Μια νέα θεωρία για τα εντυπωσιακά φεγγάρια αλλά και το περιβάλλον του πλανήτη.
Μια νέα μελέτη αναφέρει προτείνει ότι ο Τιτάνας, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου, δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση και συγχώνευση δύο τεράστιων φεγγαριών του πλανήτη η οποία δημιούργησε και τα εντυπωσιακά δαχτυλίδια του.
Το σκάφος της αποστολής Cassini–Huygens που μελέτησε για περίπου 15 χρόνια το σύστημα του Κρόνου αποκάλυψε ένα εξαιρετικά ποικιλόμορφο σύνολο δορυφόρων του πλανήτη.
Ο Τιτάνας είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος στο ηλιακό μας σύστημα και ο μόνος με πυκνή ατμόσφαιρα πλούσια σε οργανικά μόρια που σύμφωνα με τους ειδικούς προσομοιάζει σε κατάσταση με αυτή της πρώιμης Γης για αυτό και οι επιστήμονες έχουν στρέψει την προσοχή τους στον Τιτάνα για να μελετήσουν το πώς εξελίχθηκε γεωατμοσφαιρικά ο πλανήτης μας αλλά και πως μπορεί να έκανε την εμφάνιση της η ζωή.
Ο Υπερίων μοιάζει με γιγάντια ελαφρόπετρα και περιστρέφεται χαοτικά. Ο Ιαπετός έχει δύο εντελώς διαφορετικά ημισφαίρια και εξαιρετικά κεκλιμένη τροχιά.
Ο Εγκέλαδος εκτοξεύει παγωμένο υλικό που τροφοδοτεί τον δακτύλιο Ε και διαπιστώθηκε ότι κάτω από την παγωμένη του επιφάνεια υπάρχει ένας ωκεανός που οι μελέτες δείχνουν ότι διαθέτει συνθήκες ευνοϊκές στην παρουσία της ζωής. Επίσης οι δακτύλιοι του Κρόνου φαίνεται να είναι νεαρής ηλικίας περίπου 100 εκατομμυρίων ετών. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά ίσως συνδέονται με ένα και μόνο κοσμικό γεγονός.
Η θεωρία της «Χρυσαλλίδας»
Ερευνητική ομάδα από το SETI Institute με επικεφαλής τον αστρονόμο Ματίγια Τσουκ μελέτησε δεδομένα για τη ροπή αδράνειας του Κρόνου δηλαδή πώς κατανέμεται η μάζα στο εσωτερικό του. Αυτό επηρεάζει την «ταλάντωση» του άξονα περιστροφής του πλανήτη. Παλαιότερα πιστευόταν ότι ο Κρόνος βρισκόταν σε βαρυτικό συντονισμό με τον Ποσειδώνα. Όμως τα δεδομένα του Cassini έδειξαν ότι κάτι τον έβγαλε από αυτόν τον συντονισμό.
Αρχικά προτάθηκε η ύπαρξη ενός χαμένου παγωμένου φεγγαριού που ονομάστηκε Χρυσαλλίδα που πριν από περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια διαλύθηκε από τις παλιρροϊκές δυνάμεις του Κρόνου σχηματίζοντας τους δακτυλίους.
Όμως οι προσομοιώσεις της ερευνητικής έδειξαν ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, η Χρυσαλλίδα δεν διαλυόταν αλλά συγκρουόταν με τον Τιτάνα που ήταν τότε στη φάση του σχηματισμού του. Οι συγκρούσεις αυτές «καθάρισαν» την επιφάνεια του Τιτάνα παρέχοντας μια εξήγηση γιατί ο δορυφόρος έχει λίγους κρατήρες.
Οι συγκρούσεις απελευθέρωσαν από το εσωτερικό του Τιτάνα την ατμόσφαιρά του ενώ η τροχιά του άλλαξε και έγινε πιο εκτεταμένη και ελλειπτική. Τα συντρίμμια από τη σύγκρουση σχημάτισαν τον Υπερίωνα. Η τροχιά του Ιαπετού διαταράχθηκε, αποκτώντας τη μεγάλη κλίση που βλέπουμε σήμερα. Τέλος οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις προκάλεσαν αναταραχές σε άλλα φεγγάρια και συνέβαλαν στον σχηματισμό των δακτυλίων.
Είναι αποδεδειγμένο;
Όχι ακόμη. Πρόκειται για μια καλοδομημένη υπόθεση που συμφωνεί με πολλά παρατηρησιακά δεδομένα, αλλά δεν υπάρχει άμεση απόδειξη. Η αποστολή Dragonfly της NASA, που προγραμματίζεται να εκτοξευθεί το 2028, θα εξετάσει την επιφάνεια του Τιτάνα και ίσως βρει στοιχεία ότι είναι γεωλογικά «νεαρός» κάτι που θα ενίσχυε τη θεωρία της μεγάλης σύγκρουσης.
Αν επιβεβαιωθεί, η θεωρία αυτή θα δείξει ότι ένα και μόνο κοσμικό γεγονός μπορεί να διαμόρφωσε σχεδόν ολόκληρο το σύστημα του Κρόνου όπως το βλέπουμε σήμερα.
