η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ενέργειας από τη Μέση Ανατολή· προμηθεύεται μέσω των Στενών του Ορμούζ έως και το 50% των συνολικών εισαγωγών της σε πετρέλαιο. Ωστόσο, μένει πιστή μέχρι στιγμής στη στρατηγική της απόλυτης ουδετερότητας, παρότι θίγεται ευθέως. Σε μια δεύτερη ανάγνωση της πραγματικότητας που διαμορφώνεται στις σινοϊρανικές σχέσεις, προκύπτουν ορισμένα στοιχεία που μάλλον εξηγούν τη στάση του Πεκίνου.
Ο πόλεμος τον οποίο ξεκίνησαν οι ΗΠΑ, παρότι ήταν ακόμη σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις με το ιρανικό καθεστώς, παρείχε στην Κίνα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να επικρίνει δυναμικά την Ουάσιγκτον πάνω στη βάση του διεθνούς δικαίου· το Πεκίνο συνηθίζει να παρουσιάζεται στη διεθνή σκηνή ως αξιόπιστη εναλλακτική στο αμερικανικό μοντέλο γεωπολιτικής ισχύος.
Oμως, το κινεζικό ΥΠΕΞ αρκέστηκε να απευθύνει απλώς έκκληση για την ασφαλή ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, προκρίνοντας στην πραγματικότητα τη στρατηγική της μη παρέμβασης.
Αντιθέτως, οι ετήσιες συναλλαγές με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανέρχονται σε τουλάχιστον 100 δισ. δολάρια. Η κλίμακα των κινεζικών επενδύσεων στο Ιράν ωχριά επίσης σε σύγκριση με την κινεζική δραστηριότητα στις χώρες του Κόλπου. Με άλλα λόγια, η ενθουσιώδης κινεζική υποστήριξη στην Τεχεράνη θα έβλαπτε τις σχέσεις του Πεκίνου με τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής, οι οποίες είναι σαφώς πιο πολύτιμες για την Κίνα.
Αλλωστε, σε αντίθεση με άλλες χώρες της Ασίας, η κινεζική οικονομία έχει σαφώς πιο διαφοροποιημένες πηγές ενέργειας και, σε αυτήν τη φάση, μεγάλα αποθέματα πετρελαίου τα οποία εκτιμάται ότι μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της για 3-6 μήνες. Η Ρωσία αποτελεί σε κάθε περίπτωση εναλλακτική για τις ενεργειακές προμήθειες της Κίνας, παρότι το Πεκίνο θα προτιμούσε να μην εμβαθύνει την εξάρτηση από τη Μόσχα.
H αβεβαιότητα
Επιπλέον, η αβεβαιότητα για το μέλλον του ιρανικού καθεστώτος εύλογα καθιστά το Πεκίνο επιφυλακτικό, οδηγώντας τους Κινέζους αξιωματούχους στην επιλογή να τηρήσουν στάση αναμονής. Η Κίνα έχει κάθε ενδιαφέρον να εμπλακεί στην επόμενη μέρα του πολέμου, μετέχοντας σε πεδία όπως η οικονομική και βιομηχανική ανασυγκρότηση του Ιράν και της ευρύτερης περιοχής.
Επειτα, οποιαδήποτε ενεργή υποστήριξη προς το Ιράν θα επιδείνωνε τις ήδη τεταμένες σχέσεις της Κίνας με τις ΗΠΑ σε θέματα μεγαλύτερης αξίας για το Πεκίνο, όπως το εμπόριο και η τεχνολογία. Ο Σι έχει κάθε λόγο να κρατήσει χαμηλά τους τόνους ενόψει της προσωρινά αναβληθείσας συνάντησης με τον Τραμπ, ώστε να μην εξαντλήσει διαπραγματευτικό κεφάλαιο για χάρη της Τεχεράνης.
Η ανώτερη ερευνήτρια του INSS Γκάλια Λάβι θέτει ως εξής σε κείμενο εργασίας και την παράμετρο της στρατιωτικής εμπλοκής και ισχύος του Πεκίνου: «Οι στρατιωτικές δυνατότητες της Κίνας, ακόμη κι αν το Πεκίνο επέλεγε να τις ασκήσει, παραμένουν πολύ πιο περιορισμένες από αυτές των Ηνωμένων Πολιτειών, ειδικά σε μια τόσο μακρινή περιοχή. Ομοίως, οι αναφορές ότι η Κίνα έχει προμηθεύσει οπλικά συστήματα στο Ιράν παραμένουν αβάσιμες και ορισμένες αποδείχθηκαν ιρανική προπαγάνδα».
Σε μια φάση πρωτοφανούς αμφισβήτησης της ικανότητας του ιρανικού καθεστώτος να βγει αλώβητο από τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, φαίνεται ότι η Κίνα επιδιώκει να διατηρήσει όλες τις επιλογές ανοιχτές, διατηρώντας καλές σχέσεις με όσο το δυνατόν περισσότερους παίκτες.
Μάλιστα, συνομιλητές της «Κ» στην Ουάσιγκτον δεν αποκλείουν η Κίνα να διαδραματίσει κάποιον ρόλο για την εκτόνωση της κρίσης σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ. Σε τελική ανάλυση, η κινεζική πολιτική στη Μέση Ανατολή βασίζεται παραδοσιακά στο να κρατάει ισορροπίες ανάμεσα σε όλους τους σημαντικούς παράγοντες της περιοχής, χωρίς να παίρνει θέση για τις μεταξύ τους αντιπαλότητες.
