Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Ο γκουρού του ποδοσφαιρικού στοιχήματος στην Ελλάδα ήταν ο πρόωρα απ’ την καρδιά του προδομένος Γιώργος Παρασκευάς. Ένα οξυδερκές πατριωτάκι από την Κύπρο που, ενώ σπούδαζε νομικά στην Αγγλία, πέρναγε τις ελεύθερες ώρες του στα στέκια των μπουκ, προσπαθώντας να καταλάβει τη λογική του τζόγου και της γκανιότας στη μαθηματική τους διάταξη.
Δεν έδινε «άχαστα». Ο βασικός του κανόνας ήταν «Παίζε με μέτρο και χωρίς να ζητάς εκδίκηση. Κινήσου βάσει προϋπολογισμού, από τον οποίον δεν θα παρεκκλίνεις – δεν παίζεις με λεφτά που τα έχεις για βασικές ανάγκες, νόμος! Παίζε με σκοπό τη νίκη και μόνο όταν οι αποδόσεις που έχουν δώσει οι γαμοεταιρίες στοιχημάτων είναι λάθος και σε συμφέρουν. Κι αν τα πράγματα δεν πάνε καλά κι έχεις δέκα φράγκα στην τσέπη και το δίλημμά σου είναι να βγάλεις την γκόμενα για καφέ ή να τα τζογάρεις στο Στοίχημα, τότε το καλό που σου θέλω, βγάλε για καφέ το κορίτσι»! Το τελευταίο ειδικώς το τήρησα ευλαβικά.
Στο περασμένο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου παρασύρθηκα και τα ξέχασα όλα. Είχα έναν περιορισμένο λογαριασμό της πλάκας ο… τζογαδόρος της συμφοράς, 50 ευρώ συνολικά και σε τρεις μέρες μέσα έχασα τα περισσότερα κι είχα μείνει μόλις με ένα πεντάευρο. Περισσότερο για την ψευδαίσθηση και την αγορά φθηνών ελπίδων έμπαινα. Ότι και καλά είμαι κι εγώ μέρος της Ιστορίας.
Το έπαιξα και αυτό και παρ’ ελπίδα ρεφάρισα! Τουρκία – Γεωργία άσο και over και Πορτογαλία – Τσεχία Χ ημίχρονο, άσο τελικό. Πήρα πίσω 51 ευρώ… Δεν ήταν το ποσόν, σκεφτόμουν. Είναι που θέλεις να ανακαλέσεις ρίγη παλαιών συγκινήσεων. Όπως τότε στον ιππόδρομο στις Τζιτζιφιές, εκεί που παρακολουθούσε ο Στράτος Διονυσίου από το απέναντι ξενοδοχείο με τα κιάλια τα δικά του άλογα, όπου χάσαμε κάποτε ή, σωστότερα, δεν κερδίσαμε στο «ντέρμπι της χρονιάς», στο οποίο αγωνίζονται για πρώτη φορά οι νεαροί τριετείς ίπποι, κάποια καλά λεφτά με τον κολλητό μου τον Μάκη…
Παίξαμε «τετρακάστ» έπειτα από μελέτη και, αφού είχαμε δει στην καθιερωμένη περιφορά (ο Μάκης γνώριζε και το γενεαλογικό τους δένδρο!) τα τέσσερα πρώτα άλογα, και τα πετύχαμε! Μόνο που εκείνος, κλασικός «αλογομούρης» που δεν μου ‘χε εμπιστοσύνη, πήγε κι άλλαξε τη σειρά στο ταμείο και «χάσαμε» 500.000 παλιές δραχμούλες…
Πήγα μαζί του κι άλλη μια φορά στο Μαρκόπουλο, όπου μεταφέρθηκε στους Ολυμπιακούς ο νέος ιππόδρομος, υποχρεώνοντας πολλούς συνταξιούχους -και πάρα πολλές μεσόκοπες γυναίκες που ξεχνιούνται με τις ώρες μπροστά σε μια οθόνη όπου χορεύουν οι αριθμοί του ΚΙΝΟ!- να πυκνώνουν τα καθίσματα στα συνοικιακά προποτζίδικα.
Μέσα στο ξεροβόρι, γιατί και ο ιππόδρομος υπαίθριο «γούστο» είναι, χάναμε απανωτά τη μια κούρσα πίσω απ’ την άλλη, ώσπου στην τελευταία σπάει ο διάολος το ποδάρι του και παίρνουμε πίσω όλα τα χαμένα, πληρώνουμε τα «μαύρα» ουίσκια που πίναμε μέχρι τότε για το κρύο και βγάζουμε κι ένα μικρό κέρδος για να ‘χουμε πρόσωπο να γυρίσουμε σπίτι και να αποφύγουμε ειρωνικά σχόλια από τις κυράδες μας!
Περιμένοντας να εξαργυρώσουμε τα πονταρίσματα κι ενώ τα φώτα στον στίβο χαμήλωναν, ο «δικός» μου συναντιέται στην ουρά με έναν παλιό του γνώριμο. «Το ταμείο, Μάκη, είναι ψυχοθεραπεία» του λέει φιλοσοφώντας με ένα χαμόγελο θριάμβου και δίνουν εγκάρδια τα χέρια σαν τυχαίοι επιζώντες μιας μάχης με αναρίθμητα θύματα…
