Το κέντρο εξουσίας που υπαγορεύει το αόρατο diktat στις ζωές των Ευρωπαίων δεν είναι άλλο από το διευθυντήριο των Βρυξελλών, το οποίο διαθέτει πολιτικά παραρτήματα σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., όπως το δικό μας «Μένουμε Ευρώπη», που εκφράζεται αξιόπιστα από τη σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη
Ενα από τα πλεονεκτήματα των καλοκαιρινών διακοπών είναι το… ραχάτι. Η αποχή από κάθε δουλειά και έγνοια. Που σου δίνει την ευκαιρία να ξανανταμώσεις τα ράφια της βιβλιοθήκης σου, αναζητώντας τροφή για να εξηγήσεις τα παράδοξα του κόσμου.
Και σήμερα ένα από τα παράδοξα είναι η ντε φάκτο κατάργηση της ιδεολογικής και πολιτικής χαρτογραφίας, όπως τη ζήσαμε στη μεταπολεμική περίοδο. Οι έννοιες «αριστερός-δεξιός» δεν λένε πλέον τίποτα. Καταργήθηκαν εν τοις πράγμασι. Οι κάθετοι διαχωρισμοί του παρελθόντος αντικαταστάθηκαν από έναν μεγαλύτερο οριζόντιο. Στο πάνω μέρος της γραμμής βρίσκεται η σιωπηρή «νορμάλ πλειοψηφία» που αγωνίζεται απεγνωσμένα να κρατήσει τις παραδοσιακές αξίες, την αγάπη για την πατρίδα και την προσήλωση σε μια φυσιολογική δομή της οικογένειας, πλην όμως χάνει όλο και περισσότερο τις προσβάσεις στο πολιτικό σύστημα.
Στο κάτω μέρος του κλάσματος βρίσκεται μια φωνασκούσα υπερεθνική ελίτ, με προνομιακή εκπροσώπηση στα συστήματα εξουσίας, στα μέσα ενημέρωσης και τα πανεπιστήμια που έχει βαλθεί να καθυποτάξει τις μάζες επιβάλλοντας νέους συμβιωτικούς κανόνες, πρότυπα «διαφορετικότητας», επιλεκτικές πολιτικές ευαισθησίες, ακόμη και νέες διατροφικές μεθόδους με κύριο γνώμονα πάντα την απομάκρυνση από την παράδοση και την εθνική συνείδηση.
Δυστυχώς αυτή η μειοψηφική μερίδα της κοινωνίας, τα τελευταία χρόνια και ειδικά στην Ευρώπη, έχει πάρει το πάνω χέρι εγκαθιδρύοντας ένα είδος μοντέρνας, οργουελικής δικτατορίας με καπιταλιστικό προσωπείο. Το κέντρο εξουσίας που υπαγορεύει το αόρατο diktat στις ζωές των Ευρωπαίων δεν είναι άλλο από το διευθυντήριο των Βρυξελλών, το οποίο διαθέτει πολιτικά παραρτήματα σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., όπως το δικό μας «Μένουμε Ευρώπη», που εκφράζεται αξιόπιστα από τη σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Οι Βρυξέλλες, υπό γερμανική πάντα εποπτεία, έχουν φτάσει να καθορίζουν πλήρως την καθημερινότητα των ανθρώπων σε ένα ευρύτατο φάσμα δραστηριοτήτων, από το πώς θα ρυθμίσουν το ρολόι τους, τι θα επιλέξουν για τροφή, ποια εμβόλια θα υποχρεωθούν να κάνουν, πώς θα διεκπεραιώσουν τις πληρωμές τους και πάει λέγοντας.
Στην πράξη πρόκειται για μία soft, αλλά ιδιαιτέρως χειριστική δικτατορία που διαβρώνει σταδιακά τις ατομικές ελευθερίες στο όνομα του καπιταλιστικού ή οικονομικού φιλελευθερισμού! Ηδη από τον προηγούμενο αιώνα υπήρχαν κάποιες φωνές, μεμονωμένες είναι η αλήθεια, που έβλεπαν καθαρά την εξέλιξη των πραγμάτων και με μία από αυτές είχα την τύχη να συναντηθώ ξανά αυτό το καλοκαίρι ιχνηλατώντας τα ράφια της βιβλιοθήκης μου.
Σας παραθέτω λοιπόν τα προφητικά γραφόμενα κάποιου πολιτικού και διανοητή της περασμένης γενιάς κι εσείς προσπαθήστε να δείτε πόσο ταιριάζουν με το ζοφερό σήμερα: «Αν εξετάσουμε καλά-καλά τι θα πει Δημοκρατία στην Αμερική και εις τας Δυτικάς Δυνάμεις, βρίσκουμε ότι πρόκειται περί του Φιλελευθερισμού, δηλ. του Κοινοβουλευτικού Λιμπεραλισμού. Γιατί αλλιώς τι εννοούν με Δημοκρατία; Αυτή λοιπόν η Δημοκρατία είναι το παιδί του Καπιταλισμού. Είναι το όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός κυριαρχεί πάνω στη λαϊκή μάζα. Είναι το όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνει τη θέλησή του ως λαϊκή θέληση.
Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια. Επομένως μόνον οι κάτοχοι του μεγάλου κεφαλαίου ή τα όργανά τους μπορούν να κάμουν τέτοιους αγώνες.
Ανθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια, όσο μεγάλα κι αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζονται, είναι προορισμένοι να χάσουν. Οταν έχει κανείς τις εφημερίδες, τότε μορφώνει και την Κοινή Γνώμη όπως θέλει. Κι αν ακόμη υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά θα τα απεστρέφετο ο λαός, τα σκεπάζει με τέτοια δημοσιογραφικά ρούχα ώστε να τα καταπίνει ο λαός. Ή και αν δεν τα καταπίνει, βάζει τις εφημερίδες να γράφουν πως τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται κι αυτός…
Λαϊκή θέληση
Λοιπόν η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιον παιδί του Καπιταλισμού και το όργανό του που επιβάλλει τη θέλησή του κάνοντάς την να φαίνεται ως η λαϊκή θέληση. Από την άλλη πλευρά ο Καπιταλισμός για να συσσωρεύσει τα κεφάλαια στα χέρια που τον εκπροσωπούν και να κάμη όλον τον άλλον κόσμον σκλάβους του. Μα σκλάβους που να νομίζουν πως είναι ελεύθεροι. Εχει ανάγκη την ελευθερία της οικονομίας και του περιορισμού του Κράτους από κάθε επέμβαση. Και αν πάλι πού και πού χρειάζεται καμιά επεμβασούλα, πάλι πρέπει η μηχανή του Κράτους να είναι στα χέρια του ώστε η επέμβαση, πάντα όσον το δυνατόν μικρότερη, να είναι πάντα προς όφελος του.
Κράτη που επικρατεί η διευθυνόμενη οικονομία, όσον κι αν είναι δημοκρατικά -και εννοούμε τέτοια που αποσκοπούν στο γενικό συμφέρον του λαού- δεν συμφέρουν στον Καπιταλισμό. Ακόμη δε περισσότερο όταν αυτά τα κράτη είναι ολοκληρωτικά. Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μπορεί ο Καπιταλισμός να έχει στα χέρια του, ούτε την Κοινή Γνώμη να διευθύνει κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρες να αναποδογυρίζει ότι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος της Κρατικής Μηχανής».
Πείτε μου, λοιπόν, αν ολοκληρώσατε την ανάγνωση, με το χέρι στην καρδιά, πόσο ταιριάζουν αυτά στην Ελλάδα και την Ευρώπη του σήμερα; Πόσο καλά εξηγούν την επιρροή των συστημικών (και εκμαυλισμένων από το κεφάλαιο) μέσων ενημέρωσης, το πελατειακό κράτος της κομματοκρατίας, την ανήθικη πλευρά της λεγόμενης «ελεύθερης οικονομίας», την πλύση εγκεφάλου της κοινής γνώμης, ακόμη και την απέχθεια των δυτικών δυνάμεων προς τη Ρωσία του Πούτιν επειδή ακριβώς δεν υποτάσσεται στον δικό τους αξιακό κώδικα.
Αλήθεια όμως, ποιος έγραψε αυτά τα προφητικά τον περασμένο αιώνα; Σίγουρα κάποιος μαρξιστής θα σκεφτείτε. Ο Χέρμπερτ Μαρκούζε; Η Ρόζα Λούξεμπουργκ; Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα; Μήπως ο δικός μας Νίκος Πουλαντζάς; Οχι, αγαπητοί μου. Αυτά τα έγραφε πολύ πριν από αυτούς, το 1940, ένας -Ελληνας πράγματι- που μόνο κομμουνιστής δεν υπήρξε: Ο Ιωάννης Μεταξάς!
Ανέσυρα αυτό το απόσπασμα που ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη μου μόνο και μόνο για να αποδείξω ότι, όταν έρχεται η ώρα της καθαρής σκέψης και αποτίμησης, δεν υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί. Υπάρχουν μονάχα αυτοί που βλέπουν μακριά, όπως ο διορατικός Μεταξάς, και οι τυφλοί με τις παρωπίδες. Αυτοί οι τελευταίοι συνθέτουν και τις μάζες που εργαλειοποιεί η παγκοσμιοποίηση για να επιβάλει τη σύγχρονη εξελιγμένη δικτατορία του καπιταλισμού με πρώτο μέλημα την ισοπέδωση του εθνικού φρονήματος στα κράτη-έθνη…
