ΟΚ, έχουμε σίγουρα δει τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε ταινίες και ρόλους, που ουδεμία σχέση έχουν με τον “Ταξιτζή”, τον “Νονό” ή το “Οργισμένο είδωλο”.
Στην περίπτωση, όμως, της νέας, πολυσυζητημένης παραγωγής του Netflix, The Whisper man, υπήρχαν εξαρχής όλα τα εχέγγυα για ένα θρίλερ, που θα μπορούσε, αν όχι να αφήσει εποχή, σίγουρα να προσφέρει έστω κάποιες στιγμές απόλαυσης και στους φαν τους είδους και στους οπαδούς του “Ντε Νίρο για πάντα και παντού”.
Πρώτο συγκριτικό πλεονέκτημα, το γεγονός ότι βασίστηκε στο δημοφιλές μπεστ σέλερ του Άλεξ Νορθ, που στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Ο ψιθυριστής”. Δεύτερο το εξαιρετικό καστ. Τα ονόματα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, του Άνταμ Σκοτ και του Μάικλ Κίτον -φυσικά σε ρόλο serial killer, χωρίς να κάνω spoiler- και η πολυαναμενόμενη συνάντηση -για πρώτη φορά στην οθόνη στην ίδια σκηνή- του Ντε Νίρο με τον Κίτον -έχουν ξαναβρεθεί στο Jackie Brown του Ταραντίνο, όμως δεν είχαν κοινές σκηνές.
Κι ακόμα ένα μεγάλο ατού της νέας παραγωγής, αφορά την έμπνευση πίσω από την ιστορία της, που αποτίει φόρο τιμής στους μεγάλους serial killers των ‘90s, οι οποίοι γέννησαν ταινίες όπως η “Σιωπή των αμνών” και το “Seven”.
Όσο, όμως, κι αν όλα τα συστατικά “μύριζαν” επιτυχία, η εκτέλεση αποδεικνύεται τόσο συμβατική και άσκοπη, που η νοσταλγία για την εποχή του Χάνιμπαλ Λέκτερ μοιάζει περισσότερο με υπερφορτωμένη, αλλά ταυτόχρονα μουντή και άνευρη απομίμηση.
Συλλογή κλισέ – Ντε Νίρο σε παύση
Ο “Ψιθυριστής” έχει από το ξεκίνημα του όλα τα κλισέ ενός αξιολάτρευτου σκοτεινού μυστηρίου των ‘90s. Από τον πατέρα με τον μικρό γιο, που επιστρέφει στη μικρή του πόλη, σε ένα μεγάλο, απομονωμένο σπίτι ακούγοντας REM στο ραδιόφωνο, μέχρι την καταιγίδα που πιάνει τη νύχτα, τη φανταστική φίλη του παιδιού, τον serial killer από τα παλιά, κι άλλον ένα από τα καινούρια.
Και κάπου εκεί “ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο υπνοβατεί μέσα σε ένα ανόητο θρίλερ” όπως αναφέρει ο τίτλος της κριτικής του Guardian, που χαρακτηρίζει την ταινία “απροκάλυπτα ανόητη” και τον Ντε Νίρο “σε πλήρη λειτουργία αυτόματου πιλότου”. Κι αυτή είναι μόλις μια μικρή γεύση κάποιων από τις εξαιρετικά αρνητικές κριτικές, που της επιφύλαξαν μεγάλα διεθνή μέσα.
Εντυπωσιακό είναι το πώς ακόμα και τα “όπλα” του “The Whisper man” γυρίζουν σε βάρος του. Τα στερεότυπα των μεγάλων θρίλερ των ‘90s λειτουργούν σε επίπεδο νοσταλγίας, όμως δεν οδηγούν πουθενά. Η γκρίζα, φλατ και μουντή εικόνα προσπαθεί να θυμίσει την αισθητική της δεκαετίας, όμως μοιάζει περισσότερο με φίλτρο και τελικά χάνει εντελώς τη γοητεία των θρίλερ που προσπαθεί να ανακαλέσει.
Προφανείς ανατροπές, ρηχοί χαρακτήρες
Το πρόβλημα στη νέα παραγωγή των αδερφών Russo για το Netflix είναι ότι δείχνει περισσότερο φτηνή παρά νοσταλγική. Παίρνει λίγο από εδώ (Σιωπή των αμνών), λίγο από εκεί (Seven) και προσπαθεί ταυτόχρονα να είναι θρίλερ με serial killer, οικογενειακό δράμα για την απώλεια και τη σχέση πατέρα – γιου και λίγο μεταφυσικό μυστήριο – κερασάκι στην τούρτα.
Η πλοκή εξελίσσεται νωχελικά και άνευρα, χωρίς να χτίζει αγωνία, χωρίς κορύφωση, με οδυνηρά προφανείς ανατροπές, ενώ οι ήρωες μοιάζουν ανίδεοι σε ένα σενάριο, που δεν τους δίνει ψυχολογικό βάθος. Ο εκπληκτικός στο “Severance” Άνταμ Σκοτ προσπαθεί φιλότιμα να ενσωματώσει σε ρεαλιστικό χαρακτήρα όλα τα κλισέ, με τα οποία έχει φορτωθεί ο ρόλος του, ενώ ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, σε περισσότερες σκηνές εμφανίζεται, σε λιγότερες μιλάει -μαγειρεύει, τρώει, μαζεύει χόρτα, κοιτάει από το παράθυρο, σκέφτεται, απλώς σιωπά.
Μεγάλα διεθνή μέσα εμφανίζονται ιδιαιτέρως καυστικά απέναντι στην ερμηνεία του, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την κριτική των Times: “Κάποιος ξέχασε να πει στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο ότι έπρεπε να παίξει” -παρελθέτω απ’ εμού, Ντε Νίρο για πάντα. Οι Times αναφέρονται σε “εκκωφαντικά άνευρη ερμηνεία”, ενώ ο βρετανικός Telegraph, όπως και ο Guardian, σε έναν Ντε Νίρο “σε κατάσταση υπνοβασίας”. Τι μένει; Ένας -απολαυστικός- Μάικλ Κίτον, αλλά κι αυτός, πίσω από τα κάγκελα και για πολύ λίγο.
Κι αν τελικά για κάτι αξίζει να δεις τον “Ψιθυριστή”, είναι για το πώς μια σύγχρονη παραγωγή, με το βλέμμα στο παρελθόν και τα πλέον εξελιγμένα μέσα του νέου αιώνα, κατάφερε να εξαφανίσει ένα εξαιρετικό “υλικό” μέσα σε μια προβλέψιμη πλοκή με ρηχούς χαρακτήρες και μουντή, επίπεδη εικόνα.
