Αν η προσδοκία του Αλέξη Τσίπρα για «δύο μπροστά στις νέες δημοσκοπήσεις» αποτύπωνε εκπληρούμενη προφητεία του, δεν βγήκε. Με όση αξία μπορούν να έχουν γενικά τα «ευρήματα» ενός γκάλοπ, τα πρώτα φθινοπωρινά δείγματα είναι απογοητευτικά:
– Η ΕΛΑΣ του, βρίσκεται κάτω από το πραγματικό ποσοστό των εκλογών του 2023, που τον απογοήτευσε και τον ώθησε σε εγκατάλειψη του ΣΥΡΙΖΑ και της ιδιότητας του βουλευτή.
Μάλλον αναμενόμενο για πολιτικό ηγέτη που, με επιλογή του, δεν έχει να επιδείξει ούτε μία κοινοβουλευτική αναμέτρηση με τον απερχόμενο Πρωθυπουργό. Και η ανάσα του ΠΑΣΟΚ πλησιάζει…
«Χαμηλές πτήσεις» και κριτική από στενούς συνεργάτες
Μετά τη ΔΕΘ, ο δημοσιογράφος και πρώην ευρωβουλευτής του Στέλιος Κούλογλου χρησιμοποίησε για τον Τσίπρα τον όρο «χαμηλές πτήσεις». Ο πολύπειρος και πρώην υπουργός του, Νίκος Κοτζιάς, αναφέρεται στον «χώρο Τσίπρα», αντί για το όνομα του κόμματός του. Και ο «θεωρητικός» του, Γιώργος Σιακαντάρης, είπε εύστοχα ότι μιλάς για κυβέρνηση «όταν δημοσκοπικά είσαι στο 25%».
Τρεις άνθρωποι δίπλα στον αρχηγό της ΕΛΑΣ —που έπαθε Βενιζέλο και ισχυρίζεται ότι «επέστρεψε για να δώσει δεύτερη ευκαιρία στη χώρα και όχι στον εαυτό του»— τον βλέπουν μακριά από τους εκλογικούς στόχους του. Τον συμπαθούν, αλλά διαπιστώνουν ότι παραμένει αιθεροβάμων —αυτήν τη φορά προς την άλλη κατεύθυνση.
Το 2015 πίστευε πραγματικά –καθ’ υπερεκτίμηση, όπως ομολόγησε αργότερα– ότι θα υποχρέωνε την Τρόικα να υποκλιθεί μπροστά του, κραδαίνοντας τον Βαρουφάκη ως υπουργό Οικονομικών, τον Λαφαζάνη ως υπουργό Ανάπτυξης και τη Ζωή ως πρόεδρο της Βουλής.
Το 2026 πίστευε ότι «επί τη εμφανίσει» θα σπεύσουν οι πολίτες να αγοράσουν τις μετοχές της Ιθάκης. Αλλά δεν είχε την κεφαλαιακή αξία που νόμιζε —και φάνηκε στις αναιμικές συγκεντρώσεις παρουσίασής της ανά την επικράτεια.
Το καλύτερο που μπορεί να του συμβαίνει με τους ψηφοφόρους είναι αυτό που έλεγε ο Γεώργιος Παπανδρέου: «Μας ερωτεύονται, αλλά δεν μας παντρεύονται».
Η έλλειψη δομών και η στρατηγική του «επί τη εμφανίσει»
Λέγεται ότι κάποιοι από το περιβάλλον του που εμπιστεύεται, τον έπεισαν ότι οι δημοσκόποι τον «έριξαν» στις δημοσκοπήσεις, πριν από το καλοκαίρι, και αναγκαστικά, με τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές, θα τον εμφανίσουν σε θέση να αμφισβητήσει στα ίσια τον Μητσοτάκη και να στείλει στον κάδο τον Ανδρουλάκη.
Οι ίδιοι θεωρούν ότι δεν υπάρχει λόγος να περιβάλλεται από διακριτή κυβερνώσα ομάδα, να έχει κόμμα με καταστατικές διαδικασίες και όργανα, ούτε διείσδυση στον «μαζικό χώρο» των συνδικάτων και της αυτοδιοίκησης. Από μόνη της η παρουσία του τον καθιστά επί θύραις Πρωθυπουργό.
Το συνοδεύει με καταιγισμό ανεπεξέργαστων «προγραμματικών» ιδεών — ορισμένες από τις οποίες δείχνουν άγνοια των πραγμάτων και άλλες προσφέρονται για λοιδορία από τους αντιπάλους του.
Η αγωνία των πρώην στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ
Εν τω μεταξύ, κλιμακώνεται η αγωνία στους πρώην βουλευτές του στον ΣΥΡΙΖΑ: μετά την ταπείνωση του «Πάλλας» και την υπόδειξη να εγκαταλείψουν το κόμμα και τη Βουλή, τώρα μένει στη διακριτική τους ευχέρεια να εγγράφουν μέλη στο κόμμα και, αν «κριθούν κατάλληλοι», θα φτάσουν ως τα ψηφοδέλτια.
Καθώς υπάρχει και το προηγούμενο Κασσελάκη, που από την ανάδειξη ως «νέο ρεύμα» κατέληξε στη νεοσταλινική έξωση, μερικοί σκέφτονται την επιστροφή στην Κουμουνδούρου. Για άλλους δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν είναι πολλοί χρήσιμοι στο νέο εγχείρημα. Δεν έχουν άδικο: τι προσφέρουν π.χ. ο Φάμελλος ή ο Μπίστης; Και γιατί ο Τσίπρας να υπολογίζει στην Αχτσιόγλου ή στον Χαρίτση, που περιφρόνησαν το 2023 την προσφορά του να τους εκχωρήσει τον ΣΥΡΙΖΑ;
Το πολιτικό τέλος ενός χαρισματικού ηγέτη;
Για τον πρώην Πρωθυπουργό, κάποτε γεννούσαν και τα κοκόρια. Ο δημοφιλής Παπαγιαννάκης έφυγε, ο Αλαβάνος –ο πιο συγκροτημένος επικεφαλής αυτού του χώρου– εγκατέλειψε για λόγους υγείας, ο Παπανδρέου διέλυσε το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ περιήλθε στον Σαμαρά, η Γιάννα Αγγελοπούλου τον κατέστησε συνομιλητή του Κλίντον, οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι αισθάνθηκαν «προδομένοι» από τις ηγεσίες τους.
Μετά, οι Θεοί της πολιτικής άλλαξαν διάθεση απέναντί του. Το ΠΑΣΟΚ δείχνει ανθεκτικότητα, ο Μητσοτάκης –τον οποίο κατανικούσε στη Βουλή– του έπαιρνε με άνεση τις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαλύθηκε και τα «βαρίδια» είναι εκλογικοί του αντίπαλοι, η προσωπική σαγήνη του στον χώρο που διαμόρφωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου ανάμεσα στη ΝΔ και το ΚΚΕ χάνεται, το προσωπικό του κεφάλαιο από τη διακυβέρνηση σπαταλήθηκε σε άσκοπες επενδύσεις.
Η πρόγνωση του Μαραντζίδη «θα χάνει μέχρι να κερδίσει» δεν είναι και πολύ παρήγορη. Για πολλούς, ο μύθος του ανασκευάζεται από τον δημιουργό του. Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, θα μιλάμε για «το τέλος ενός χαρισματικού»…
