Τον Μπρετ Ράτνερ τον είχα στην μαύρη λίστα από όταν ήμουν μικρή. Τότε που πήρε το φινάλε της πρώτης τριλογίας των X-Men και το έκανε να μοιάζει σαν παρωδία του SNL. Μετά το «Melania», όμως, το «The Last Stand» μοιάζει σχεδόν με τίμιο καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ. Ανεξαρτήτως genre.
Σε περίπτωση που δεν μάθατε τα νέα, η Μελάνια Τραμπ έκανε ντοκιμαντέρ. Με το όνομά της.
Αν έχετε ξεπεράσει το πρώτο κύμα ετεροντροπής, μπορούμε να συνεχίσουμε, δίνοντας το trigger warning ότι θα ακολουθήσουν πολλά, πολλά ακόμα.
Όχι, λοιπόν, μην πάει ο νους σας σε τίποτα ακραία αποκαλυπτικό ή -θεός φυλάξει- κάτι απροσδόκητα ενδιαφέρον σχετικά με την Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ και τη ζωή της στον Λευκό Οίκο.
Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί το παρασκήνιο της επιστροφής της Μελάνια στον Λευκό Οίκο κατά τη διάρκεια των 20 ημερών πριν από την ορκωμοσία του Τραμπ το 2025. Η ταινία προβάλλεται σε περισσότερα από 1.500 θέατρα σε όλες τις ΗΠΑ αυτό το Σαββατοκύριακο.
Το ίντερνετ και τα διεθνή μέσα άστραψαν και βρόντηξαν, αφού είδαν την ταινία. Γιατί ούτε η αποκάλυψη της αλλοπρόσαλλης κολεξιόν καπέλων της Μελάνια, δεν μπόρεσε να σώσει αυτό το κινηματογραφικό γκόμπλιν από την καταστροφή.
Εναλλακτικά, όπως αναφέρει μια από τις κριτικές, θα μπορούσε να αποτελεί ντοκιμαντέρ για το πώς μπορείς να γίνεις trad wife, να στέκεσαι «βράχος» στον Πλανητάρχη σου και στον γιο σας που απλά θέλει το suitcase του κι ένα ταξί να φύγει.
«Απαίσια», «εγωκεντρική», «ατελείωτη κόλαση»
Είναι μερικοί χαρακτηρισμοί με τους οποίους θα περιγράφαμε την προεδρία Τραμπ μέχρι τώρα. Τυγχάνει να ταυτίζονται με εκείνους που επέλεξαν τα διεθνή ΜΜΕ για να χαρακτηρίσουν την ταινία της Μελάνια. Ένα σπίτι είναι, οπότε δεν θα κάτσουν να τα χωρίσουν κιόλας.
Ακολουθεί μια γεύση από τα πραγματικά «εγκώμια» των μέσων για το «Melania»:
Hollywood Reporter: Ντοκιμαντέρ – προπαγάνδα
«Πρόκειται για μια ταινία που λατρεύει τόσο υπερβολικά το αντικείμενό της, που νιώθεις σχεδόν αντεθνικός αν δεν ενθουσιαστείς κι εσύ… Το ακριβό αυτό ντοκιμαντέρ-προπαγάνδα είναι γυρισμένο με στιλ και πλούσια μουσική επένδυση, αν και για κάποιο λόγο ο Ratner συνεχώς εισάγει τμήματα που φαίνεται να έχουν γυριστεί σε φιλμ τύπου Super 8, σαν να θέλει να προσδώσει στους Τραμπ μια αύρα της εποχής Κένεντι. Πριν η ταινία τελειώσει με γραφικά που απαριθμούν τα επιτεύγματα της Μελάνια ως Πρώτης Κυρίας με τρόπο τόσο επαινετικό που θα κοκκίνιζε ακόμα και η Βόρεια Κορέα, τη δείχνει να ποζάρει για το επίσημο πορτρέτο της. Κάνοντας το καλύτερό της για να φαίνεται ταυτόχρονα σέξι και αυθεντική, δείχνει να βρίσκεται στο στοιχείο της.»
Το Atlantic μας αντιπροσωπεύει: «Αίσχος!»
The Atlantic χαρακτήρισε την ταινία «αίσχος», λέγοντας: «Ο Ράτνερ φαίνεται απελπισμένος να βρει δράση, αλλά δεν υπάρχει καμία. Ο ρυθμός είναι αποπνικτικός… Στην πλειονότητά του, ο Ράτνερ απαθανατίζει το αντικείμενό του να περπατάει από έναν ασήμαντο χώρο σε έναν άλλο, φορώντας πέντε-ποντα τακούνια, με την κάμερα να την ακολουθεί σαν σκυλάκι… Η ταινία για τη Μελάνια δεν είναι ντοκιμαντέρ – είναι μια εκβιαστική προστασία. Υπενθυμίζει ότι οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου επενδύουν σε ψυχαγωγικά brands όχι γιατί ενδιαφέρονται για την τέχνη, αλλά επειδή το κοινό ενδιαφέρεται, και όλα αυτά τα εγωκεντρικά πρότζεκτ και οι παραχωρήσεις είναι ένας τρόπος να εδραιώσουν την εξουσία και τον πλούτο τους.»
Guardian: «Ατελείωτη, καθαρή κόλαση»
Η ταινία του Ratner μοιάζει με χρυσωμένη trash επανεκτέλεση του “The Zone of Interest” του Τζόναθαν Γκλέιζερ, όπου μια Σταχτοπούτα με κουμπωμένα μάτια δείχνει χρυσά στολίδια και ρούχα σχεδιαστών, αποσπώντας πονηρά την προσοχή μας ενώ ο σύζυγός της και οι συνεργάτες του ετοιμάζονται να αποδομήσουν το Σύνταγμα και να λεηλατήσουν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση… Η διασκέδαση δεν είναι μεταδοτική και οι καλεσμένοι είναι εφιάλτης, και δύο ώρες με τη Μελάνια μοιάζουν με ατελείωτη, καθαρή κόλαση.»
The Daily Beast: «Αηδία»
«Δεν θέλω να σοκάρω κανέναν λέγοντας ότι το ντοκιμαντέρ για τη Μελάνια είναι τρομερό. Αν δεν υπήρχαν διάσπαρτες σκηνές που προκαλούν γέλιο – τις περισσότερες από τις οποίες, υποθέτω, δεν ήταν σκόπιμα χιουμοριστικές – θα το χαρακτήριζα αηδία.»
The Express: Μονότονο, εγωκεντρικό και βαρετό
«Πολλές σκηνές είναι βαρετές, καθώς η Μελάνια – που αφηγείται σε μονοτονικό τόνο καθ’ όλη τη διάρκεια – περνάει πολύ χρόνο σε ανελκυστήρες με τους ευνοούμενους της και σε άκαμπτες, σκηνοθετημένες σκηνές συζητώντας για τη σημαντική της εργασία… Παρ’ όλα αυτά, το σωτήριο στοιχείο της ταινίας είναι οι λίγες στιγμές backstage που παρουσιάζουν πραγματικό ενδιαφέρον. Ο Μπάιντεν και η Χάρις απαθανατίζονται πίσω από τη σκηνή, με τα χέρια στις τσέπες και θλιμμένα βλέμματα, πριν αντιμετωπίσουν τα γεγονότα της ορκωμοσίας Τραμπ… Ένα καλό εγωκεντρικό πρότζεκτ για τους Τραμπ, αλλά τίποτα σημαντικό για τους υπόλοιπους.»
Variety: Θα έπρεπε να ονομάζεται “Day of the Living Tradwife”
«Δίνει την εντύπωση ότι έχει ραφτεί από τα πιο αθώα outtakes μιας ριάλιτι εκπομπής. Δεν υπάρχει δράμα. Θα έπρεπε να ονομάζεται “Day of the Living Tradwife”… Η ίδια της η ύπαρξη είναι μια καθαρή έκφραση ελέγχου. Μέχρι να φτάσει η Μελάνια στις εκδηλώσεις της Ορκωμοσίας, η ταινία έχει παραδοθεί σε μια σειρά τελετουργιών (το δείπνο με κεριά, η ίδια η Ορκωμοσία, το γεύμα, η Starlight Ball), που ταιριάζει παράξενα, δεδομένου ότι και η ίδια η κινηματογράφηση είναι τόσο τελετουργική. Δεν αφήνει ποτέ χώρο για αίσθηση εμπειρίας.»
The Independent: Το «επιφανειακή» είναι λίγο
«Το να χαρακτηρίσει κανείς τη Μελάνια επιφανειακή θα αδικούσε ακόμη και τις φουσκωτές πνευστές νεφέλες καπνού που αιωρούνται γύρω από τους Βρετανούς εφήβους. Αυτή αυτοαποκαλείται “μητέρα, σύζυγος, κόρη, φίλη”, αλλά απεικονίζεται μόνο να περιποιείται τον εαυτό της και να σκυθρωπιάζει… Ο ίδιος ο Τραμπ είναι στιγμιαία πιο χαρισματική παρουσία στην οθόνη. Οι σκηνές του προσφέρουν ανακούφιση από τη μάσκα ασημαντότητας της Μελάνια… Θα υπάρξει ως ένα αξιοσημείωτο τεκμήριο – όπως το “Birth of a Nation” ή το “Triumph of the Will” – μιας εποχής κατά την οποία οι Αμερικανοί υπάκουαν πρόθυμα σε μια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.»
Η μοναδική καλή κριτική…
Το London Evening Standard φαίνεται δεν μίσησε τελείως το ντεμπούτο της Μελάνια στην μεγάλη οθόνη. Το μέσο, μάλιστα, βρήκε μια απέραντη ανθρώπινη ζεστασιά κάτω από τα ζυγωματικά της Πρώτης Κυρίας. Όλοι οι υπόλοιποι μάλλον δεν ψάξαμε αρκετά. Στην κριτική του σημειώνει:
«Αν πάρετε αυτή την ταινία όπως είναι, δηλαδή η ίδια η Μελάνια επιμελημένη όπως θέλει να παρουσιαστεί, τότε ένα πράγμα θέλει να περάσει: ότι υπάρχει ανθρώπινη ζεστασιά κάτω από τα ζυγωματικά και τα λοξά, αιλουροειδή μάτια της. Μπορώ να πω ότι φαίνεται εξαιρετική για 55 χρονών;… Αξίζει η ταινία 40 εκατομμύρια δολάρια; Προσωπικά δεν το βλέπω, εκτός από το πλάνο της Καμάλα Χάρις στην ορκωμοσία, που αξίζει το εισιτήριο… Είναι ένα φαινόμενο. Ποια ακριβώς είναι η σχέση της με τον Τραμπ, που την περιέγραφε ως “τη πανέμορφη γυναίκα μου”; Δεν ξέρουμε. Το μυστήριο παραμένει.»
