Οι «πόλεις των πυραύλων» είναι το απόλυτο χαρτί αποτροπής του Ιράν
Την ώρα που οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή κρέμονται από μία κλωστή, ένα κομμάτι της ιρανικής στρατηγικής επιστρέφει ξανά στο προσκήνιο: οι υπόγειες «πόλεις πυραύλων». Πρόκειται για δίκτυα σηράγγων και αποθηκών, σκαμμένα σε βουνά, που παρουσιάζονται από την Τεχεράνη ως «ασφαλές καταφύγιο» για βαλλιστικούς και πυραύλους cruise.
Η εικόνα τους έγινε γνωστή μέσα από βίντεο των Φρουρών της Επανάστασης: σειρές πυραύλων σε υπόγειους χώρους, με αναφορές ακόμη και σε «ηλεκτρονικό πόλεμο» και δυνατότητες παρεμβολών. Η ακριβής τοποθεσία συνήθως δεν δημοσιοποιείται και αυτό είναι κομμάτι του «μηχανισμού» τους.
Το πρόβλημα της «βαθιάς ταφής»
Το πρώτο εμπόδιο είναι η φυσική. Η εμπειρία από άλλους βαθιά θαμμένους στόχους στο Ιράν (όπως το Φορντό) δείχνει ότι η διάτρηση βράχου και ενισχυμένου σκυροδέματος δεν είναι υπόθεση μιας έξυπνης βόμβας. Ακόμα και το αμερικανικό GBU-57A/B MOP, το ισχυρότερο μη-πυρηνικό όπλο τέτοιου τύπου, μπορεί να χρειαστεί πολλαπλές προσβολές στο ίδιο σημείο για να έχει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας απέναντι σε υπόγειες εγκαταστάσεις κάτω από βουνό.
Δεν είναι μία βάση
Το δεύτερο εμπόδιο είναι η διασπορά. Reuters και αναλύσεις ειδικών έχουν καταγράψει ότι το Ιράν επενδύει σε υπόγειες αποθήκες ενώ το το αφήγημα των υπόγειων πόλεων πυραύλων μιλά για περισσότερες από μία εγκαταστάσεις. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν πληγεί ένα σημείο, η «αλυσίδα» μπορεί να συνεχίσει από αλλού.
Ο «πόλεμος των εισόδων»
Στις πρόσφατες επιχειρήσεις, μεγάλα διεθνή ΜΜΕ περιγράφουν μια διαφορετική τακτική: χτυπήματα κοντά σε εισόδους σηράγγων και υποδομές επιφανείας (κεραίες, αποθήκες, υποστηρικτικά κτίρια), με στόχο να «παγιδευτεί» υλικό ή να μειωθεί η δυνατότητα εξόδου αλλά και επαναφόρτωσης. Δορυφορικές αναλύσεις που επικαλείται η Washington Post μιλούν για εκτεταμένες καταστροφές σε σημεία κοντά σε εισόδους, με την κρίσιμη υποσημείωση ότι οι πύραυλοι ή οι εκτοξευτές μέσα στις σήραγγες μπορεί να παραμείνουν σε μεγάλο βαθμό άθικτοι.
Οι κινητοί εκτοξευτές
Τρίτο εμπόδιο είναι η κινητικότητα. Ακόμη κι αν το απόθεμα βρίσκεται υπόγεια, το κρίσιμο επιχειρησιακά στοιχείο είναι οι εκτοξευτές και ο ρυθμός με τον οποίο μπορούν να βγουν, να εκτοξεύσουν και να επιστρέψουν. Η Wall Street Journal περιγράφει ότι οι επιθέσεις εστιάζουν στους εκτοξευτές «τη στιγμή που εμφανίζονται» από τις σήραγγες ή στα σημεία που μπορούν να εγκλωβιστούν μέσα. Αυτό όμως δεν είναι «καταστροφή πόλης πυραύλων», είναι φθορά δυνατοτήτων.
Πολιτικό κόστος
Τέλος, υπάρχει το πολιτικό αλλά και το στρατηγικό ρίσκο. Για να επιχειρήσεις πλήρη εξουδετέρωση τέτοιων δικτύων, χρειάζεσαι διάρκεια, όγκο πυρός, και προηγούμενη αποδυνάμωση της αντιαεροπορικής ομπρέλας και της επιτήρησης. Όπως σημειώνει το The National, μια τέτοια λογική προϋποθέτει επικίνδυνες πτήσεις και μεγάλους αριθμούς ειδικών «bunker busters», που δεν υπάρχουν απεριόριστα.
