Ο πρώτος αγώνας της Formula 1 που διεξήχθη στο Madring ανέδειξε για άλλη μια φορά την προβληματική πλευρά του αθλήματος, η οποία φαίνεται να εστιάζει περισσότερο στην εξωτερική εικόνα παρά στην ουσία των αγώνων. Πολύ λίγοι από τους θεατές που παρακολούθησαν το Grand Prix Ισπανίας θα μπορούσαν να δηλώσουν ότι ήταν ένας συναρπαστικός αγώνας που άξιζε τον χρόνο τους. Η γενική αίσθηση ήταν αυτή της απογοήτευσης.
Η εικόνα του αγώνα και η απογοήτευση των θεατών
Ο αγώνας στο Madring χαρακτηρίστηκε ως «anti-racing», φτάνοντας σε σημείο απελπισίας για όσους τον παρακολούθησαν. Αντίθετα με την προσδοκία για μάχες που κρατούν το ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε, η εικόνα που παρουσιάστηκε ήταν αυτή μιας πίστας όπου τα προσπεράσματα ήταν ελάχιστα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι διαφορές μεταξύ των μονοθεσίων να ανοίγουν από νωρίς, ξεκαθαρίζοντας γρήγορα την κατάσταση στην πίστα.
Παρά την απογοητευτική εικόνα του αγώνα, η προσπάθεια του Ιταλού οδηγού Κίμι Αντονέλι και των υπόλοιπων 21 οδηγών δεν μειώνεται σε τίποτα. Ο Αντονέλι, με μία ακόμη θαυμάσια εμφάνιση σε αγωνιστικό τριήμερο, κατάφερε να πάρει τη νίκη και να διευρύνει το προβάδισμά του στη βαθμολογία. Ωστόσο, οι χιλιάδες θεατές που πλήρωσαν πανάκριβα εισιτήρια για να παρακολουθήσουν αυτόν τον αγώνα, πιθανότατα ένιωσαν άβολα, καθώς η επένδυσή τους δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες. Τουλάχιστον, είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και αγώνες των Formula 2 και Formula 3.
Η στρατηγική της πίστας και η δυσκολία των προσπερασμάτων
Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η χάραξη της πίστας του Madring, υπήρχε η πρόβλεψη ότι ο αγώνας θα ήταν στρατηγικός και ότι τα προσπεράσματα θα ήταν περιορισμένα. Αυτή η πρόβλεψη επιβεβαιώθηκε πλήρως κατά τη διάρκεια του Grand Prix. Η δυσκολία στο προσπέρασμα ήταν τέτοια που οδήγησε σε στιγμές όπου οι οδηγοί επέλεγαν τη συντήρηση αντί για την επίθεση.
Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό ήταν αυτό με τον Μαξ Φερστάπεν, ο οποίος αρνήθηκε να δώσει πίσω τη θέση που κέρδισε κόβοντας το πρώτο σικέιν, ένα γεγονός που περιγράφηκε ως κωμικοτραγικό. Η αδυναμία για προσπέρασμα ήταν τόσο έντονη, που ο Αντονέλι δεν επιτέθηκε στον Λεκλέρ, καθώς κάτι τέτοιο θεωρήθηκε ανούσιο. Μάλιστα, φάνηκε προτιμότερο για τους οδηγούς να επιτρέψουν σε άλλους, όπως ο Φερστάπεν και ο Νόρις, να τους φτάσουν στο δευτερόλεπτο, παρά να επιχειρήσουν επίθεση σε έναν μπροστινό οδηγό που χρησιμοποιούσε ελαστικά για πάνω από 40 γύρους. Η συντήρηση των ελαστικών και η διαχείριση της θέσης ήταν η κυρίαρχη τακτική.
Το ζήτημα με την αντοχή των ελαστικών
Ένα από τα βασικά προβλήματα που αναδείχθηκαν στον αγώνα του Madring ήταν η υπερβολική αντοχή των ελαστικών, κάτι που θεωρείται ανεπίτρεπτο για τη Formula 1. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Πιερ Γκασλί, ο οποίος χρησιμοποίησε τη σκληρή γόμα για 55 γύρους και, όπως αναφέρθηκε, θα μπορούσε να συνεχίσει για άλλους 55 γύρους με μηδενική φθορά.
Αυτή η κατάσταση οφείλεται εν μέρει στην σχετικά συντηρητική επιλογή γομών από την Pirelli. Επισημαίνεται ότι αν η Formula 1 επέλεγε μαλακότερες γόμες, όπως η μαλακή και η μέση (κατά προτίμηση μαλακές), θα εξασφάλιζε στην πλειονότητα των Grand Prix τουλάχιστον δύο pit stops, προσδίδοντας μεγαλύτερο ενδιαφέρον και στρατηγική ποικιλία στους αγώνες.
Η κρίσιμη στιγμή του Virtual Safety Car
Η στιγμή που έκρινε τον νικητή του αγώνα ήταν η επέμβαση της Διεύθυνσης Αγώνα με την ενεργοποίηση του Virtual Safety Car (VSC). Ωστόσο, η χρονική διαχείριση της ενεργοποίησης αυτής προκάλεσε ερωτήματα. Συγκεκριμένα, πέρασαν 36 δευτερόλεπτα από τη στιγμή που βγήκαν οι κίτρινες σημαίες μέχρι να τεθεί σε ισχύ το VSC.
Επιπλέον, χρειάστηκαν 40 δευτερόλεπτα από τη στιγμή που ο Στρολ βγήκε εκτός πίστας μέχρι να εμφανιστεί το VSC. Η ενεργοποίηση του VSC συνέβη ακριβώς τη στιγμή που ο πρωτοπόρος του αγώνα περνούσε την είσοδο του pit lane, γεγονός που του έδωσε τη δυνατότητα να επωφεληθεί από την κατάσταση, επηρεάζοντας έτσι την έκβαση του αγώνα.
