Του Strange Attractor
Σε μια κομβική γεωπολιτικά γωνιά του κόσμου, κάπου ανάμεσα στην ονειρική φαντασία και τη σκληρή επικαιρότητα, υπάρχει μια ιστορική, πλην όμως ανυπόληπτη πλέον, χώρα που λέγεται Γρεκία, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται και «Ατιμωρησίαλαντ».
Με κάποιους ποταπούς μάλιστα να τη χαρακτηρίζουν ως τη «Ντίσνεϊλαντ της ατιμωρησίας»! Γιατί;
Το νέο «όνομά» της δεν είναι τυχαίο… είναι περιγραφικό, σχεδόν τουριστικό.
Αν οι αρμόδιοι για τον τουρισμό της χώρας είχαν χιούμορ, η Γρεκία θα είχε ως σλόγκαν: «Έλα όπως είσαι, και κάνε ό,τι θέλεις. Κανείς δεν θα σε ελέγξει».
Κι αυτό διότι στην Ατιμωρησίαλαντ, η έννοια της δικαιοσύνης είναι περισσότερο μια ποιητική ιδέα παρά μια πρακτική εφαρμογή.
Οι φυλακές, για παράδειγμα, θεωρήθηκαν κάποτε υπερπλήρεις.
Και τι κάνει ένας σύγχρονος, αποτελεσματικός κρατικός μηχανισμός, που έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο, και κυβερνά με αριστερό πρόσημο σε τέτοιες περιπτώσεις;
Μα φυσικά, απελευθερώνει τους κρατούμενους! Όλους, ή σχεδόν όλους…
Έτσι, χιλιάδες βαρυποινίτες, τότε που κυβερνούσε η αριστερή ελπίδα, βγήκαν στον καθαρό αέρα, να απολαύσουν την ελευθερία που τόσο τους είχε λείψει, και, όπως αποδείχθηκε, να συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους με ανανεωμένο ζήλο.
Οι υπόλοιποι; Αυτοί που δεν πρόλαβαν να καταδικαστούν;
Α, αυτοί είναι οι πραγματικοί τυχεροί. Κυκλοφορούν ελεύθεροι, περιμένοντας τη δίκη τους, που έχει προγραμματιστεί κάπου μεταξύ του «όταν βρούμε χρόνο» και του «ποτέ». Του «Αγίου Φούφουτου ανήμερα» δηλαδή, όπως κοροϊδεύουν οι ποταποί που λέγαμε.
Η αναμονή άλλωστε είναι αρετή. Και αν τελικά καταδικαστούν;
Μικρό το κακό. Μια ποινή που μοιάζει μεγάλη στα χαρτιά, αλλά στην πράξη λειτουργεί σαν διακοπές με διαλείμματα: συχνές άδειες, αναστολές, μειώσεις, περιοριστικοί όροι, ευεργετικοί υπολογισμοί, κ.ο.κ.
Η χαρά του παραβάτη!
Ένα δικονομικό σύστημα που σέβεται τον άνθρωπο, ιδιαίτερα όταν αυτός έχει παραβιάσει κάθε έννοια σεβασμού προς τους άλλους…
Οι ανήλικοι, από την άλλη, αποτελούν το καμάρι της χώρας. Το μέλλον της. Και όπως κάθε καλό μέλλον, πρέπει να προστατεύεται.
Από τι; Μα από τις συνέπειες των πράξεών του, φυσικά.
Έτσι, ανεξαρτήτως του τι κάνουν, η κοινωνία τους αγκαλιάζει με κατανόηση. Ίσως και με ένα ελαφρύ χτύπημα στην πλάτη, τύπου «δεν πειράζει, συμβαίνουν αυτά… παιδιά είναι».
Και άσχετα αν αυτά τα παιδιά αλληλοσφάζονται καθημερινά, η λύση των «ειδικών» είναι πως «χρειαζόμαστε κι άλλους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς στα σχολεία»!
Άσχετα αν έχει αποδειχτεί πασιφανώς πως τα σχολεία (και οι ψυχολόγοι τους) απέτυχαν παταγωδώς, κι αυτό που χρειαζόμαστε είναι φυλακές ανηλίκων… υψηλής μάλιστα ασφαλείας!
Στο μεταξύ, η νέα (τα τελευταία 7 χρόνια) πολιτική ηγεσία της Ατιμωρησίαλαντ, που δεν είναι αριστερή, και που αυτοχαρακτηρίζεται ως «επιτελική», εργάζεται σκληρά.
Όχι απαραίτητα για το κοινό καλό, αλλά σίγουρα για κάτι…
Οι μέρες της γεμίζουν με σημαντικές αποφάσεις, όπως π.χ. ποιος θα πάρει ποια θέση, ποιος θα εξυπηρετηθεί από ποιον, ποιος θα πάρει επίδομα (συνήθως μαϊμού), ποιος θα «βολευτεί», και ποιος θα διοριστεί (παράτυπα) στο δημόσιο.
Και όλα αυτά από μια κυβέρνηση που εξελέγη με σύνθημα τη μείωση του δημοσίου και του κρατισμού!
Βέβαια, για να τα λέμε όλα, αν εξαιρέσουμε το ότι διόρισε (μετακλητούς) στο δημόσιο όποιον τη ψήφισε, όντως μείωσε το κράτος… καταργώντας κάθε είδους έλεγχο της εφαρμογής της νομιμότητας και της ασφάλειας στα αεροπλάνα, τα αεροδρόμια, τα τρένα, κλπ.
Από κει και πέρα, ένας άλλος τομέας στον οποίο διαπρέπουν οι «άριστοι» είναι τα σκάνδαλα, που όμως δεν είναι αποτυχίες, είναι απλώς παρεξηγήσεις που δεν εκτιμήθηκαν επαρκώς από το κοινό.
Τα ρουσφέτια για ίδιον όφελος, και για όφελος συγκεκριμένων κομματικών βαστάζων και ψηφοφόρων είναι… κοινοβουλευτικό έργο!
Τα δε μέσα ενημέρωσης, πάντα αδέκαστα και πάντα στο πλευρό της πλήρους (χα χα χα) ενημέρωσης, φροντίζουν να παρουσιάζουν την πραγματικότητα με τον απαραίτητο… φωτισμό.
Όταν κάτι δεν πάει καλά, δεν είναι πρόβλημα, είναι «πρόκληση».
Όταν κάτι πάει πολύ άσχημα, είναι απλά ένα ακόμη «μεμονωμένο περιστατικό».
Και όταν όλα καταρρέουν, είναι απλώς «ένα σύνθετο φαινόμενο που απαιτεί χρόνο και προσπάθεια», ή το πιο σύνηθες τελευταία «φταίνε οι… Χούθι»!
Και ο λαός; Ο λαός είναι ήρεμος. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται.
Έχει μάθει να ζει με τα λίγα, να περιμένει τα περιστασιακά επιδόματα σαν μικρές γιορτές, να προσαρμόζεται.
Κάποιοι τον λένε παθητικό, άλλοι υπομονετικό.
Ίσως είναι απλώς κουρασμένος.
Ίσως έχει πειστεί ότι «έτσι είναι τα πράγματα, και δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξουν».
Το πιο εντυπωσιακό όμως στην Ατιμωρησίαλαντ δεν είναι η εγκληματικότητα, ούτε η διαφθορά. Είναι η κανονικοποίηση όλων αυτών. Το ότι τίποτα δεν προκαλεί πια έκπληξη.
Ότι το παράλογο έχει γίνει ρουτίνα, και το εξωφρενικό καθημερινότητα.
Έχει όμως μέλλον αυτή η χώρα;
Αν το μέλλον ορίζεται ως συνέχεια του παρόντος, τότε ναι, και μάλιστα λαμπρό.
Αν όμως σημαίνει αλλαγή, βελτίωση, μια στροφή προς κάτι πιο δίκαιο και λογικό… τότε μάλλον χρειάζεται κάτι περισσότερο από νόμους, επιδόματα και σικέ δελτία ειδήσεων.
Ίσως χρειάζεται να ξυπνήσει.
Ή έστω να ανοίξει λίγο τα μάτια…
Αλλά χώρα με τέτοιους πολιτικούς εκπροσώπους, και με τέτοια διανόηση (καλλιτεχνική, δημοσιογραφική, κλπ) μάλλον δεν της πρέπει λευτεριά…
Όμως όπως λένε (πάλι) οι ποταποί… «δεν βαριέσαι; Τα σκυλάδικα να μένουν ανοικτά και θα τα βρούμε όλα, ή θα τα βρει η… υπΕρεσία».
ΥΓ- Τέτοιες σαχλαμάρες γράφω χρόνια τώρα, και γι’ αυτό με απείλησε με διαγραφή η ΕΣΗΕΑ (επί Συριζανέλ), άσχετα αν δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε ανήκω στην ΕΣΗΕΑ!
