Σε μια κινηματογραφική αγορά που κυριαρχείται από sequels, remakes και γνώριμα franchises, το Sinners του Ράιαν Κούγκλερ αποδεικνύει ότι το πρωτότυπο σινεμά μεγάλου προϋπολογισμού όχι μόνο μπορεί να επιβιώσει, αλλά και να θριαμβεύσει.
Λιγότερο από δύο εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του, η ταινία έχει ήδη ξεπεράσει σε εισπράξεις στις ΗΠΑ τη Χιονάτη της Disney, ενώ όλα δείχνουν ότι σύντομα θα αφήσει πίσω της και άλλα μεγάλα στούντιο πρότζεκτ της χρονιάς, όπως το Mufasa: The Lion King και το Captain America: Brave New World.
Η επιτυχία του Sinners δεν είναι απλώς εντυπωσιακή — είναι ιστορική. Στο δεύτερο Σαββατοκύριακο προβολής του στις αμερικανικές αίθουσες, η ταινία σημείωσε έσοδα 45 εκατομμυρίων δολαρίων, ελάχιστα μειωμένα σε σχέση με το άνοιγμα των 48 εκατομμυρίων. Πρόκειται για τη μικρότερη πτώση δεύτερου Σαββατοκύριακου για ταινία με άνοιγμα άνω των 40 εκατομμυρίων από την εποχή του Avatar το 2009 — και τη μικρότερη που έχει καταγραφεί ποτέ για R-rated ταινία τρόμου.
Με παγκόσμιες εισπράξεις που ήδη αγγίζουν τα 161 εκατομμύρια δολάρια, απέναντι σε έναν προϋπολογισμό 90 εκατομμυρίων, το Sinners θεωρείται πλέον ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά στοιχήματα της χρονιάς που όχι μόνο πέτυχαν, αλλά συνεχίζουν να «γράφουν» δυναμικά στο ταμείο.
Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί αναλυτές προβλέπουν πως θα εξελιχθεί στην πιο εμπορικά επιτυχημένη πρωτότυπη live-action ταινία στις ΗΠΑ από το Gravity του Αλφόνσο Κουαρόν το 2013.
Η επιτυχία αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι το Sinners δεν βασίζεται σε κάποιο γνωστό IP. Δεν είναι reboot, δεν είναι sequel και δεν ανήκει σε κάποιο κινηματογραφικό σύμπαν.
Αντίθετα, πρόκειται για ένα υβριδικό έργο που αρνείται να περιοριστεί σε μία μόνο φόρμα. Με τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν σε διπλό ρόλο, ως δίδυμα αδέλφια που υπερασπίζονται το juke joint τους από βρικόλακες στον αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του ’30, η ταινία συνδυάζει τρόμο, μπλουζ μιούζικαλ, γκανγκστερικό θρίλερ και ιστορικό δράμα.
Αυτή ακριβώς η άρνηση να «κολλήσει» σε ένα είδος φαίνεται να είναι και το μεγαλύτερο της πλεονέκτημα. Οι θεατές δεν γνωρίζουν τι να περιμένουν — και αυτό, στη σημερινή εποχή των προβλέψιμων blockbusters, λειτουργεί σχεδόν απελευθερωτικά.
Τα σκόπιμα αινιγματικά trailers ενισχύουν την αίσθηση της ανακάλυψης, ενώ το word of mouth παίζει καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της δυναμικής της ταινίας.
Ο ίδιος ο Κούγκλερ έχει μιλήσει ανοιχτά για τη δημιουργική ελευθερία που ένιωσε με το Sinners.
Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δουλειές του, που βασίζονταν σε προϋπάρχον υλικό ή πραγματικά γεγονότα, αυτή τη φορά ήθελε να δημιουργήσει κάτι απολύτως προσωπικό — ένα κινηματογραφικό γράμμα αγάπης σε έναν θείο του από το Μισισίπι. «Δεν ήθελα να κρυφτώ πίσω από κάποιο IP», έχει δηλώσει, εξηγώντας γιατί επέλεξε να αγνοήσει τις συμβάσεις.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που συγκρίνουν το Sinners με πρόσφατα «talk-of-the-town» φιλμ όπως το The Substance και το Saltburn: ταινίες προκλητικές, αισθησιακές, βίαιες και βαθιά προσωπικές, που φέρουν ξεκάθαρα την υπογραφή των δημιουργών τους. Όπως και εκείνες, έτσι και το Sinners είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί — και ακριβώς γι’ αυτό συζητιέται τόσο έντονα.
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που πολλοί θεατές επιστρέφουν στις αίθουσες για δεύτερη και τρίτη προβολή. Το Sinners δεν εξαντλείται με την πρώτη ματιά· αποκαλύπτει περισσότερα κάθε φορά. Και αν αυτή η τάση συνεχιστεί, ίσως το Χόλιγουντ αναγκαστεί να επανεξετάσει μια παλιά, σχεδόν ξεχασμένη ιδέα: ότι το πρωτότυπο, auteur-driven σινεμά μπορεί ακόμα να είναι εμπορικά βιώσιμο — και βαθιά συναρπαστικό.
