Γρεκία 2026
Του Strange Attractor
Υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται με ένα ασημένιο κουτάλι στο στόμα. Υπάρχουν και εκείνοι που γεννιούνται με ολόκληρο σερβίτσιο, 50 ακίνητα, εκ των οποίων τρεις βίλες στο εξωτερικό, δύο εταιρείες offshore, πέντε ΜΚΟ, και μια οικογενειακή παράδοση στο επάγγελμα του… πολιτικάντη.
Ο ήρωας της ιστορίας μας ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Ο κύριος Πρωθυπουργός, γόνος ιστορικής οικογένειας που κληρονόμησε περισσότερα αξιώματα απ’ όσα χρέη κληρονόμησε ο μέσος πολίτης, βρίσκεται στην εξουσία εδώ και επτά χρόνια.
Επτά χρόνια, που είναι αρκετά για να μεγαλώσει ένα παιδί, να τελειώσει κάποιος μια πανεπιστημιακή σχολή (με μεταπτυχιακό), ή να μετατραπεί μια ολόκληρη χώρα σε εργαστήριο ακρίβειας και οικονομικής δυστυχίας.
Η οικονομία, λένε οι ειδικοί σύμβουλοι του πρωθυπουργού, περνά δυσκολίες.
Οι πολίτες το λένε πιο απλά: «Δεν βγαίνει ο μήνας».
Το ψωμί ακριβαίνει, το ρεύμα ακριβαίνει, τα καύσιμα ακριβαίνουν, τα ενοίκια ακριβαίνουν.
Μόνο οι μισθοί έχουν αποφασίσει να τιμήσουν την παράδοση και να μείνουν πιστοί στις παλιές καλές εποχές.
Ο ανέμελος πρωθυπουργός, βέβαια, βλέπει τα πράγματα διαφορετικά.
Σε κάθε συνέντευξη ανακοινώνει ότι η χώρα γνωρίζει «ιστορικές επιτυχίες».
Πράγματι. Είναι ιστορική επιτυχία να χρειάζονται οι πολίτες αριθμομηχανή για να αγοράσουν δύο ντομάτες, και μισό κιλό τυρί.
Είναι επίσης ιστορική επιτυχία να μετατρέπεται το σούπερ μάρκετ σε θεματικό πάρκο τρόμου!
Ενώ λοιπόν οι πολίτες μελετούν προσφορές (και μαζεύουν κουπόνια) σαν να προετοιμάζονται για διδακτορικό στην οικονομία της επιβίωσης, ο σπουδαγμένος στο Χάρβαρντ (ανορθόγραφος) πρωθυπουργός φαίνεται να ανακαλύπτει ένα νέο χόμπι: τα ακίνητα.
Άλλοι συλλέγουν γραμματόσημα. Άλλοι νομίσματα…
Εκείνος συλλέγει τετραγωνικά μέτρα!
Κάθε φορά που δημοσιεύεται μια δήλωση περιουσιακής κατάστασής του, οι κτηματομεσίτες της χώρας τη διαβάζουν με δέος και συγκίνηση. Μερικοί μάλιστα την έχουν κορνιζάρει στα γραφεία τους ως πηγή έμπνευσης.
«Πώς τα καταφέρνει ο μισθωτός;» αναρωτιούνται οι πολίτες.
«Με σωστή διαχείριση», απαντούν οι ακριβοπληρωμένοι (Αμερικανοί) σύμβουλοί του.
Και πράγματι. Τόσο σωστή, που αν εφαρμοζόταν σε όλους, η χώρα θα είχε μετατραπεί σε Μονακό.
Αντί όμως γι’ αυτό, η Γρεκία μετατράπηκε σε μέρος όπου οι νέοι μένουν με τους γονείς τους μέχρι να βγουν στη σύνταξη… οι ίδιοι, όχι οι γονείς τους.
Παράλληλα, οι φίλοι του πρωθυπουργού διαπρέπουν.
Πρόκειται για μια αξιοθαύμαστη ομάδα «επιχειρηματιών» που διαθέτουν ένα σπάνιο χάρισμα, να βρίσκονται πάντα στη σωστή πλευρά κάθε νομοσχεδίου.
Τυχαία, φυσικά.
Αν περάσει ένας νόμος για τον τουρισμό, ωφελούνται.
Αν περάσει ένας νόμος για την ενέργεια, ωφελούνται.
Αν περάσει ένας νόμος για τα ακίνητα, ωφελούνται.
Αν περάσει ένας νόμος για την καλλιέργεια κάκτων σε ταράτσες πολυκατοικιών, πιθανότατα θα ανακαλυφθεί ότι διαθέτουν ήδη τη μεγαλύτερη εταιρεία κάκτων στα Βαλκάνια.
Όλα είναι πιθανά σε μια χώρα όπου φίλοι και ψηφοφόροι του σώφρονα πρωθυπουργού έχουν δηλωμένες (και επιδοτούμενες) φυτείες… μπανάνας, στις κορφές των πιο απάτητων βουνών της!
Οι κακές γλώσσες ισχυρίζονται ότι ο πρωθυπουργός λειτουργεί ως μεσάζοντας συμφερόντων. Οι υποστηρικτές του το θεωρούν άδικο.
«Δεν είναι μεσάζοντας», λένε. «Είναι γέφυρα…».
Και πράγματι είναι γέφυρα. Μόνο που η κυκλοφορία πάνω της γίνεται μονόδρομα: από το δημόσιο συμφέρον προς τα ιδιωτικά ταμεία.
Στο μεταξύ, η κυβερνητική προπαγάνδα επιμένει ότι οι πολίτες ζουν καλύτερα από ποτέ.
Για να το αποδείξει, παρουσιάζει πολύχρωμα γραφήματα, περίπλοκους δείκτες και διαφάνειες, που θυμίζουν περισσότερο παρουσίαση πολυεθνικής παρά περιγραφή πραγματικής χώρας.
Ο άνεργος όμως δεν πείθεται.
Ο χαμηλοσυνταξιούχος επίσης όχι.
Ο ενοικιαστής που δίνει τον μισό μισθό του για ένα ημιυπόγειο δυάρι με θέα σε απέναντι ντουβάρι παραμένει δύσπιστος.
Αλλά η κυβέρνηση δεν απογοητεύεται…
Ανακοινώνει νέες μεταρρυθμίσεις. Και κάθε νέα μεταρρύθμιση μοιάζει ύποπτα με την προηγούμενη, περισσότερα προνόμια για τους λίγους, περισσότερες υποχρεώσεις για τους πολλούς, και περισσότερες δημόσιες σχέσεις για όλους…
Και έτσι περνούν τα χρόνια. Επτά στο σύνολό τους.
Η χώρα μαθαίνει να ζει με τον πληθωρισμό, όπως κάποτε μάθαινε να ζει με τον καύσωνα.
Οι πολίτες σφίγγουν το ζωνάρι.
Οι μικρές επιχειρήσεις παλεύουν να επιβιώσουν.
Οι νέοι αναζητούν μέλλον αλλού.
Ο πρωθυπουργός, όμως, παραμένει αισιόδοξος.
Άλλωστε, όταν μελετάει τις επενδύσεις και τα ομόλογά του πάνω στη βεράντα κάποιας από τις πολυάριθμες ιδιοκτησίες του, ή όταν χαλαρώνει στον κήπο κάποιας έπαυλής του, η εικόνα είναι πράγματι εντυπωσιακή. Βλέπει μια χώρα γεμάτη ευκαιρίες.
Ίσως όχι για όλους.
Αλλά σίγουρα για εκείνον και την παρέα του.
Και κάπως έτσι συνεχίζεται η μεγάλη εθνική κωμωδία: ένας κληρονομικός πολιτικάντης να μιλά για θυσίες που κάνουν οι άλλοι, να εξυμνεί την αγορά την οποία υπηρετεί και που δεν τον αγγίζει, και να παρουσιάζει ως εθνικό όραμα αυτό που μοιάζει όλο και περισσότερο με επιχειρηματικό σχέδιο κλειστής λέσχης εκατομμυριούχων.
Το μόνο παρήγορο είναι ότι η σάτιρα δυσκολεύεται πλέον να τον ανταγωνιστεί.
Όταν η πραγματικότητα αρχίζει να μοιάζει με γελοιογραφία, ο σατιρικός αρθρογράφος μένει άνεργος.
Ή, στην καλύτερη περίπτωση, ψάχνει κι αυτός κανένα μικρό διαμέρισμα να αγοράσει… στο Μπραχάμι.
Αν φυσικά του φτάνουν τα χρήματα για την προκαταβολή.
Γιατί ο πρωθυπουργός έχει ήδη προλάβει να αγοράσει τα υπόλοιπα…
