Του Strange Attractor
Όσο η ακρίβεια επιμένει, τόσο η κυβέρνηση χάνει πόντους. Αυτός είναι ένας απλός κανόνας της πολιτικής αριθμητικής.
Όταν ο πολίτης ανοίγει το πορτοφόλι του και ακούει ηχώ, δύσκολα συγκινείται από τα κυβερνητικά πανηγύρια περί ανάπτυξης, ευημερίας, μεταρρυθμίσεων, και… «ισχυρής Ελλάδας».
Γιατί η Ελλάδα μπορεί να είναι ισχυρή στα λόγια, στα «πετσωμένα» ΜΜΕ, στα κυβερνητικά δελτία τύπου, και στις ομιλίες των υπουργών, όμως στο πρατήριο, εκεί που πέφτουν κορμιά, η αντλία έχει άλλη άποψη.
Βενζίνη στα ύψη, ρεύμα στο διάστημα, φυσικό αέριο σε άλλο γαλαξία, σούπερ μάρκετ όπου η επίσκεψη χωρίς προσευχή θεωρείται απερισκεψία, κ.ο.κ.
Ο κόσμος έχει μελανιάσει. Και όχι από τον ήλιο…
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κοινωνική δυσαρέσκεια με τη γνωστή ελληνική συνταγή. Παροχές, επιδόματα, ημίμετρα.
Πολλά ημίμετρα. Τόσα πολλά, που αν ήταν ευρώ θα δανείζαμε και τους Κινέζους!
Ένα επίδομα εδώ, μια ενίσχυση εκεί, μια «στοχευμένη παρέμβαση» παραπέρα.
Και επειδή φαίνεται ότι ούτε αυτά τα μεγάλα λόγια αρκούν, ο γενικά ανέμελος έως πρότινος πρωθυπουργός, που μάλλον έχει αγχωθεί τελευταία, φρόντισε να προσθέσει και κάτι ακόμη: υποσχέσεις για το μέλλον. Αν επανεκλεγεί, φυσικά.
«Αν μας ξαναψηφίσετε, θα κάνουμε περισσότερα», λέει με στόμφο!
Μόνο που ο πολίτης έχει ένα ενοχλητικό ελάττωμα, επιμένει να ζει στο παρόν.
Δεν πληρώνει τον λογαριασμό του με μελλοντική τετραετία.
Δεν βάζει στο ρεζερβουάρ «ανάπτυξη».
Δεν μαγειρεύει με «μεταρρυθμίσεις»…
Πληρώνει με ευρώ, και τα ευρώ δεν του περισσεύουν.
Σήμερα πληρώνει τη βενζίνη.
Σήμερα ανοίγει τον λογαριασμό του ρεύματος.
Σήμερα πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και κάνει νοερούς υπολογισμούς για το αν θα πάρει τρεις φέτες τυρί, ή θα περιοριστεί στο νερό για να χορτάσει την πείνα του (μέχρι να το ιδιωτικοποιήσουν κι αυτό).
Τα «θα» της επόμενης τετραετίας είναι κάπως δύσκολο να ζεστάνουν ένα σπίτι, που δεν μπορεί να πληρώσει το φυσικό αέριο, χώρια το νοίκι.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται το έτερο μεγάλο πολιτικό πρόβλημα.
Αν οι δημοσκοπήσεις συνεχίσουν να ψαλιδίζουν τη Νέα Δημοκρατία, και ταυτόχρονα πάρει σάρκα και οστά ένα κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, τότε η υπόθεση της αυτοδυναμίας αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με περίπατο, και περισσότερο με κυνήγι θησαυρού… χωρίς χάρτη.
Και η αυτοδυναμία δεν είναι μια οποιαδήποτε λεπτομέρεια. Είναι το εισιτήριο για την πολυπόθητη τρίτη τετραετία, και για τη συνέχιση της ευημερίας των κυβερνώντων, αλλά και την αύξηση των ακινήτων τους.
Τι κάνεις λοιπόν όταν το οικονομικό αφήγημα δεν περπατάει όπως θα ήθελες;
Αλλάζεις θέμα…
Και ποιο θέμα είναι διαχρονικά ασφαλέστερο στην ελληνική πολιτική από την πατρίδα; Χμ;
Έτσι, χωρίς πολλά πολλά, από την ακρίβεια περνάμε στα εθνικά.
Και από το σούπερ μάρκετ στο… Αιγαίο.
Από τον λογαριασμό του ρεύματος στην… εθνική υπερηφάνεια.
Κορώνες, δηλώσεις, αυστηρά μηνύματα, πατριωτικές αναφορές, και γενικώς μια ατμόσφαιρα πολεμική, εθνοπρεπής, που παραπέμπει στους ήρωες του ’40!
Κάπου εδώ, λοιπόν, αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον το πολιτικό παιχνίδι.
Η αυτοδυναμία απειλείται; Δεν βγαίνει ο λογαριασμός;
Μιλάμε για γεωπολιτική.
Δεν φτάνει ο μισθός; Μιλάμε για εθνική κυριαρχία.
Ακριβή βενζίνη; Μιλάμε για την Τουρκία.
Και να πως ξαφνικά ο πρωθυπουργός των «ήρεμων νερών», και του κατευνασμού, φοράει το κοστούμι του μεγάλου πατριώτη.
Μόνο ΟΥΚάς που δεν ντύθηκε ακόμη, όπως παλιά εκείνος ο (συγκαμένος) υπ. Εθνικής Άμυνας των Συριζανέλ!
Εθνική υπερηφάνεια λοιπόν, αποφασιστικότητα, και βλέμμα που υπονοεί ότι κάπου στο Μαξίμου, μαζί με τον Πίνατ, βρίσκεται κρυμμένο το πνεύμα του… Καραϊσκάκη.
Και βεβαίως, δεν θα μπορούσε να λείπει από την παράσταση ο έτερος Καππαδόκης, ο υπ. Εξωτερικών (his dark Eminence, όπως τον λένε οι ποταποί).
Άλλος πατριώτης κι αυτός!
Όμως και αυτός στο ανάλογο ύφος.
Λίγο ακόμη, και μπορεί να τον δούμε να αφήνει στην άκρη το διπλωματικό λεξιλόγιο, να ντύνεται τσολιάς, και να φωνάζει: «Ελευθερία ή θάνατος»! Έχουμε δει και πιο αστεία πράγματα στο κοντινό παρελθόν…
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Ο ψηφοφόρος μπορεί να αγαπά την πατρίδα του, αλλά έχει και έναν λογαριασμό ρεύματος στο χέρι.
Και δύσκολα θα τον πληρώσει με… εθνικό φρόνημα.
Βέβαια, αν η ενέργεια συνεχίσει την ανοδική της πορεία, αν οι δημοσκοπήσεις συνεχίσουν να κατρακυλούν, αν το κόμμα Σαμαρά γίνει πραγματικότητα, και αν η αυτοδυναμία αρχίσει να απομακρύνεται στον ορίζοντα, κανείς δεν ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η πατριωτική κλιμάκωση των «αρίστων».
Στην αρχή θα είναι «δεν υποχωρούμε».
Μετά «δεν εκβιαζόμαστε».
Ύστερα… «η Ελλάδα δεν φοβάται κανέναν».
Και στο τέλος, γιατί όχι;
Διάγγελμα!
«Έλληνες και Ελληνίδες, ήρθε η ώρα να εκπληρώσουμε το ιστορικό μας πεπρωμένο»!!!!!!!!
Και πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι έγινε, ο πρωθυπουργός θα βρίσκεται επικεφαλής στρατιάς, με τον υπ. Εξωτερικών στο πλευρό του, να κατευθύνονται προς την… Πόλη!
Η Αγία Σοφία μας περιμένει.
Οι γέροντες του Όρους επιτέλους δικαιώνονται.
Οι παλιές προφητείες ανασύρονται από τα μουχλιασμένα συρτάρια.
Και οι τηλεοπτικοί μαϊντανοί σχολιαστές θα αναλύουν με σοβαρό ύφος αν επιτέλους «ήρθε η ώρα της Πόλης».
Ακόμη και ο Εισαγγελάτος, με τα περίφημα γραφικά του, θα περιδιαβαίνει μαζί με τους κομάντος τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης, ψάχνοντας τον εχθρό…
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που ίσως χαλάσει το εθνικό έπος.
Πόσο έχει η βενζίνη μέχρι την Κωνσταντινούπολη;
Γιατί ο Έλληνας μπορεί να ονειρεύεται την Πόλη, αλλά πρώτα θα πρέπει να βάλει καύσιμα, ακόμη και για να παρουσιαστεί στην πλησιέστερη μονάδα επιστράτευσης.
Το ίδιο πρόβλημα θα συναντήσει και η… μονάδα!
Διότι με αυτές τις τιμές, το πολύ πολύ ο στρατός να φτάσει μέχρι την Ξάνθη, ίσως και την Κομοτηνή
Και εκεί, πιθανότατα, θα τελειώσει και το πατριωτικό καύσιμο.
Γιατί τελικά αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της σημερινής κυβέρνησης.
Δεν είναι ότι ο κόσμος δεν αγαπά την Ελλάδα.
Είναι ότι αγαπά και το πορτοφόλι του.
Και όταν η καθημερινότητα γίνεται ακριβότερη, οι μεγάλες εθνικές κορώνες δεν εξαφανίζουν την ακρίβεια. Απλώς την κάνουν να ακούγεται λίγο πιο… πατριωτική. Δατς ολ…
Ο ψηφοφόρος, όμως, στο τέλος επιστρέφει σπίτι.
Ανοίγει το ψυγείο.
Κοιτάζει τον λογαριασμό.
Κοιτάζει το πορτοφόλι.
Και μετά κοιτάζει την… κάλπη.
Και τότε, όσο κι αν του μιλούν για Κολοκοτρώνη, για «κόκκινη μηλιά», για «μαρμαρωμένους βασιλιάδες», για γεωπολιτική επέκταση, και για… Κωνσταντινούπολη, υπάρχει ένα βασικό ερώτημα που παραμένει αμείλικτο:
«Εγώ, τελικά, πώς θα βγάλω τον μήνα;»
Και αυτό δεν απαντάται εύκολα με μια ακόμη μαγειρεμένη δημοσκόπηση.
Διότι πολύ απλά, είναι η πραγματικότητα…
