Παράταση στον διαγωνισμό των 1,2 δισ. ευρώ για την επέκταση του terminal στο Ελευθέριος Βενιζέλος μεταθέτει ξανά την κατάθεση προσφορών από τον Ιούλιο στον Σεπτέμβριο.
Τα δύο σχήματα που διεκδικούν το έργο, ΑΚΤΩΡ–Ictas και METKA–ΑΒΑΞ, ζητούν συνεχώς νέες διευκρινίσεις για κομμάτια των προδιαγραφών.
Το σημείο που τρενάρει περισσότερο τις προσφορές δεν είναι μια λεπτομέρεια τιμολογίου. Είναι ο όρος ότι η κατασκευή πρέπει να προχωρήσει χωρίς να διακοπεί η λειτουργία του αεροδρομίου ούτε μία ημέρα.
Θεωρητικά γίνεται. Τεχνικά είναι λαβύρινθος: εργοτάξιο δίπλα σε ενεργές πτήσεις, ελέγχους ασφαλείας, αφίξεις και αναχωρήσεις που δεν μπορούν να παγώσουν επειδή κάποιος γκρεμίζει τοίχο ή μεταφέρει δίκτυα.
Γι’ αυτό οι κοινοπραξίες δεν καταθέτουν οριστικούς φακέλους. Ζητούν να ξέρουν ακριβώς πώς θα μοιραστούν φάσεις, ποιες ζώνες μένουν ανοιχτές, ποιος σηκώνει το ρίσκο καθυστέρησης και τι σημαίνει ποινική ρήτρα αν μια μέρα χαθεί στον αέρα.
Όσο οι προδιαγραφές μένουν θολές, κανείς δεν βάζει τιμή σε έργο που μπορεί να κοστίσει όχι μόνο σκυρόδεμα, αλλά και την φήμη διεθνούς κόμβου.
Η επέκταση του terminal δεν είναι διακοσμητικό έργο. Το «Ελ. Βενιζέλος» πιέζεται από κίνηση που έχει ξεπεράσει τον σχεδιασμό της προηγούμενης δεκαετίας.
Κάθε μήνας που φεύγει χωρίς υπογραφή είναι μήνας χωρίς νέα χωρητικότητα.
Η αγορά το διαβάζει ως δισταγμό: ή το Δημόσιο και ο φορέας του αεροδρομίου δεν έχουν κλειδώσει το μοντέλο λειτουργίας εν μέσω εργασιών, ή οι δύο μνηστήρες παζαρεύουν το ρίσκο πριν φορτωθούν 1,2 δισ. ευρώ σε εργοτάξιο που δεν επιτρέπεται να σταματήσει.
Ο Σεπτέμβριος είναι νέα διορία, όχι λύση. Αν μέχρι τότε δεν απαντηθούν οι διευκρινίσεις για το πώς χτίζεις αεροδρόμιο πάνω σε αεροδρόμιο που πετάει, θα έρθει άλλη παράταση.
Και το έργο θα συνεχίσει να υπάρχει στα χαρτιά, ενώ οι ουρές θα μεγαλώνουν στους διαδρόμους που υποτίθεται ότι επεκτείνονται.
