Πόση βία αντέχει ένας άνθρωπος για να πάψει να είναι το θύμα; Αντικρίζοντας το ερώτημα, το «Νούμερο 21» της Χριστίνας Λαμπούση, σε σκηνοθεσία Ερμίνας Κυριαζή -και βασισμένο σε αληθινή ιστορία, ανεβαίνει από τις 17 Οκτωβρίου στο Μικρό Γκλόρια [Ιπποκράτους 7, Αθήνα].
Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, μια δικαστική απόφαση συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία· η αθώωση μιας γυναίκας που στραγγάλισε το σύζυγό της. Μια απόφαση που άφησε βαθύ αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη και ένα ερώτημα που δεν έπαψε ποτέ να μας απασχολεί.
Το «Νούμερο 21» της Χριστίνας Λαμπούση, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο θέατρο, εμπνευσμένο από αυτά τα αληθινά γεγονότα. Χωρίς να αναζητά εύκολες απαντήσεις, χωρίς να παίρνει στέρεες θέσεις, χωρίς καν να αναπαριστά απλώς ένα περιστατικό βίας, το έργο στρέφει το βλέμμα στον άνθρωπο. Στην πολυπλοκότητα, τις αντιφάσεις, τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Ανοίγει ένα διάλογο που, δυστυχώς, παραμένει πιο επίκαιρος από ποτέ.
Δύο δημιουργικές ματιές με κοινή οπτική στα ευαίσθητα θέματα της ανθρώπινης εμπειρίας συναντιούνται, καθώς το κείμενο της Χριστίνας Λαμπούση σκηνοθετεί η Ερμίνα Κυριαζή· μιλήσαμε μαζί της.
Ερχόσαστε από δουλειές όπως το «4EVER», το «Τσιτάχ, η ερημιά του τερματοφύλακα» και «Το Γάλα». Πώς σας οδήγησε η πορεία αυτή στο «Νούμερο 21»;
«Όσο μεγαλώνεις, συνειδητοποιείς τι θέατρο θέλεις να κάνεις και πού απευθύνεσαι. Σε μια εποχή που αναδύεται ο “μεσαίωνας”, οφείλεις να παίρνεις θέση. Τα έργα που με ενδιαφέρουν έχουν ως επίκεντρο τον άνθρωπο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το “Νούμερο 21”, δυστυχώς -αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, αφορά ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Η κακοποίηση των γυναικών έχει φτάσει σε ασύλληπτα ποσοστά και δείχνει να μη σταματάει πουθενά».
Τι σας τράβηξε στο κείμενο της Χριστίνας Λαμπούση;
«Η αλήθεια. Και δεν εννοώ ότι είναι εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα· αυτό το κάνει, ίσως, ακόμα πιο σκληρό. Το έργο της Χριστίνας Λαμπούση είναι πολυπρισματικό. Δεν αφηγείται απλά μια ιστορία κακοποίησης. Στρέφει το βλέμμα σε όλες τις πλευρές· και του κακοποιητή και του θύματος. Χωρίς διδακτισμούς και χωρίς να θέλει να αθωώσει. Αυτό που αποζητώ στα έργα που επιλέγω είναι να έχουν μια βαθύτερη ψυχαναλυτική αφετηρία. Να αναζητούν τι κρύβεται πίσω από τις συμπεριφορές· στις ρωγμές και τις αντιφάσεις των ανθρώπων. Και να αφήνουν στον θεατή να σταθεί απέναντι στα ερωτήματα που προκύπτουν ή και τις συνδέσεις που τον αφορούν».
Πώς αποφασίσατε να καταπιαστείτε με μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, που σημάδεψαν την ελληνική κοινωνία;
«Δεν είναι αυτή καθαυτή η ιστορία που με κέντρισε, όσο ο τρόπος της Χριστίνας να την “κοιτάξει”. Με ενδιέφερε να φωτίσουμε όσα κρύβονται πίσω από το γεγονός που έχει αφήσει τόσο έντονα το αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία. Και να επεξεργαστώ τα “μοτίβα” συμπεριφορών που δεν αλλάζουν, εν τέλει, μορφή, σε οποιαδήποτε εποχή διανύουμε».
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν σκηνοθετείς ένα έργο που ανεβαίνει για πρώτη φορά, χωρίς προηγούμενη σκηνική παράδοση;
«Η μεγαλύτερη πρόκληση ισούται και με ελευθερία! Όταν δεν υπάρχει προηγούμενο ανέβασμα, καμία άλλη σκηνική ανάγνωση για να σε επηρεάσει, είτε να την “ακολουθήσεις” είτε να “κοντραριστείς” με αυτήν, τότε εμπνέεσαι και δημιουργείς. Από την άλλη μεριά, είναι και μεγάλη ευθύνη απέναντι στο ίδιο το έργο, στους συνδημιουργούς και τους θεατές.
Η πρόκληση, λοιπόν, είναι να εμπιστευτείς το έργο και να αναζητήσεις τη δική του σκηνική γλώσσα».
Πώς δουλέψατε με τους ηθοποιούς, πάνω σε έναν ρόλο τόσο φορτισμένο συναισθηματικά;
«Από μέσα προς τα έξω. Δε με ενδιαφέρει να ξεκινώ από εξωτερικά χαρακτηριστικά και να αναδιατυπώνω στη σκηνή το προφανές. Με κεντρίζει το ταξίδι στις ψυχικές διαδρομές, το χτίσιμο των ηρώων από τον πυρήνα τους. Η οργανική τους συνεισφορά. Η μόνη, ας πούμε, εμμονή μου είναι ο “λόγος”. Οι ήρωές μου να συνομιλούν στην ίδια γλώσσα, σε ένα κοινό αισθητικά τοπίο».
Πόσο επίκαιρο θεωρείτε το θέμα σήμερα, μέσα στον δημόσιο διάλογο για την έμφυλη βία;
«Το θέμα είναι, δυστυχώς, πιο επίκαιρο από ποτέ. Η έμφυλη βία διαχέεται επικίνδυνα. Όσο και να μιλάμε για αυτήν, είναι δύσκολο να κατανοήσουμε όλους τους ανθρώπινους μηχανισμούς που την υποβάλουν. Όπως, επίσης, δύσκολο να κατανοήσουμε την πλευρά του θύματος και πώς βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Το θέατρο έχει χρέος να βγαίνει μπροστά, να προβληματίζει, να εμβαθύνει να ανοίγει ορίζοντες και να “μιλάει” ελεύθερα και άφοβα».
Ταυτότητα παράστασης
Κείμενο: Χριστίνα Λαμπούση
Σκηνοθεσία: Ερμίνα Κυριαζή
Σκηνικά-Κουστούμια-Εικαστικά: Ελένη Νικολάου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Κατερίνα Σαλταούρα
Κίνηση: Αλέξανδρος Κυριαζής
Βοηθός σκηνοθέτη: Τζωρτζίνα Μανελίδου
Μουσική επιμέλεια: Ερμίνα Κυριαζή
Φωτογραφίες: Λίνα Οικονόμου
Trailer: Θανάσης Φουσέκης
Αφίσα-Γραφιστική επιμέλεια: Ελένη Νικολάου
Διεύθυνση παραγωγής: Λεωνίδας Λεοντιάδης
Παραγωγή: Leodiadis Productions
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου – We Will
Διαχείρηση Social: Στέφανη Ιωάννου
Παίζουν: Δημήτρης Καραβιώτης, Ξένια Κουτσουμπού, Λεωνίδας Λεοντιάδης
Και ο Μπιλ σε βιντεοκλίση, Φώτης Λαζάρου.
Πρεμιέρα: Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026, στις 18:00
Μικρό Γκλόρια
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 18:00
Προπώληση: more.com
Διάρκεια:. 90 λεπτά, χωρίς διάλειμμα
Το βιβλίο ΝΟΥΜΕΡΟ 21 κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις Μετρονόμος
