Δεν πρόκειται για μια απλή διαμάχη. Το Αιγαίο για τους Ισραηλινούς, αξιολογείται ως θέατρο άσκησης ευρύτερων τουρκικών πιέσεων. «Αυτό που φαίνεται ως διαμάχη για ένα νησί χρησιμεύει ως πρόβα. Το ζήτημα δεν είναι το έδαφος. Είναι το αν οι νόμοι επιβάλλουν την ισχύ ή αν η ισχύς ξαναγράφει τους νόμους».
Το Ισραήλ, σύμφωνα με τον Shay Gal, ειδικό στη διεθνή πολιτική και τη διαχείριση κρίσεων, ο οποίος συνεργάζεται με κυβερνήσεις και φορείς λήψης αποφάσεων σε όλο τον κόσμο, δεν εξετάζει τις τουρκικές τακτικές ανά κατηγορία, αλλά ως σύνολο.
«Ενιαία ανάγνωση» της τουρκικής στρατηγικής
«Η Τουρκία αξιολογείται με βάση το τουρκικό περιμετρικό δόγμα, μέσω μιας ενιαίας ανάγνωσης όλων των σημείων των τουρκικών προστριβών, των στρατιωτικών της οχυρώσεων και των μελλοντικών προταγμάτων της, θεωρώντας τα ως ένα ενιαίο αναπτυσσόμενο στρατηγικό κέλυφος» αναφέρει μεταξύ άλλων ο Gal σε ανάλυσή του στο Israel Hayom, την δωρεάν ισραηλινή εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο Ισραήλ.
«Η πολιτική της Άγκυρας στο Αιγαίο αποτιµάται σε συνδυασµό µε την παγιωµένη παρουσία στη βόρεια Κύπρο, το επιχειρησιακό µέγεθος στη βόρεια Συρία, το διάδροµο που διεκδικείται µέσω της Λιβύης, τη στάση στα Στενά της Μαύρης Θάλασσας και το αποτύπωµα σε θέµατα ασφαλείας στο Κέρας της Αφρικής. Κανένα από αυτά τα πεδία δεν εξετάζονται αποσπασματικά» τονίζει ο αναλυτής.
«Κάθε ναυτική αποστολή, προκήρυξη γεωτρήσεων, πολεμική απειλή, εξαγωγή μη επανδρωμένων συστημάτων, εδραίωση βάσεων πέραν των συριακών συνόρων ή συμφωνία που υπογράφεται στην Τρίπολη ή το Μογκαντίσου ενσωματώνεται σε μια συνεχή στρατηγική αξιολόγηση.
Το περιμετρικό δόγμα χαρτογραφείται, παρακολουθείται και μοντελοποιείται» από το Τελ Αβίβ.
Η τακτική στο Αιγαίο
Ο Gal στην ανάλυσή του εξηγεί πώς όλες οι πράξεις της Τουρκίας είναι ενταγμένες στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»
«Η απόφαση της Τουρκίας να μην προσχωρήσει στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) δεν είναι διαδικαστική. Είναι στρατηγική. Παραμένοντας εκτός του πλαισίου της συνθήκης και αμφισβητώντας την ερμηνεία της, η Άγκυρα έχει εξασφαλίσει τη μέγιστη ευελιξία. Στο Αιγαίο, αυτό εκδηλώνεται ως μια προσπάθεια να εμποδίσει την Ελλάδα να ασκήσει ένα δικαίωμα που αναγνωρίζεται από την UNCLOS: την επέκταση των χωρικών υδάτων σε 12 ναυτικά μίλια. Η δήλωση του τουρκικού κοινοβουλίου του 1995 ότι μια τέτοια κίνηση θα αποτελούσε αιτία πολέμου παραμένει σε ισχύ. Ο διάλογος συνεχίζεται. Η απειλή πολέμου παραμένει. Αυτή η διάσταση δεν είναι αντιφατικη. Είναι σκόπιμη».
Κύπρος, πεδίο δοκιμών
«Η Κύπρος παραμένει το πιο ώριμο πεδίο δοκιμών. Η Άγκυρα απορρίπτει τις θαλάσσιες συμφωνίες της Δημοκρατίας χωρίς τη συγκατάθεση των Τουρκοκυπρίων, αμφισβητεί τις γεωτρήσεις και αντιδρά έντονα στις αμυντικές αγορές της Λευκωσίας. Το νησί δεν αντιμετωπίζεται ως ένα σταθερό ευρωπαϊκό κράτος, αλλά ως μια οντότητα, της οποίας το καθεστώς βρίσκεται σε μόνιμη αβεβαιότητά. Η πίεση ωστόσο ασκείται εντός ορίων, που δεν οδηγούν σε ρήξη, αλλά έχουν ως σκοπό τη διατήρηση της ανασφάλειας ».
«Στον κατεχόμενο βορρά, η στάση δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι επιχειρησιακή. Η υποδομή οπλισμένων UAV, η εκτεταμένη κάλυψη ναυτικών στόχων και οι υπηρεσίες συλλογής πληροφόρησης επεκτείνουν την τουρκική επιρροή σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο».
Οι συμφωνίες με την Τρίπολη ως κατοχύρωση της στρατηγικής της θέσης
«Το θαλάσσιο μνημόνιο του 2019 με τις αρχές της Τρίπολης στη Λιβύη επέκτεινε αυτή την αρχιτεκτονική προς τα δυτικά. Σχεδιάστηκε ένας διάδρομος κατά μήκος της Μεσογείου, που τέμνει τα Ελληνικά εδάφη πλησίον της Κρήτης.
Οι επακόλουθες συμφωνίες στον τομέα της γεωλογίας, οι διαδικασίες εκχώρησης αδειών και όλα τα επιχειρησιακά βήματα εδραιώνουν την συγκεκριμένη πολιτική Ο στόχος δεν είναι η άμεση εξόρυξη. Είναι η κατοχύρωση της στρατηγικής της θέσης. Μια διεκδίκηση που επαναλαμβάνεται, τεκμηριώνεται και υλοποιείται αποκτώντας επιχειρησιακή βαρύτητα ανεξάρτητα από τις όποιες διαμαρτυρίες».
H σύγκλιση με το Ιράν
«Η σύγκλιση μεταξύ των ελεγχόμενων από την Τουρκία διαστημικών και των ιρανικών επιχειρησιακών δικτύων δεν είναι θεωρητική, αναφέρει σε άλλο σημείο ο Gal. Οικονομικά κανάλια που λειτουργούν από τουρκικό έδαφος, χαλαρά θεσμικά περιβάλλοντα και κενά στην επιτήρηση πληροφοριών δημιουργούν ζώνες επικάλυψης. Και η επικάλυψη γεννά ευαλωτότητα».
Δομική σημασία για την ασφάλεια του Ισραήλ
«Η σημασία όλων αυτών για την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ είναι δομική. Οι θαλάσσιες υποδομές που συνδέουν το Ισραήλ με την Ευρώπη μέσω Κύπρου και Ελλάδας διέρχονται από ύδατα που η Άγκυρα αμφισβητεί, συμπεριλαμβανομένων υποθαλάσσιων ενεργειακών διασυνδέσεων που περνούν μέσα από αυτές τις ζώνες. Η διάταξη των ισραηλινών δυνάμεων, ο σχεδιασμός εξοπλιστικών προγραμμάτων και τα πλαίσια στρατιωτικής συνεργασίας με Αθήνα και Λευκωσία προσαρμόζονται σε αυτή την αξιολόγηση, σε επίπεδο αέρα, θάλασσας και πληροφοριών» επισημαίνει ο ισραηλινός αναλυτής.
Η «οργή του Ποσειδώνα»
«Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η δόμηση του σχεδίου αντιμετώπισης ακραίων καταστάσεων στη θάλασσα. Τα σενάρια αποσταθεροποίησης που εκπορεύονται από το βόρειο τμήμα του νησιού διατυπώνονται με την ονομασία «οργή του Ποσειδώνα». Η ανάπτυξη στρατηγικής μεγάλης εμβέλειας στη θάλασσα, μόλις οπλιστεί, θα αντιμετωπιστεί με την ίδια σφοδρότητα».
«Καμία επέκταση της τουρκικής ισχύος δεν βρίσκεται πέρα από τον επιχειρησιακό ορίζοντα του Ισραήλ» καταλήγει ο Gal.
