοποιεί, τουλάχιστον πολιτικά, περισσότερο είναι η εμμονική του άρνηση να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες ικανές να ξεμπλοκάρουν τις εξελίξεις.
Χωρίς η αντιπολίτευση να αποτελεί σοβαρή απειλή, εξακολουθώντας να «ψάχνεται», παρατηρείται το παράδοξο -και ιστορικά πρωτόγνωρο εδώ και πολλές δεκαετίες- η ίδια η κυβέρνηση να έχει μεταβληθεί σε παράγοντα αποσταθεροποίησης, όχι μόνο του εαυτού της αλλά και ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, το οποίο δείχνει να πνέει τα λοίσθια με τη σημερινή του μορφή.
Η ειρωνεία είναι, μάλιστα, ότι επικαλείται τη σταθερότητα, η οποία όμως είναι κενή περιεχομένου. Μια εικονική πραγματικότητα με επικίνδυνες ψευδαισθήσεις για τους ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου. Μια ισορροπία που ισοδυναμεί με ανισορροπία.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο εάν αύριο στη Βουλή η αντιπολίτευση θα καταφέρει να θέσει αποτελεσματικά τον κ. Μητσοτάκη προ των ευθυνών του. Το ερώτημα είναι εάν και ο ίδιος θα έχει τη γενναιότητα να τις αναλάβει. Εμπράκτως. Αντί να επαναπαύεται στα χειροκροτήματα των άβουλων βουλευτών του.
Η παράταση της σημερινής κατάστασης μόνο νέα αδιέξοδα μπορεί να επισυσσωρεύσει στον δημόσιο βίο και μάλιστα σε μια συγκυρία διεθνών αλλαγών και ανακατατάξεων, μπροστά στις οποίες η χώρα μας χρειάζεται στιβαρές θέσεις και αποφάσεις. Αντιθέτως, και αυτή ακόμη η τοξικότητα που συγκεντρώνεται στην πολιτική σκηνή σε συνδυασμό με τη διαρκή υποβάθμιση και κατάπτωση είναι αποτέλεσμα της τακτικής του πρωθυπουργού να αδιαφορεί επί της ουσίας για τα πάντα, προκειμένου να ικανοποιήσει το δικό του «εγώ» και τα στενά του συμφέροντα.
