Η ΝΔ αφήνει σε εγκατάλειψη το Ίδρυμα Καραμανλή και μέσα στο κόμμα το ερώτημα δεν είναι πια τυπικό. Είναι πολιτικό.
Γιατί ένας οργανισμός που κουβαλά το όνομα του ιδρυτή της μεταπολιτευτικής παράταξης λειτουργεί στον αυτόματο;
Η απάντηση που κυκλοφορεί σε ψύχραιμους γαλάζιους κύκλους είναι σκληρή: πλήρης αδιαφορία, με αφετηρία τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Επί χρόνια δεν έχει καν διοριστεί επικεφαλής του Επιστημονικού Συμβουλίου. Το ίδρυμα απλώς υπάρχει.
Αν η σχέση της σημερινής ηγεσίας με την καραμανλική πλευρά ήταν λειτουργική, η εικόνα θα περνούσε ως διοικητική εκκρεμότητα.
Δεν είναι. Ανάμεσα στο Μαξίμου και την πλευρά Καραμανλή υπάρχει χάσμα που δεν είναι μόνο ψυχικό. Είναι και επικοινωνιακό. Μητσοτάκης και Κώστας Καραμανλής δεν μιλούν. Ο πρώην πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τη σημερινή Νέα Δημοκρατία σαν ξένο κόμμα.
Σε αυτό το κλίμα, το ίδρυμα δεν είναι μουσείο μνήμης. Είναι καθρέφτης. Δείχνει ότι η παράταξη δεν θέλει, ή δεν μπορεί, να κρατήσει ζωντανό τον δικό της πολιτικό κορμό έξω από το επιτελικό κέντρο.
Η εγκατάλειψη έχει εσωκομματικό κόστος. Στελέχη που αυτοπροσδιορίζονται καραμανλικά διαβάζουν την απουσία διορισμού ως μήνυμα: η ιστορία της ΝΔ αρχίζει και τελειώνει στην τρέχουσα ηγεσία.
Το Ίδρυμα Καραμανλή θα έπρεπε να είναι χώρος αρχείου, μελετών και γέφυρας γενεών. Αντί γι’ αυτό γίνεται τεκμήριο απόστασης. Όταν ένα κόμμα αφήνει ακατοίκητο το ίδρυμα του ιδρυτικού του μύθου, δεν προστατεύει την ενότητα. Τη διαγράφει σιωπηλά.
Η ηγεσία μπορεί να θεωρεί ότι τα ιδρύματα δεν κερδίζουν εκλογές. Στη ΝΔ όμως τα σύμβολα μετράνε όταν η βάση διχάζεται.
