Του Strange Attractor
Eδώ και αρκετό καιρό είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι χάρη στην καταστροφική πολιτική του Σύριζα, όταν κυβερνούσε, όχι μόνο απαξιώθηκε οριστικά η «αριστερά» στην Ελλάδα, αλλά ο Κυριάκος βρήκε γήπεδο να παίζει χωρίς αντίπαλο, ξεδιπλώνοντας το δικό του όραμα για μια Ελλάδα ανώνυμη εταιρία, όπου τις μετοχές κρατάνε γερά οι «άριστοι», και οι φίλοι τους κρατικοδίαιτοι (δήθεν) επιχειρηματίες.
Με τον λαό, που υπέφερε τα πάνδεινα επί Συριζανέλ, να στοιχίζεται πίσω του, να τον στηρίζει (παρά τα σκάνδαλα και τη διαφθορά) και να του υπόσχεται μια τρίτη θητεία! Το λέει και ο Πορτοσάλτε, το γράφει και ο Μουμτζής…
Δειλά δειλά όμως βλέπω τον άνεμο να αλλάζει κατεύθυνση.
Λίγο το ότι τα χρόνια πέρασαν και οι μνήμες ξεθώριασαν, λίγο η παντελής απουσία αξιόπιστης υπάρχουσας αντιπολίτευσης, λίγο οι πάμπολλοι νέοι απολιτίκ συνέλληνες (και νομιμοποιημένοι μετανάστες) που θα ψηφίσουν, και που επί Συριζανέλ ήταν παιδάκια του δημοτικού, λίγο η παγκόσμια αστάθεια, η ακρίβεια, και όλα τα υπόλοιπα… με κυριότερο την επιστροφή του Αλέξη (να τον δοκιμάσουμε κι αυτόν, σάμπως οι άλλοι καλύτεροι είναι;), και αρχίζω να ετοιμάζομαι για μια νέα επέλαση προς την… άβυσσο.
Διότι παρ’ όλη την καταστροφή που επέφερε στη χώρα ο Αλέξης και το freak show του, ο σοφός ελληνικός λαός παραμένει αμετανόητος, και σε μεγάλο μέρος του συνεχίζει να στοιχίζεται πίσω από τυχάρπαστους κομπογιαννίτες και γυρολόγους.
Δεν είναι τυχαίο που εκατομμύρια Έλληνες ξαναψήφισαν τον Αλέξη τον Σεπτέμβριο του ’15, με κάπιταλ κοντρόλς, με κλειστές τράπεζες, με ατελείωτες ουρές στα ΑΤΜ, και με πρόσφατη τη μεγάλη κωλοτούμπα του περίφημου δημοψηφίσματος, που τον κατέστησε διάσημο «πολιτικό απατεώνα» σε κάθε άκρη του πλανήτη. Χώρια όλα τα άλλα που είχε υποσχεθεί και τα οποία ουδέποτε σκέφτηκε καν να εφαρμόσει (751 ευρώ βασικό μισθό, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, κατάργηση του μνημονίου, ακύρωση του ξεπουλήματος τρένων και αεροδρομίων κλπ. κλπ.)…
Το μόνο που έκανε ήταν να περικόψει μισθούς και συντάξεις, να ανοίξει τις φυλακές, και να φέρει στη χώρα εκατοντάδες χιλιάδες «πρόσφυγες», με τις εκατοντάδες ΜΚΟ και τους επαγγελματίες αλληλέγγυους να τρίβουν τα χέρια τους!
Σήμερα λοιπόν, με όλα αυτά που ζούμε στον «υπαρκτό μητσοτακισμό», αν ο Αλέξης παίξει τα χαρτιά του σωστά, δεν αποκλείεται να τον δούμε ξανά μεγαλοπαράγοντα της απαξιωμένης πολιτικής μας σκηνής, ακόμη και ως αρχηγό του δεύτερου κόμματος (ειδικά αν συστρατευτεί μαζί του ο Πάντζας, ή ο Κουλούρης).
Ο λαός μας έχει κοντή μνήμη, και αδυναμία ορθής κρίσης. Τέλος…
Έχω γράψει στο παρελθόν, τότε επί παντοδυναμίας των Συριζανέλ, ότι ακόμη κι αν τον πιάσουν κάμερες τον Αλέξη να σφάζει μωρά στην πλατεία Συντάγματος, θα βρεθούν ουκ ολίγοι που θα τον δικαιολογήσουν λέγοντας πως «κάποιο λόγο θα είχε το παιδί για να παραφερθεί». Όπως οι ίδιοι, όταν συλλαμβάνεται πρόσφυγας πολέμου, από χώρα χωρίς πόλεμο, μαχαιροβγάλτης, σπεύδουν να πουν «έλα μωρέ, πεινούσε το καημένο». Κάπως έτσι…
Και μπορεί στο παραπάνω παράδειγμα να υπερβάλλω, όμως όπως θυμόμαστε ο Αλέξης ήταν κυρίαρχος του παιχνιδιού επί πέντε μαύρα συναπτά έτη. Και τώρα μας απειλεί με επανάληψη.
Με πάρα πολλούς (στον επαγγελματικό, και φιλικό κύκλο μου) να τον σιγοντάρουν, μιας και είναι απαυδισμένοι από τους «άριστους» κλέφτες, δεν τους γεμίζει το μάτι ο Ανδρουλάκης, γελάνε με τη Ζωζώ και τον Βελό, τον Κεν Κάσελ τον θεωρούν γραφικό, τον Φάμελο ολίγιστο, την Καρυστιανού απλά τη λυπούνται ως χαροκαμένη μάνα, κ.ο.κ.
Ποιος μένει να μας σώσει από τη λαίλαπα της «γαλάζιας γλίτσας»; Ο νουνεχής Αλέξης, που λέγαμε… που επιστρέφει πιο ώριμος από ποτέ, έχοντας μάθει, όπως λέει, από τα λάθη του, και ολίγον τι αγριεμένος!
Και πολλοί τον περιμένουν πώς και πώς για να μας ξανασώσει! Ή τουλάχιστον να ξαναπροσπαθήσει…
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι όπως έγραφα από το 2011, ο Αλέξης αποτελεί την προσωποποίηση του μέσου νεοέλληνα.
Είναι το είδωλό του στον καθρέφτη.
Για τους εν πολλοίς απολιτίκ συμπολίτες μας, κυρίως τους νέους της μετεφηβικής ηλικίας, ο Αλέξης είναι το γελαστό ντόμπρο παιδί που κάποτε μόνος του τα έβαλε με τους «κακοί κσένοι τοκογλύφοι», με τους ντόπιους νενέκους, και που πάλεψε για τα δίκια μας, αλλά που τον πούλησαν και αυτόν «οι σατανικές δυνάμεις που μας κυβερνάνε αφού»… διότι μας θέλουν γονατισμένους, μας ζηλεύουν κλπ.
Για τις γυναίκες, και δη εκείνες τις κυράτσες σε προχωρημένη κλιμακτήριο, με τα τατού της χαμένης νιότης τους να ξεθωριάζουν πάνω στα πλαδαρά κορμιά τους, ο Αλέξης είναι το απόλυτο τεκνό, ο γλυκούλης, ο ποθητός «κρυφός εραστής», ή ο ιδανικός γαμπρός για την κόρη μας, που μπορεί μερικές φορές να είναι ατσούμπαλος, να στραβοστομιάζει, να γέρνει από την πολλή μαγκιά, να έχει χοντρά μπούτια, αλλά στο φινάλε είναι σαν κι εμάς.
Δικό μας παιδί. Με ατέλειες. Μας εκφράζει.
Κάνει λάθη, δεν το παίζει διανοούμενος ή μορφωμένος, παλεύει όπως όλοι μας με τα «εγγλέζικα», είναι απλός στο ντύσιμο κλπ.
Εξάλλου, ήταν άφθαρτος, καλοπροαίρετος, δεν έκλεψε, και αν μη τι άλλο αυτός τουλάχιστον προσπάθησε.
Για τους περισσότερους άνδρες ο Αλέξης είναι ιδανικός για πρωθυπουργός, αφού ο Έλληνας δεν θέλει να αισθάνεται κατώτερος κανενός, και δη εκείνων που τον εκπροσωπούν.
Εξ ου οι Ζαγοράκηδες, οι Σκουρλέτηδες, οι Στρατούληδες, οι Καμένοι, οι Μακάριοι, οι Μαρινάκηδες, οι Μπρατάκοι, οι Καραμανλήδες του Αχιλλέως, ή Έλενα η Ράπτη, η Ραχήλ, το Ρενάκι η Δούρου, και άλλοι τέτοιοι… ταγοί που νομοθετούν για πάρτι μας χρόνια τώρα.
Πιο συγκεκριμένα, ο Αλέξης δεν είναι ιδιαίτερα όμορφος, ψηλός, ή γυμνασμένος, ώστε να συνιστά απειλή και πηγή ζήλειας μην τυχόν μας φάει τη γκόμενα. Παράλληλα είναι καπάτσος, επιτήδειος, ψευτόμαγκας, ολίγον τι κάγκουρας, και πάνω απ όλα παρλαπίπας, ιδιότητες δηλαδή που εκφράζουν τον νεοέλληνα κλαρινογαμπρό, που και αυτός με τα ψέματα και εν μέσω καταλήψεων για την τιμή της τυρόπιτας τελείωσε λύκειο, που δεν έμαθε ποτέ σωστά μια ξένη γλώσσα, που με τα ψέματα (δημοκρατικό πεντάρι και δικαίωμα στην αντιγραφή) τελείωσε και πανεπιστήμιο, και που επίσης με τα ψέματα έφτασε εκεί που έφτασε.
Τι να τα κάνουμε τα Χάρβαρντ, τα γαλλικά, τις γραβάτες, και τα διδακτορικά; Τους είδαμε και τους κουστουμαρισμένους άριστους ανεπιστήμονες… με τα δήθεν φτυχία.
Αυτό είναι εν ολίγοις το μυστικό με το οποίο ο Αλέξης μάς κατσικώθηκε πριν από χρόνια, και ίσως μας κατσικωθεί ξανά.
Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, προτιμάμε έναν κλέφτη στο Μαξίμου, ή έναν πολιτικό σαλτιμπάγκο, πλην όμως πιο έντιμο; Χμ;
Εκεί θα παιχτεί το αν ο Αλέξης ξανακάτσει στον σβέρκο μας…
Πώς λοιπόν θα μπορέσει ο Αλέξης, τον οποίο εκτός από ανεπαρκή εγώ τον θεωρώ και ιδιαίτερα επιτήδειο πολιτικό τσαρλατάνο, να ξαναμπεί στο παιχνίδι με το νέο του κόμμα; Πολύ απλά…
Κατ’ αρχάς θα ξαναέχει μαζί του ένα τσιμεντένιο μπλοκ ψηφοφόρων, που αποτελείται από τους μισούς τουλάχιστον δημοσίους υπαλλήλους, που στον Αλέξη βρίσκουν αποκούμπι, και κυρίως το κομμάτι εκείνο των Δ.Υ. που είναι συμβασιούχοι, ιδιωτικού δικαίου, υπάλληλοι ΔΕΚΟ, εργαζόμενοι σε άχρηστους από καιρό οργανισμούς, σε δήμους, περιφέρειες κλπ. Αυτοί είναι που φοβούνται περισσότερο τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, που μπορεί να έχει σπάσει ρεκόρ σε διορισμένους μετακλητούς, όμως μισεί και θέλει να αποτελειώσει το δημόσιο, και γι’ αυτό τα δίνει όλα σε φίλους εργολάβους.
Αν τους μετρήσουμε όλους αυτούς, προσθέτοντας από 2-3 εξαρτώμενα μέλη τους στον καθένα, να ένα καλό εκλογικό ποσοστό ως μαγιά, αφού θα μιλάμε για περίπου 500 ή 600 χιλιάδες ψήφους. Μπορεί και περισσότερες, αν υποσχεθεί επιστροφή των δώρων στους Δ.Υ. και σύνταξη στα… 50!
Από κει και πέρα, αν ο Αλέξης υποσχεθεί (το συνηθίζει) και 100.000 νέες προσλήψεις στο δημόσιο, να άλλες 300.000 ψήφοι αμέσως αμέσως. Οι ενδιαφερόμενοι συν τις οικογένειές τους.
Πάμε παρακάτω: Τρεις στους εκατό Ελληνέζους να πιστέψουν οποιαδήποτε σαχλαμάρα υποσχεθεί κάποιος πολιτικάντης, τότε αυτός μπαίνει στη Βουλή (δείτε π.χ. τον Δρα Μπαρουφάκη, τη Ζωζώ, και λοιπούς… σωτήρες).
Οπότε, τι κάνει ο Αλέξης που έχει και την τεχνογνωσία στις παρλαπίπες;
Απευθύνεται στους σημερινούς 16αρηδες και 17αρηδες, που θα ψηφίσουν, τους υπόσχεται μια 6μηνη στρατιωτική θητεία (διότι η σημερινή 11μηνη είναι βασανιστήριο!!!!), ή ακόμη και κατάργησή της, τους δίνει (έστω στα ψέματα) την υπόσχεση ότι θα καταργήσει τις εξετάσεις στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ, δωρεάν πατίνια και WiFi, και ό,τι άλλο του κατέβει, και να άλλες 300.000 ψήφοι στο πανέρι!
Θέλετε κι άλλους; Πάρτε τους διεμφυλικούς, θέμα που μπορεί στην πραγματικότητα να αφορά μόνο 500-1.000 άτομα σε ολόκληρη την Ελλάδα, αλλά επικοινωνιακά πείθει πολλές δεκάδες χιλιάδες και καλά προχωρημένων συμπολιτών μας, που κάτι τέτοια τα θεωρούν πρωτοποριακά, εξ ου και ο Κυριάκος έσπευσε να τους στηρίξει παντοιοτρόπως, διαγράφοντας ακόμη και τον Σαμαρά για χάρη τους… Για να «μπαντρεύονται οι μπούστηδι», που λέει κι ο φίλος μου ο Λάκης, παλιός ΟΝΝΕΔΙΤΗς, οπαδός του Γιακουμάτου, που τώρα «ψηφάει» ΝΙΚΗ…
Ή αυτό με την κάνναβη. Τη νομιμοποιεί με ένα άρθρο και έναν νόμο (στα λόγια) και τσουπ… εκατοντάδες χιλιάδες ψήφοι! Ξέρετε πόσοι «χασικλήδες» ψηφίζουν; Μιλιούνια…
Αν στις παραπάνω κατηγορίες προσθέσουμε τους φύσει ιδεοληπτικούς (δήθεν) Αριστερούς, που όσο δεξιά κι αν το πάει στην πράξη ο Αλέξης αυτοί θα συνεχίσουν να τον θεωρούν ως τον Τσε των Βαλκανίων, ή τους εγγενώς ηλίθιους (μεγάλοι οι αριθμοί τους σε κάθε κοινωνία), τότε εύκολα βλέπουμε πώς αν πάμε σε εκλογές όπως έχουν τα πράγματα, ο Αλέξης όχι μόνο θα επιστρέφει, αλλά μπορεί και να κάνει περίπατο.
Διότι ποιους θα έχει απέναντί του;
Τη ΝΔ των ΟΠΕΚΕΠΕΔΩΝ, των σκανδάλων, και της κλεψιάς;
Τα (εκ δεξιών) παρακλάδια της, που πιο πολύ με την Καρυστιανού και τον Σαμαρά ασχολούνται παρά με τις πομπές των «αρίστων»;
Το Πασόκ του «βλάχου»;
Τον φαλακρό δόκτορα της συμφοράς;
Τον Κεν (με τον Τάιλερ παρέα);
Τη Ζωζώ;
Τον νοσταλγό του Στάλιν;
Τον Φάμελο, που το 2017, όταν δόθηκαν από τον Σύριζα τα αεροδρόμια στους «κακοί γερμανοί» έβγαλε λόγο στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, λέγοντας πως η Φραπόρτ αποτελεί πυλώνα ανάπτυξης;
Ποιον;
Γι’ αυτό σας λέω, και λυπάμαι πολύ, ο Αλέξης μάλλον επιστρέφει, μάλλον θα βγει δεύτερος, και μάλλον θα μείνει… για μια ακόμη μαύρη πενταετία (και βάλε).
Γιατί; Διότι όταν στην Αιλάντα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς… που είπε κάποιος «ποιητής»!
