Στην Ελλάδα, η πολιτική έχει ένα σπάνιο ταλέντο: να μετατρέπει τα σκάνδαλα σε εφαλτήρια και τα «προσωρινά ατοπήματα» σε τίτλους τιμής. Η πρόσφατη ανάθεση της προεδρίας αναπτυξιακού φορέα για τον πρωτογενή τομέα στην Κρήτη (!) στον Λευτέρη Αυγενάκη είναι απλώς άλλη μία απόδειξη ότι τίποτα δεν πάει χαμένο – ειδικά αν ανήκεις στη σωστή οικογένεια.
Ο πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, που κάποτε βρέθηκε στο επίκεντρο της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ και γλίτωσε τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών, επέστρεψε αίφνης ως θεσμικός εγγυητής της αγροτικής ανάπτυξης. Όχι απλώς επέστρεψε. Ανέλαβε «με τιμή και αίσθημα ευθύνης». Και ποιοι είμαστε εμείς να αμφισβητήσουμε το συναίσθημα; Χρειάστηκε να προκληθεί σάλος και κατακραυγή, ώστε τελικά να κάνει την κωλοτούμπα και να ανακοινώσει ότι δεν αποδέχεται τη θέση του προέδρου (ναι ναι αυτή που είχε αναλάβει με τιμή και ευθύνη). Ήταν η πιο γρήγορη παραίτηση προέδρου από Οργανισμό στα ελληνικά χρονικά.
Βέβαια, η πολιτική διαδρομή του κ. Αυγενάκη έχει και άλλες, εξίσου διδακτικές στιγμές. Όπως εκείνη στο αεροδρόμιο, όταν το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» δεν ειπώθηκε απλώς, αλλά έγινε πολιτική ταυτότητα. Τότε διαγράφηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ – προσωρινά, φυσικά. Στην Ελλάδα, η διαγραφή είναι σαν το καλοκαιρινό ηλιοκαμένο δέρμα: φεύγει.
Το ΠΑΣΟΚ μιλά για «θεσμικό κατήφορο». Ίσως. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, δεν πρόκειται για κατήφορο· είναι κύκλος. Ένας κύκλος στον οποίο κάποιοι πέφτουν, σηκώνονται, τινάζουν το σακάκι τους και συνεχίζουν – πάντα με τιμή, πάντα με ευθύνη. Και πάντα με το γνωστό ερώτημα να αιωρείται: «ξέρεις ποιος είναι αυτός;».
Τα «χαρτιά» που δυσκολεύονται να πάρουν μπρος
Την ίδια ώρα που Γενικός Δείκτης και Τράπεζες πετυχαίνουν σταθερά υψηλές αποδόσεις μέσα στο 2026, επιβεβαιώνοντας με το παραπάνω τις προσδοκίες περί January Effect, τα «χαρτιά» των mid-caps στο Χρηματιστήριο Αθηνών δείχνουν να έχουν ξεμείνει από… καύσιμα. Το αποτέλεσμα είναι αφενός να μην ακολουθούν τον υψηλό ρυθμό της υπόλοιπης αγοράς, αφετέρου να αναβάλλουν επ’ αόριστο τον στόχο της διασποράς του αγοραστικού ενδιαφέροντος.
Ενδεικτική είναι η εικόνα στον FTSE Mid Cap, ο οποίος ενισχύεται κατά μόλις +1,4% από τις αρχές του έτους. Οι αντίστοιχες αποδόσεις σε Γ.Δ. και Τράπεζες ξεπερνούν το +10,0% και +19,3%, αντίστοιχα. Μάλιστα, από την εικόνα που προκύπτει μετά τη χθεσινή συνεδρίαση, ο επενδυτής μπορεί να παρατηρήσει ότι 10 εισηγμένες του δείκτη (από το σύνολο των 20) έχουν αρνητική ή σχεδόν μηδενική μεταβολή μέσα στο 2026, επιβεβαιώνοντας την αδύναμη τάση στα μεσαία στρώματα της κεφαλαιοποίησης.
Εάν και κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και υπάγεται σ’ ένα διαφορετικό ερμηνευτικό πλαίσιο, το σίγουρο είναι ότι προς το παρόν τα mid-caps δεν φαίνονται ικανά να κάνουν πράξη τον στόχο για τη διασπορά του αγοραστικού ράλι. Την απάντηση στο γιατί συμβαίνει αυτό ουδείς μπορεί να την γνωρίζει με ακρίβεια.
Ωστόσο, ενδιαφέρον έχει το σχόλιο έμπειρου παράγοντα της αγοράς, ο οποίος επισημαίνει ότι «δεν γίνεται να περιμένεις μόνο τους ξένους ή τις αλλαγές του MSCI για να πάρει μπρος η μετοχή». Μάλιστα, επιλέγει να θέσει τις διοικήσεις προ των ευθυνών τους, καλώντας τες να γίνουν πιο εξωστρεφείς και πιο επικοινωνιακές, ώστε να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των επενδυτών, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων.
Το μυστήριο ράλι
Ιδιαίτερη εντύπωση έχει κάνει στην αγορά η κίνηση στη μετοχή της Austriacard, η οποία τρέχει ένα ράλι άνω του +53% από τον Νοέμβριο έως και σήμερα.
Με τα θεμελιώδη μεγέθη να μην μπορούν να αιτιολογήσουν τις παραπάνω επιδόσεις, η αγορά έχει ήδη αρχίσει τις εικασίες για το τι συμβαίνει.
Έτσι, αυτές τις ημέρες έχουν ακουστεί και έχουν κυκλοφορήσει αρκετά σενάρια, για τα οποία μόνο ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή αποτελούν αποκυήματα φαντασίας.
