Το «Νεφέλωμα Ωμέγα», η παράσταση χορού και ακροβασίας που διερευνά τη διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου να κοιτάξει ψηλότερα, να υπερβεί τα όριά του και να αναζητήσει τη θέση του μέσα στο σύμπαν, ανεβαίνει από την ομάδα «κι όμΩς κινείται» στο Θέατρο Ροές έως τις 25 Οκτωβρίου [Ιάκχου 16, Αθήνα].
Πέντε ερμηνευτές συνθέτουν μια ποιητική σκηνική εμπειρία, όπου το σώμα, η κίνηση και η ακροβασία συναντούν τη μυθολογία, την αστρονομία και τον διαρκή πόθο του ανθρώπου για πρόοδο και ελευθερία.
Νεφέλωμα Ωμέγα: Γνωστό και ως Νεφέλωμα Κύκνος (M17), το Νεφέλωμα Ωμέγα είναι νεφέλωμα εκπομπής σε απόσταση περίπου 5.500 ετών φωτός, στον αστερισμό του Τοξότη. Λάμπει με φαινόμενο μέγεθος 6.0. Είναι ορατό με γυμνό μάτι σε καλές συνθήκες. Πόσο συχνά κοιτάμε τον ουρανό; Σε μια καθημερινότητα παραδομένη στην τεχνολογία και την διαδικτυακή επικοινωνία, πόσο συχνά κοιτάμε τον ουρανό τη νύχτα; Πόσο συχνά ψάχνουμε τ’ αστέρια;
Η σκάλα ως τρόπος ένωσης του εδάφους με τον Ουρανό.
Οι ερμηνευτές της ομάδας σε μια εμμονική προσπάθεια συναρμολόγησης μιας σκάλας, μιας σκάλας, που όσο την ανεβαίνεις, ανακαλύπτεις πως έχει κι άλλο ν’ ανέβεις.
Η ερμηνεύτρια και χορογράφος της παράστασης Χριστίνα Σουγιουλτζή μίλησε μαζί μας.
Στο «Νεφέλωμα Ωμέγα», η σκάλα γίνεται σύμβολο της προσπάθειας του ανθρώπου να ανέβει όλο και ψηλότερα. Τι αναζητά, τελικά, ο άνθρωπος στην κορυφή;
«Είναι η περιβόητη θέληση για δύναμη, που λέει ο φιλόσοφος. Φαντασιωνόμαστε τη ζωή σαν μια σκάλα απογείωσης, που με τις σωστές κινήσεις θα μας οδηγήσει στα ουράνια. Σαν η ζωή να είναι μια διαρκής προσπάθεια για άνοδο, εξέλιξη, βελτίωση, πρόοδο· που θα μας κάνει μεγάλους, ψηλότερους ή μάλλον ψηλότερους από τους άλλους, άτρωτους, τέλειους, να κουβεντιάζουμε με τους θεούς και τ’ άστρα.
Τι να κάνουμε; Είμαστε μικροί και λίγοι. Πώς να αντέξουμε το πεπερασμένο; Φαντασιωνόμαστε διάφορα -μεγαλεία- και περνάμε όλη μας τη ζωή προσπαθώντας. Κυνηγάμε το ψηλότερο, χωρίς να κοιτάμε γύρω, μόνο πάνω. Μια προσπάθεια που θα μπορούσε να είναι συγκινητική, αν δεν ήταν τόσο αλαζονική. Η γνωστή σε όλους ιστορία της Βαβέλ».
Τι σας γοητεύει περισσότερο στην ιδέα του ανθρώπου που κοιτάζει τον ουρανό και προσπαθεί να κατανοήσει τη θέση του μέσα στο σύμπαν;
«Με συγκινεί η ανθρώπινη λαχτάρα για κατανόηση. Αυτή η βουτιά στο απέραντο. Αυτή η μεγάλη αποστολή της φαντασίας, του πνεύματος, της επιμονής της ανθρωπότητας να βάλει μια τάξη στο χάος του σύμπαντος -του μεγάλου και του μικρού. Να ξεσκεπάσει τους νόμους και τις δυνάμεις, σ’ ένα σύμπαν που τα μεγέθη αγγίζουν τα όρια του παράλογου».
Μαζί με τον Γιάννο Περλέγκα αναλαμβάνετε το Θέατρο Ροές. Τι θέλετε να φέρει αυτή η νέα περίοδος στον χώρο;
«Θα ήθελα να μπορούμε να υπάρχουμε ανεξάρτητοι και δυνατοί. Χωρίς να φοβόμαστε την κρίση, το μέλλον. Στόχος της ομάδας, οπότε και του θεάτρου, είναι η δημιουργία κοινότητας. Όχι κοινού. Κοινότητας.
Ποιος είναι ο ρόλος της Τέχνης αν όχι το να δημιουργεί χρόνο, συμβάντα, στιγμές; Κάποιες στιγμές σταθμούς που σ’ αγκαλιάζουν ή σε συγκινούν ή σε σοκάρουν ή σε θυμώνουν ή σε έλκουν, σε γοητεύουν, σε αλλάζουν, σε γιατρεύουν, σε ησυχάζουν, σε παρακινούν να συνεχίσεις ή να σταματήσεις. Στιγμές στις οποίες αναφέρεσαι· στιγμές σύντροφοι. Ελευθερία το ζητούμενο, πάντα. Γι’ αυτό τα κάνουμε όλα. Έτσι αξίζει και η επικοινωνία, μεταξύ ανθρώπων που διεκδικούν και αναζητούν την ελευθερία τους, την αυτενέργειά τους. Αλλιώς, είναι όλα πώληση, κατήχηση, επιβολή. Ατέλειωτη σειρά προϊόντων και φαινομένων προς πώληση. Τα προϊόντα της Τέχνης έχουν γεμίσει ασφυκτικά την πραγματικότητα. Δεν αντέχω να αναμετρηθώ με όλα αυτά. Ο ανταγωνισμός μου φέρνει ίλιγγο. Αυτή η άκρατη παραγωγή γεγονότων με τρομάζει. Έχω την ανάγκη του περιορισμού· του μικρότερου κύκλου».
Η ομάδα «κι όμΩς κινείται» έχει μια μακρά πορεία. Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας κινεί και να σας κάνει να συνεχίζετε;
«Δεν το ξέρω. Έτσι το ’χα πάντα για βέβαιο, ότι θα συνεχίσουμε. Ξέρεις, είναι όπως πίνεις νερό. Είσαι σίγουρος ότι θα το κάνεις και αύριο και μεθαύριο και πάντα. Υπάρχει αγάπη και συνεχή αναπάντητα ερωτήματα . Απαντιέται κάτι και προκύπτουν άλλα πολλά. Πάντα αναρωτιέμαι, γιατί κάνουμε κάνουμε παραστάσεις. Τι χρειάζονται; Για σήμερα, η απάντηση που δίνω στον εαυτό μου είναι ότι οι παραστάσεις μοιάζουν με αφηγήσεις, ιστορίες που χρειάζεσαι να ακούσεις και να δεις για να παρηγορηθείς. Πώς ακούς μια ιστορία από έναν ζεστό αφηγητή μέσα στην αφόρητη σιωπή και σε κάνει να ζεσταθείς και εσύ και να γελάσεις, να ησυχάσεις συντροφευμένος; Κάπως έτσι. Πώς ακούς, ξαφνικά, μια μουσική από μακριά και σου αποκαλύπτει αναπάντεχα όλο το φάσμα του μαγικού; Και δε θες να αποχωριστείς την αίσθηση; Κάπως έτσι. Κάπως έτσι, θα έπρεπε να μοιάζουν οι παραστάσεις. Οπότε όσο είμαστε σε θέση να σχηματοποιούμε τα πράγματα γύρω μας και μέσα μας, φαντάζομαι θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε».
Ταυτότητα Παράστασης
Χορογραφία: Σουγιουλτζή Χριστίνα, σε συνεργασία με την ομάδα
Μουσική σύνθεση και ερμηνεία: Λέανδρος Σπύρος Φράτνικ
Δραματουργία: Γιάννος Περλέγκας
Κείμενο παρουσίασης: Σουγιουλτζή Χριστίνα – Αποστολάκης Δημήτρης
Σκηνικός χώρος-σχέδιο: Βιβή Χιονίδου
Σκηνικός χώρος-κατασκευές: Μάριος Ιωάννου
Κοστούμια: Φανή Μουζάκη
Ηχοληψία-Τεχνική υποστήριξη: Federico Bustamante
Βοηθοί Χορογράφου: Λινάρδου Αντιγόνη, Ελευθεριάδου Πέννυ
Φωτογραφίες: Γεωργιάδου Χριστίνα
Επικοινωνία-Προβολή στα Μ.Μ.Ε.: Ανζελίκα Καψάμπελη
Παραγωγή: κι όμΩς κινείται
Ερμηνευτές: Καραχανίδης Αναστάσης, Λαμπρόπουλος Θοδωρής, Παππά Ιλεάννα, Σουγιουλτζή Χριστίνα, Σταθούλη Ξένια.
