Του Μανώλη Κοττάκη
Πάντοτε οι προσωπικές σχέσεις παίζουν σημαντικό ρόλο στις διεθνείς σχέσεις. Έρχονται εποχές, όμως, που δεν παίζουν απλώς, αλλά τις καθορίζουν.
Για κάποιον λόγο, για τον οποίο δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις, η πολιτική μας ηγεσία διέπραξε κάτι αδιανόητο και πρωτοφανές για προηγμένη χώρα του δυτικού κόσμου: Παραβίασε την αρχή της ουδετερότητας έναντι συμμάχου χώρας, ενεπλάκη στις προεδρικές εκλογές του 2024 και ετάχθη απροκαλύπτως με κάθε τρόπο υπέρ ενός υποψηφίου, υποψηφίας για την ακρίβεια. Της Δημοκρατικής Κάμαλα Χάρις. Εναντίον του προέδρου Τραμπ!
Κορυφαία στελέχη του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου ρώτησαν απορημένα εκείνη την εποχή την ηγεσία μας γιατί το πράττει αυτό και δεν κρατά μια «πισινή» για την πιθανότητα εκλογικής νίκης του προέδρου Τραμπ, αλλά εκείνη μονότονα απαντούσε: «Αποκλείεται να εκλεγεί, θα αντιδράσει στο τέλος ο αμερικανικός λαός».
Από της εκλογής του προέδρου Τραμπ και εφεξής η Ελλάς διαπραγματεύεται με αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων εντός του πλέον διασπασμένου δυτικού μπλοκ.
Και το χειρότερο αυτού είναι πως, αντί να εξομαλύνει κάπως την κατάσταση, με τον τρόπο που πολιτεύεται δυναμιτίζει περαιτέρω το κλίμα και αυξάνει την απόσταση.
Είπαμε «όχι» στην πρόταση Τραμπ για ειρήνευση στην Ουκρανία και κάναμε οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μας μαζί με άλλους για την αναζωπύρωση του πολέμου. Ήμασταν στο «ναι μεν, αλλά» στην υπόθεση της Γροιλανδίας. Αμφιταλαντευόμαστε τώρα για το αν θα συμμετάσχουμε στο Συμβούλιο Ειρήνης, τον ιδιωτικό ΟΗΕ του Τραμπ, την ώρα που σχεδόν όλες οι χώρες της Μεσογείου και των Βαλκανίων έχουν προσχωρήσει σε αυτήν.
Ο δικός μας νους είναι στη διατήρηση των ισορροπιών με το Βερολίνο και στο πώς θα τηρήσουμε ένα άρθρο του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, ο οποίος ευρίσκεται σε μακρά περιδίνηση εδώ και χρόνια.
Ανεξαρτήτως του πώς εξελίχθηκε, λοιπόν, η χθεσινή επίσκεψη του κυρίου πρωθυπουργού στην Άγκυρα, το πρόβλημά μας είναι ότι το διεθνές, περιφερειακό και διμερές περιβάλλον έχει ναρκοθετηθεί και με δική μας ευθύνη. Μεγάλη ευθύνη.
Το επίσημο δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι να αποφευχθεί πάση θυσία κάθε συνάντηση κορυφής με τον πρόεδρο Τραμπ από τον φόβο της επιδιαιτησίας του υπέρ της Τουρκίας στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.
Ήδη ανέβαλε την ανακοινωθείσα επίσκεψή του στην Αθήνα ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, στον οποίο είχε επενδύσει τις ελπίδες της η κυβέρνηση (υποτίθεται ότι έχει άλλη άποψη για την Τουρκία από τον πρέσβη Μπάρακ και τον γαμπρό Κούσνερ) και αυτό ήταν ένα σοκ.
Το ακόμη μεγαλύτερο θα έρθει όταν η πρέσβης Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, σε συνεργασία με το ενεργειακό λόμπι της κυβέρνησης, καταφέρει να «προσγειώσει» τον πρόεδρο Τραμπ στην Αθήνα τον Ιούλιο, στον δρόμο για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, στην Τουρκία.
Γιατί, αν συμβεί αυτό και διεξαχθεί στο έδαφός μας η Διεθνής Διάσκεψη Ασφάλειας για τη Μεσόγειο, η Ελλάς θα κληθεί να υπογράψει επώδυνες συμφωνίες διαμοιρασμού του εθνικού μας πλούτου. Συμφωνίες για τις οποίες υπάρχει ήδη μεγάλο διπλό ρήγμα στο εσωτερικό της κυβέρνησης.
Κατά συνέπεια, η έλλειψη διάθεσης για πρόσβαση στον πρόεδρο Τραμπ, στα χρόνια των διώξεών του και η καταγγελία του τραμπισμού από του βήματος της Βουλής ίσως και να μην είναι μια συγχωρητέα πρωτοβουλία.
Στο μέτρο που στέρησε από την Ελλάδα καθοριστικά ερείσματα στο Οβάλ Γραφείο και τυχόν θα πλήξει τα στρατηγικά συμφέροντα του Ελληνισμού σε μια αμιγώς, για αιώνες, δική του περιοχή, αυτό θα πρέπει να χαρακτηριστεί «πράξη μεγίστης εθνικής ανοησίας».
Η μείζων παράλειψη οικοδόμησης σχέσεων με τον ηγέτη της υπερδύναμης ισοδυναμεί με εσχάτη εθνική ανοησία.
Είναι νωρίς ακόμη για να προεξοφλήσουμε με σιγουριά τι θα μας φέρει το νέο έτος και βαθιά μέσα μας ελπίζουμε να βρεθεί ο άγνωστος σημαίνων Έλλην απόδημος που θα αγγίξει τον ψυχισμό του Αμερικανού προέδρου, θα του γυρίσει τα μυαλά και θα σώσει την παρτίδα. Είθε.
