Η πρόταση που λέει ο Αλέξης Τσίπρας για πατριωτικό φόρο, ήτοι ένα Ταμείο Σύγκλισης με εθελοντικές εισφορές επιχειρήσεων, εννοείται πως είναι ανεδαφική και μη ρεαλιστική καθώς στην Ελλάδα ζούμε όπως και στον πλανήτη Γη (για να είμαστε δίκαιοι), ωστόσο δεν είναι για πέταμα και στην πραγματικότητα είναι μία «μπανανόφλουδα» για τους πλούσιους.
Του λένε ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις άνω των 250 εργαζομένων – οι οποίες καλούνται να εισφέρουν – είναι μόλις το 0,2% του αριθμού των επιχειρήσεων στη χώρα.
Προφανώς, πρόκειται για σοφιστεία. Κι αν τον αντιμετωπίζουν έτσι, μάλλον εκτίθενται οι ίδιοι.
Στη χώρα λοιπόν υπάρχουν 2000 τέτοιες μεγάλες επιχειρήσεις.
Ελέγχουν το 30-35% του συνολικού επιχειρηματικού τζίρου- 120 με 140 δισ. ευρώ ετησίως -, παράγουν το 36% της ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας της μη χρηματοοικονομικής οικονομίας και αντιπροσωπεύουν το 20-22% του ΑΕΠ!
Άρα μιλάμε για ένα ισχυρό και πολύ… παχύ στρώμα οικονομικής δραστηριότητας, όχι το 0,2% πάντως της οικονομίας.
– Το εάν θα ανταποκριθούν αυτοί οι ισχυροί είναι άλλο θέμα.
Ωστόσο όπως είπαμε είναι παγίδα για τα μεγάλα επιχειρηματικά μπλοκ.
Βλέπετε είναι άλλο να κρύβεσαι πίσω από την καθημερινότητα και άλλο να σε ρωτάνε «Κύριε πλούσιε που βγάζεις πολλά εκατομμύρια το μήνα, θα συνεισφέρεις για την πατρίδα και τους φτωχούς;».
Γιατί αν ο πλούσιος πει όχι θα έχει αποκαλυφθεί σε όλη την κοινωνία ως το γνωστό στερεότυπο που βλέπουμε στην κλασσική λογοτεχνία τύπου Εμπενίζερ Σκρουτζ.
Και αν αυτό γίνει θα υπάρξουν επιπτώσεις για τον ίδιο.
Άλλωστε σε πολύ μεγάλο βαθμό τα πλούτη του εξαρτώνται από τον απλό κόσμο.
Δεν θα είναι καλό να του μπει στο μάτι…
