Η εκτίμηση του ΚΚΕ αποτυπώνει το βαθύ κλίμα ανησυχίας που υπάρχει για την πορεία των διεθνών ανταγωνισμών
Με ιδιαίτερα δραματικούς όρους περιγράφει το ΚΚΕ τη διεθνή κατάσταση, εκτιμώντας ότι ο κόσμος βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια γενικευμένη παγκόσμια πολεμική σύγκρουση.
Η αποτίμηση αυτή περιλαμβάνεται στην Πολιτική Απόφαση του πρόσφατου Συνεδρίου του κόμματος και αποτυπώνει μια συνολική ανάγνωση των διεθνών ανταγωνισμών, της πορείας του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, αλλά και των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή της Ελλάδας.
Στο επίκεντρο της ανάλυσης του ΚΚΕ βρίσκεται η όξυνση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, καθώς και οι αντιθέσεις που αναπτύσσονται τόσο ανάμεσα στα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ όσο και στο εσωτερικό των ίδιων των στρατοπέδων. Το κόμμα θεωρεί ότι απέναντι στον ευρωατλαντικό άξονα αναπτύσσεται ένα ευρασιατικό μπλοκ, στο οποίο κεντρικό ρόλο έχουν η Κίνα και η Ρωσία, ενώ άλλες δυνάμεις, όπως η Ινδία και η Τουρκία, κινούνται πιο σύνθετα ανάμεσα στους δύο πόλους.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι η προετοιμασία των μεγάλων δυνάμεων θυμίζει ολοένα και περισσότερο περιόδους προπολεμικής έντασης. Κατά την εκτίμησή του, οι ανταγωνισμοί δεν περιορίζονται μόνο στο στρατιωτικό πεδίο, αλλά επεκτείνονται στην τεχνολογία, στις σπάνιες γαίες, στις εφοδιαστικές αλυσίδες, στις επενδύσεις, στα λιμάνια, στη ναυτιλία και γενικότερα στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται και στη στρατιωτική προετοιμασία που, κατά το ΚΚΕ, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη στην Ευρώπη. Το κόμμα υποστηρίζει ότι το ΝΑΤΟ ενισχύει τη στρατιωτική του παρουσία στα ρωσικά σύνορα, εκσυγχρονίζει το συμβατικό και πυρηνικό του οπλοστάσιο και προετοιμάζεται για γενικευμένο πόλεμο στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ενώ παράλληλα η Ευρωπαϊκή Ένωση ενισχύει τη δική της πολεμική οικονομία μέσα από νέα εξοπλιστικά προγράμματα και ειδικά ταμεία.
Στην ίδια ανάλυση τονίζεται ότι ακόμη και ενδεχόμενοι προσωρινοί συμβιβασμοί, όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας, δεν αναιρούν τη γενική τάση κλιμάκωσης, αλλά αντίθετα μπορούν να οδηγήσουν σε νέο γύρο ανταγωνισμών. Αντίστοιχα, το ΚΚΕ εκτιμά ότι η κατάσταση στην Παλαιστίνη παραμένει βαθιά εκρηκτική, με την ισραηλινή κατοχή να συνεχίζεται και τη λύση των δύο κρατών να απομακρύνεται.
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, το ΚΚΕ στρέφει τα βέλη του στην κυβερνητική πολιτική, υποστηρίζοντας ότι η χώρα εμπλέκεται όλο και βαθύτερα στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Όπως αναφέρει, η λειτουργία της Ελλάδας ως στρατιωτικής βάσης και ενεργειακού – μεταφορικού κόμβου εξυπηρετεί τη στρατηγική αναβάθμισης της ελληνικής αστικής τάξης, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει τους κινδύνους για τον λαό και καθιστά τη χώρα πιθανό στόχο αντιποίνων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η τοποθέτηση του κόμματος για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το ΚΚΕ θεωρεί ότι η γραμμή των «ήρεμων νερών» έχει διαψευστεί στην πράξη και ότι η σχετική περίοδος αξιοποιήθηκε από την Τουρκία για να προβάλλει νέες διεκδικήσεις και τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο πλαίσιο αυτό, κάνει ειδική αναφορά στη συζήτηση για συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, υποστηρίζοντας ότι οι σχετικές διαπραγματεύσεις, υπό αμερικανική εποπτεία, εντάσσονται στη συνολικότερη επιδίωξη ενίσχυσης της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
Στο ίδιο μήκος κύματος, το κόμμα υποστηρίζει ότι και στο Κυπριακό επιβεβαιώνεται ο επικίνδυνος χαρακτήρας αυτής της στρατηγικής εμπλοκής. Κατά την εκτίμησή του, η συμμετοχή σε διεθνείς συμμαχίες όχι μόνο δεν λειτουργεί ως εγγύηση ασφάλειας, αλλά δεν απέτρεψε ούτε την παρατεταμένη κατοχή στην Κύπρο ούτε τα σενάρια διχοτομικής διευθέτησης.
Συνολικά, η Πολιτική Απόφαση του ΚΚΕ αποτυπώνει μια ιδιαίτερα σκοτεινή πρόβλεψη για το επόμενο διάστημα, με το κόμμα να θεωρεί ότι οι διεθνείς ανταγωνισμοί βαθαίνουν, οι συσχετισμοί μεταβάλλονται και η πιθανότητα μιας ευρύτερης ανάφλεξης είναι πλέον πιο ορατή από ποτέ. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το ΚΚΕ επιμένει ότι το πραγματικό δίλημμα δεν βρίσκεται ανάμεσα σε αντίπαλα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, αλλά στην ανάγκη συγκρότησης μιας αυτοτελούς λαϊκής πάλης απέναντι σε όλους τους σχεδιασμούς που, όπως υποστηρίζει, οδηγούν σε νέες συγκρούσεις.
