Πολλοί πιστεύουν ότι για να κατανοηθεί η παγκόσμια δυναμική ισχύος (ποιοι επηρεάζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις, ποιοι παίρνουν τις αποφάσεις, ποιος ο ρόλος των κυβερνήσεων) πρέπει να ακολουθηθεί η πορεία του χρήματος και να αγνοηθεί η προπαγάνδα των πολιτικών και των ΜΜΕ: «Πώς η παγκόσμια οικονομία ορίζει την παγκόσμια πολιτική» (StanfordBusiness).
Κύριο ρόλο παίζει το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα που πλαισιώνεται από το τεχνολογικό και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Συνδετικός κρίκος της τριάδας είναι το “Δόγμα Γούλφοβιτς”: «Το στρατηγικό σχέδιο των ΗΠΑ διασφαλίζει ότι δεν θα αναπτυχθούν ανταγωνιστές: ΄Ενας κόσμος με μια υπερδύναμη» (NYT). Σ΄αυτή τη τριάδα βρίσκεται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας δυναμικής ισχύος και πάνω σ΄αυτή εξυφαίνεται η τρέχουσα αμερικανική στρατηγική, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο πολυπολικός κόσμος.
Βασικά χαρακτηριστικά του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι: Πρώτον, το “νόμισμα χωρίς υπόβαθρο” (Fiat), δηλαδή δολάριο που τυπώνεται από τη κυβέρνηση και δεν υποστηρίζεται από κάποιο φυσικό αντικείμενο (χρυσό, ασήμι). Δεύτερον, το βασισμένο στο χρέος σύστημα Πόντζι (Ponzi), όπου η αναχρηματοδότηση του χρέους συντηρεί την οικονομία. Επειδή δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για την αποπληρωμή του χρέους, δημιουργείται μια “ανάπτυξη χωρίς υπόβαθρο” μέσω του Πόντζι με το Fiat να είναι ουσιαστικά ένα Πόντζι νόμισμα. Τρίτον, όταν οι κεντρικοί τραπεζίτες κρίνουν ότι πρέπει να “ξεπλυθεί” το οικονομικό σύστημα, εφαρμόζεται μια “οικονομική επαναφορά” (Economic Reset).
Το χρέος είναι το μεγαλύτερο εξαγώγιμο προϊόν των ΗΠΑ. Αναπόφευκτα θέτει ένα κρίσιμο δίλημμα (Τρίφιν): Αποπληρωμή του χρέους αποδυναμώνοντας το δολάριο, ή μη αποπληρωμή του διατηρώντας το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Επιλέγουν το δεύτερο, αφού εξασφαλίζει την άσκηση ηγεμονικής πολιτικής: Φορτώνουν μια χώρα με χρέη που στη συνέχεια μετακυλούν θέτοντας τη υπό κατοχή· αποσταθεροποιούν την οικονομία της με νομισματικό πόλεμο· εγκαθιστούν μια διεφθαρμένη κυβέρνηση που διασφαλίζει ότι θα χρησιμοποιηθεί η χώρα ως χαρτοφυλάκιο διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων.
Οι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων διακινούν σε παγκόσμια κλίματα τεράστια εταιρικά κεφάλαια και τα επενδυόμενα χρήματα πληθυσμιακών ομάδων (συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστήρια συμβόλαια, διαπραγματεύσιμα αμοιβαία κεφάλαια, ETF). Ελέγχουν την δημιουργία χρήματος, την πρόσβαση στο κεφάλαιο, την αγορά ομολόγων και μετοχών. Παράλληλα, η κεντρική τράπεζα είναι ο λομπίστας του εταιρικού τραπεζικού συστήματος· αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα του με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών του.
Η BlackRock είναι ο μεγαλύτερος διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων παγκοσμίως (κάπου 14 τρισεκατομμύρια δολάρια). Έχει χιλιάδες θέσεις στα διοικητικά συμβούλια των περισσοτέρων από τις εισηγμένες στα χρηματιστήρια εταιρειών. Λόγω παγκοσμιοποίησης, η τεχνολογία διαχείρισης δεδομένων των εταιριών της χρησιμοποιείται από πολλές κεντρικές τράπεζες, χρηματοοικονομικούς οργανισμούς και κυβερνήσεις, παρέχοντας της πρόσβαση στις βάσεις δεδομένων τους.
Χρηματοδότες στρατηγικών στόχων
Συγκεκριμένες οικονομικές επαναφορές ήταν στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ. Αυτή που ακολούθησε τον Β΄ΠΠ καθιέρωσε το μονοπώλιο του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές. Η επαναφορά του Νίξον σταμάτησε την μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό και δημιούργησε το σύστημα πετροδολαρίου (αλλάζοντας μονομερώς το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα). Το 2019, το σχέδιο “Άμεσης Μετάβασης στην Επαναφορά” (GDR) της BlackRock σχεδιάστηκε για να συγκεντρώσει τον έλεγχο στους μεγάλους οικονομικούς παράγοντες, που αγόρασαν φθηνά το μερίδιο αγοράς των χρεοκοπημένων από την επιδημία COVID μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οδηγώντας σε τεράστια συγκέντρωση πλούτου.
Αντιλαμβάνεται κανείς τις πραγματικές προθέσεις του Τραμπ μελετώντας τις δραστηριότητες των κορυφαίων χρηματοδοτών του, παρά σπαταλώντας χρόνο προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα λεγόμενα του. Δεν ήταν δύσκολο να προβλεφθεί ότι με τον ερχομό του στην εξουσία θα υπάρξει ώθηση στις τεχνολογίες επιτήρησης, στη μεταφορά πλούτου προς τον χρηματοπιστωτικό τομέα και έμφαση σε πολεμικές επιχειρήσεις. Αυτοί οι τρείς στόχοι λειτουργούν συνεργατικά ώστε να εξυπηρετούν τους πραγματικούς στρατηγικούς στόχους των ΗΠΑ.
Η σύγκλιση Τεχνητής Νοημοσύνης με το ψηφιακό χρήμα και τη ψηφιακή ταυτότητα διαμορφώνει ένα πλήρη ψηφιακό έλεγχο. O νόμος “GENIUS Act” που υπέγραψε ο Τραμπ το 2025 δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα ψηφιακού ελέγχου. Το βραχύβιο Υπουργείο Κυβερνητικής Αποδοτικότητας (DOGE) αποσκοπούσε στη συλλογή και ενσωμάτωση μεγάλων διεθνών βάσεων δεδομένων σε εταιρείες επιτήρησης, όπως η Palantir.
Χρηματομεσίτες, επιχειρηματίες και CIA αναλαμβάνουν αποστολές διεθνούς διπλωματίας, αντί για επαγγελματίες διπλωμάτες. Διασφαλίζουν το στρατηγικό στόχο των ΗΠΑ ότι η Μέση Ανατολή δεν θα μπορέσει ποτέ να ενωθεί γύρω από τους πλούσιους φυσικούς πόρους της. Το περιβόητο “Συμβούλιο Ειρήνης” (GPP) για την ανοικοδόμηση της Γάζας ουσιαστικά σκοπεύει να τη μετατρέψει σ΄ένα κρυπτονόμισμα. Με κεφάλαια της Σαουδική Αραβία χτίζουν κέντρα δεδομένων και μαζικής επιτήρησης καθιστώντας την κατοχή μια ακόμη υπηρεσία στα πλαίσια του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Χρηματομεσίτες και επιχειρηματίες διαπραγματεύονται με το Κρεμλίνο τη χρηματοδότηση του ταμείου για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας (USURIF) με 100 από τα παγωμένα 300 δισεκατομμύρια δολάρια της ρωσικής κεντρικής τράπεζας. Τόσο τα σαουδαραβικά κεφάλαια του GPP, όσο και τα ρωσικά της USURIF αναδεικνύουν ένα σταθερό μοτίβο: Το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα αυξάνει τα κέρδη του με τα χρήματα των άλλων.
Το τεχνολογικό σύμπλεγμα
Χτίζοντας ένα αυταρχικό κράτος εσωτερικής επιτήρησης, το τεχνολογικό σύμπλεγμα στηρίζει την εξωτερική πολιτική του “κόμματος του πολέμου”. Το τελευταίο φρόντισε ώστε ο ουκρανικός πόλεμος να οδηγήσει σε διακοπή της ροής φθηνής ενέργειας προς την Ευρώπη, την αντικατάσταση της με πολύ ακριβότερη αμερικανική και δέσμευση της Ευρώπης για μεγαλύτερες επενδύσεις στις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη ξοδεύει μεγάλα ποσά προς όφελος του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.
Το πόσο υποκριτικό είναι το αφήγημα ότι της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ότι αγωνίζεται για την επικράτηση της δημοκρατίας και της ελευθερίας το ξεκαθάρισε με το πιο ωμό τρόπο αρκετές δεκαετίες πριν ο Τρούμαν: «Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει, οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Ρωσία, και αν η Ρωσία κερδίζει, οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Γερμανία, και με αυτόν τον τρόπο να τους αφήσουμε να σκοτώσουν όσο το δυνατόν περισσότερους αναμεταξύ τους» (NYT).
